Welke film/serie heb je gezien?

[Squall]

Fantastic Mr. Fox

Als Wes Anderson een boek van Roald Dahl gaat verfilmen wéét je dat de man zich niet strikt aan het bronmateriaal zal houden en de storyline vooral als excuus zal gebruiken om zijn camera weer op een disfunctionele familie te richten. Mr. Fox gaat hier dus weer kippen stelen zoals in de goede oude tijd omdat hij worstelt met een knoert van een midlife crisis én geen antwoord vindt op existentiële vragen als 'leest iemand mijn columns' eigenlijk wel. Zijn zoon vecht met de pubertijd en een minderwaardigheidscomplex en zijn vrouw ziet alles met lede ogen toe. Het resultaat is een bijzonder leuke animatiefilm waarin de humor en charme van Dahls parabel gemixt wordt met de bizarre humor van Anderson. De animatie is lekker oubollig en het geheel deed mij, zeker qua verhaal en 'feel' erg denken aan Chicken Run. Dat de eerste helft met bijzonder veel vaart wordt verteld (het lijkt zelfs zo dat de dialogen sneller worden afgespeeld dan ze opgenomen zijn, wat me zelfs niet helemaal zou verbazen indien het zo zou zijn :P) om dan ietwat gas terug te nemen en daardoor onvermijdelijk wat gaat slabakken neem ik er graag bij. Fijn filmpje.

3,5/5

[Desertfox]

Hot Rod
Komedie van de Saturday Night Live mannen (Andy Samberg, Bill Hader, Danny McBride, ..).
Over iemand die stuntman wilt worden en zo geld wilt inzamelen voor een harttransplantatie voor zijn stervende stiefvader, zodat hij zijn ass kan kicken als hij leeft en zijn stiefvader hem eindelijk als man kan zien. Uiteraard gaat alles zoals je verwacht in deze film, tgaat goed, dan zeer slecht dan inneens zeer goed. Er is het meisje die hij wil dat met de evil boyfriend verkeerd die hun allemaal nerds vind, enzovoort.
Maar het wordt allemaal zo over the top gespeeld en het maakt op momenten echt geen steek meer, wat het zo lachwekkend maakt.
Er zitten enkele goede stukken in, soms veel mindere stukken (ben niet zo voor guy-falling-on-his-face-humor), maar de absolute troef is de geniale soundtrack van 80's keyboard rock die er zo perfect bij past.
7/10

[Rec 2]
Vervolg op een van mn favoriete horrorfilms van de laatste jaren en deze is minstens even goed.
Op momenten is hij veel freakier zijn er goede schrikmomenten en wordt de spanning zwaar opgebouwd. Het wordt veel cooler in beeld gebracht en er zijn veel meer effecten, maar dat is hier eigenlijk een beetje in het nadeel van de film, want het brengt je (mij toch) uit het gevoel dat dit echte beelden zijn van enkele overlevenden en zet me gewoon weer in het gevoel van 'hoe hebben ze dit gedaan, en oh tof effect'. Dit had ik bij de eerste film helemaal niet, toen zat ik er volledig in. Ook de zwakke acteerprestaties en de toevoeging van een irritant groepje kinderen (waarvan ik het niet begrijp waarom ze die erin hebben gestoken) trekken punten af bij deze film. Ook het verhaal rond het virus mocht iets mysterieuzer gebleven zijn, net dan werkte het zo goed. Al bij al, goede horror!
8/10

Brothers
Verhaal over twee broers, de ene is een mislukkeling die net vrijgelaten is uit de gevangenis (Jake Gyllenhaal) de andere is een war hero in Afghanistan (Tobey Macquire) en heeft een mooie vrouw (Natalie Portman) en kinderen. Het duurt niet lang tot den Tobey weer naar Afghanistan gestuurd wordt (waar hij zich meer thuis voelt dan in zijn echte thuis) en er iets gebeurt waardoor ze denken dat hij gestorven is. Hierdoor begint den Jake zich meer te bewijzen tegenover zijn vader en begint hij te zorgen voor Natalie en de kinderen, die dichter en dichter bij elkaar groeien. Ondertussen zien we in parallel vertelling dat Tobey nog leeft en wordt gemarteld etc. in een kamp van de Taliban. Tot hij gered wordt en weer naar huis kan. Door de verschrikkelijke ervaring is Tobey volledig getraumatiseerd en wanneer Natalie en Jake van een relatie begint te verdenken wordt hij gekker en gekker.
Het grote pluspunt aan deze film zijn de geweldige acteerprestaties van Jake en Natalie, maar vooral van Tobey Macguire. Man, waar zat dat acteertalent de hele tijd? Ook zet één van de twee kinderen een geweldige prestatie neer, één van de beste bij kinderen die ik me kan herinneren, hoe ze speelt dat ze bang wordt van haar vader enzo.. Deze film heeft me toch wel even geraakt en is één van de weinige drama's die ik nog eens zou willen zien.
8,5/10

