Welke film/serie heb je gezien?

[Squall]

War Horse

Spielberg maakt met War Horse een lekker ouderwets epos over de lotgevallen van een paard dat naar de slagvelden van WOI gesleept wordt en de mensen waarmee hij in contact komt. Dat levert alvast bijzonder mooie plaatjes op, maar ook een overdosis klefheid. Want War Horse is geen oorlogsdrama a la Saving Private Ryan, maar een familiefilm die de gruwel voelbaar, maar nooit echt zichtbaar maakt. Op zijn beste momenten is War Horse gewoonweg meesterlijk. De charge uit de loopgraven, de tocht van het paard door niemandsland en de verassingsaanval op een Duits kamp zijn epische cinema op topniveau, en