Boondock Saints II: All Saints Day
Een van mijn favoriete films aller tijden is Boondock Saints, dus deze sequel was ook langverwacht. Hoge verwachtingen had ik echter niet, dit is zo een van die films die ze niet nog eens kunnen overdoen en een sequel alleen slechter kan maken, en zo is het ook.
Pas op, de film is niet enorm slecht, er zitten coole stukken in, grappige stukken en het is leuk hoe hij zo hard verwijst naar de eerste.
Eigenlijk spiegelt het scenario zich volledig aan de eerste, bijna alles gebeurt opnieuw op dezelfde manier, maar anders.. Dat is langs de ene kant spijtig, langs de andere kant leuk. Beetje hetzelfde gevoel als bij AVP2, alsof dit door een fan is gemaakt die de film wilt nadoen en er goed in slaagt (voor een fanfilm). De chemie tussen de broers is nog steeds leuk, het is tof om alle personages te zien terug keren, enkel is het spijtig dat Rocco er niet meer bij is (hij natuurlijk neergeschoten in de eerste, maar hij was wel het beste aan de eerste).
De moeite om eens te zien als je fan bent van de eerste, meer niet.
6,5/10

[Squall]

Star Trek (2009)

Het voelt als uw lief bedriegen: als rabiate Star Wars fan Star Trek bekijken, én er nog van genieten ook! De reboot van de niet zo coole sci-fi franchise is dan ook gewoon cool. J.J Abrahms voegt de spanning, opwindende actie en (vaak debiele, meestal geslaagde) humor toe die ik nooit met Star Trek associeerde, maar raakt evenmin aan de fundamenten van het Star Trek concept. Een leuke plot (die met een belegen, maar efficiënte scenariotruc toch in het Star Trek canon past), knappe SFX en een goed tempo maken van Star Trek een leuk weg kijkende space opera. Alleen jammer dat het art design van Star Trek zo stijf en belegen blijft.

3,5/5

[Squall]

The Hurt Locker

De stroom aan Irakfilms van de afgelopen twee jaar was vooral gekenmerkt door een hoop klefheid en een 'kijk eens hoe kritisch ik ben'-attitude, die de anti-oorlogsboodschappen niet zelden compleet onderuit haalden. The Hurt Locker pakt het anders aan. Hier geen wanhopig thuisfront of politici met gewetenswroeging, maar gewoon drie soldaten die tijdens hun tour of duty dagelijks berm- en andere bommen onschadelijk trachten te maken. Het had een klef pro-war heldenepos kunnen worden, maar dat is het in de verste verten niet omdat de menselijke, kleine kanten van de hoofdpersonen de aandacht opeisen. Vooral hoofdpersonage Will James, de man die zichzelf in een nutteloos beschermpak heist en kickt op het gevaar, is één van de boeiendste karakters uit recente oorlogsfilms. Zijn doodsdrift zet je niet alleen op het puntje van je stoel, je begrijpt het ergens ook en beseft dat dàt is wat mensen in oorlogssituaties kunnen worden. Maar het zijn niet alleen de karakters en hun gedrag in extreme situaties die weten te boeien. Regisseuse Bigelow slaagt er ook in om de film constant onder hoogspanning te houden. Elke actie- of ontmantelingsscène duwt je naar het puntje van je stoel; het sniperduel ergens halverwege de film is bijvoorbeeld één van de spannendste oorlogsscènes die ik ooit op film zag. Stevige cinema.

4/5

[Squall]

Alice in Wonderland

Ik ben nooit fan geweest van Alice, zeker niet de (tekenfilm) Disney-Alice, gespeend van alle ruwe kanten. Alhoewel haar invloed op de moderne cultuur (film, muziek, literatuur) niet te miskennen is, vind ik de verhalen voornamelijk flauwtjes. De kracht van Wonderland zit hem in zijn personages en rariteiten, maar dat kan voor mij niet verdoezelen dat het verhaal spanning mist.
Als er echter één man is die me fan kan maken van Wonderland, dan moet het toch Tim Burton zijn. Zijn semi-live action verfilming van beide Alice-romans ziet er fenomenaal uit en barst van de bizarre sfeer. Bijna 2 uur lang kan je niet anders dan je ogen de kost geven aan de fantastische decors, hilarische personages en bizarre gebeurtenissen. Burton wordt daarbij niet allen geholpen door het fantastische artdesign, maar ook door een sterke cast die hun personages in al hun bizarheid een zekere menselijkheid weten mee te geven. Depps Mad Hatter is tragisch en vreemd, maar ook op één of andere manier geloofwaardig. Helena Bonham Carter steelt echter de show helemaal als Red Queen, een bazig tirannetje met gigantisch hoofd en een héérlijk kleuterkarakter. De sterke nevenpersonages doen één ding opvallen: Alice is een dom, nietszeggend wicht waar het moeilijk mee identificeren is. Ze handelt niet, maar laat welgevallen. Ze heeft geen karakter, maar is veeleer naïef, meegaand en niet zelden irritant. Had Burton haar als kind gehouden, dan was het misschien nog doenbaar geweest, maar van een 20-jarige verwacht je iets meer 'body'.
En alhoewel ik meer dan ooit genoot van Wonderland, bleef ik qua emotie en spanning op mijn honger zitten. Want al de sublieme effecten en designs ten spijt, en ondanks alle fijne humor en fantasie, blijft Alice in Wonderland in sé een verhaaltje zonder drijvende kracht, en dat gaat op den duur vervelen. Desalniettemin heb ik me vermaakt met de huls, jammer van het gebrek aan inhoud.

3/5

[Indy]

Alice in Wonderland

Ik ben nooit fan geweest van Alice, zeker niet de (tekenfilm) Disney-Alice, gespeend van alle ruwe kanten. Alhoewel haar invloed op de moderne cultuur (film, muziek, literatuur) niet te miskennen is, vind ik de verhalen voornamelijk flauwtjes.

Ketter.

[Squall]

Niets ketters aan. Alice is en blijft een aaneenschakeling van random gebeurtenissen, zonder een personage met een sterk karakter of drijfveer, laat staan emotionele binding. Het feit dat Burton Alice ouder maakte en haar in het gat laat vallen op haar verlovingsfeest (waar ze zo haar twijfels over heeft) om voor meer binding met het personage te zorgen, en er in faalt, zegt genoeg :P

Ik heb de tekenfilm nooit kunnen uitkijken omdat ik hem zelfs als kind veels en veels te saai vond. Go figure :P

[Squall]

Cinema Paradiso (bioscoopversie)

Mooie Italiaanse klassieker boordevol oprechte nostalgie, charme en humor, en vooral, veel liefde voor film. Het verhaal ontroert (vooral de scènes over de vroege jeugd van hoofdpersonage Toto) en verliest geen moment aan vaart. Visueel ziet alles er knap uit (ook leuk om een iconisch shot uit Inglorious Basterds te herkennen, the other way around filmverwijzing ) en de muziek van Moricone ligt zoals steeds goed in de oren. Alleen de soms erg expressieve acteerprestaties haalden me niet zelden uit de filmwereld en stoorden gewoon 9 op de 10 keer. Ook lijkt me dit geen film die lang blijft hangen of nazinderen. Wel een héél mooi einde.

3,5/5

[Squall]

Mad Men (Seizoen 2)

De alleenheerschappij van HBO in de productie van absolute topreeksen (niet dat andere zenders geen deftige tv maken, ze halen het gewoon nooit tot aan de knieën van een Six Feet Under, Soprano's of Deadwood) is voorbij. Mad Men, ooit door HBO geweigerd, scheert extreem hoge toppen op een 'gewone' zender en mag zonder blozen naast eerder genoemde series staan.
Mad Men is dan ook een meesterwerk om duimen en vingers bij af te likken, dat in zijn tweede seizoen nog meer op dreef komt nu je de personages door en door kent. Qua acteerprestaties, casting, dialoog en regie is dit absoluut topniveau. Het artdesign, de decors en de kostumering zijn een klasse apart. Alleen al voor het visuele aspect, dat de upper class van de jaren '60 perfect in beeld zet, moet je deze reeks zien.
Maar ook inhoudelijk speelt Mad Men op topniveau. Deze keer niet langer een groot vraagstuk (de eerste reeks draaide voor een groot deel rond een geheim verleden van hoofdfiguur Don Draper), maar een vat vol intriges en drama dat meer dan ooit gekoppeld is aan de geschiedenis van Amerika. Doordat grote gebeurtenissen (zoals de Cuba crisis, de dood van Monroe en de rassenrellen in Mississipi) steeds op de achtergrond spelen én resoneren in de levens van de personages wordt Mad Men meer dan een 'soap' een tijdsbeeld van een wereld in verandering.

5/5

[Squall]

How To Train Your Dragon

Na de trailer had ik een zoveelste Dreamworks animation vehikel verwacht, formulewerk, zonder meer. Het tegendeel is waar en How to train your Dragon is misschien mijn persoonlijke filmverrassing van het jaar. De plot is dan wel weinig verrassend, hij staat voor een keer wel voorop en wordt niet overschaduwd door debiele humor of geforceerde filmparodieën. Het is een verademing om eens een animatiefilm te zien die niét uit de Pixarstal komt en toch beseft dat het verhaal en de personages het belangrijkste goed zijn. Erg mooie animatie (zeker in 3D een must!), sublieme belichting en een geweldig hoofdpersonage maken het af. Waren alle animatiefilms maar van dit niveau. Bijna Pixar...

4/5

[Squall]

Star Wars Episode III: Revenge of the Sith

4/5

[Squall]

Body of Lies

Ik ben fan van Ridley Scott. Ook al is zijn werk op zijn zachts gezegd wispelturig, zelfs in zijn mindere films toont hij zich nog steeds als een sterk visueel regisseur. Body of Lies behoort jammer genoeg tot die laatste categorie. Wat een spannende Irak/spionagefilm had kunnen zijn wordt namelijk gefnuikt door een weinig opzienbarend scenario dat bij de kijker hooguit een 'meh'-gevoel oproept. Het grote probleem is de geloofwaardigheid. Eén (1!) CIA-agent op het veld met hooguit wat legerback-up en een locale medewerker of twee die achter eén van de gevaarlijkste terroristen aanzit (die nooit écht gevaarlijk overkomt trouwens). Die in contact staat met een overste in de VS die constant aan zijn hands free set hangt zodat hij voor de rest de rustige huisvader kan uithangen? Die zijn eigen mannetje in Irak constant in gevaar brengt door zélf acties op te zetten die de covert op van de ander kloten? En werkt daar werkelijk iédere CIA-wizz kid alleen? Zijn er dan geen kantoren meer in Langley? (je ziet wel eens een kamertje, daar niet van, maar het staat allemaal zo 'los') Waar is de chain of command? De Bournefilms, die een pak verder van de realiteit afstaan komen behoorlijk realistischer over dan deze onzin. (Al weet ik natuurlijk niet hoe de CIA écht werkt :P)
Ga je toch mee dan krijg je dankzij Scott en een goede DiCaprio wel een vrij onderhoudende thriller te zien. Scott weet de schaarse actiescènes straf in beeld te zetten (de RPG!) en DiCaprio is al jaren terecht van zijn melkmuilimago af. Russel Crowe staat dan weer gewoon aan zijn cheque te denken en is degelijk op zijn best.
Body of Lies is dus vooral een gemiste kans. Uiteindelijk heb ik wel een onderhoudend filmpje gezien, dat me geen moment heeft verveeld. Maar ver boven de middenmoot steekt dit toch niet uit.

3/5

[Giel]

Spartacus: Blood & Sand - seizoen 1

Expliciet, bruut geweld! Tetten! Gladiatoren! Meer geweld en tetten! Oneliners! Lucy Lawless (en haar tetten)! Negers met zwepen! De gekke nonkel uit The Mummy! Nog meer geweld en tetten!

8/10

"Once again the gods spread our cheeks and ram cock in ass!" \o/

[Squall]

Earth

Visueel overdonderende natuurdocumentaire die de pracht en praal van het dierenrijk toont aan de hand van een reis van de Noord- naar de Zuidpool. Veel zaken zag je al eerder, maar nog nooit zo knap en zo scherp. Het is alleen jammer dat de commentaarstem alles op een nogal kinderachtige wijze personifieert en alles overloos dramatisch moet maken (de muziek kan ik op dat vlak nog verdragen, maar een stem die alles er dubbel en dik bovenop legt een pak minder). Ook het wijzende vingertje inzake global warming komt te belerend over, wat toch een smet legt op de prachtige beelden. Anyway, ik ga de blu ray box van Planet Earth (de lange tv-reeks) toch in huis halen denk ik...

4/5

[Squall]

The New World: Extended Cut

Deze versie van Mallicks meesterwerk is een half uurtje langer dan de bioscoopversie van een paar jaar terug en klokt daarmee net onder de drie uur af. Het is net wat deze film nodig heeft om zich helemaal te ontplooien. TNW was sowieso al een trage film die niet de dramatische lijn, maar de gevoelens en gedachten van zijn personages naar voor schuift en met zijn lange shots van ongerepte natuur eerder als een filmgedicht dan een epos aanvoelt. Deze cut voegt dan ook geen subplots of al te grote extra scènes toe, maar neemt gewoon iets meer zijn tijd door shots en montages uit te rekken en shots toe te voegen. Het resultaat is een film die nog meer bezweert en je nog meer meeneemt naar het Virginia van begin de 17e eeuw. Geen voer voor alleman, maar wie zich graag laat meedrijven op een stroom van beelden, muziek en voice overs kan zich zonder zorgen laten meeslepen.

4,5/5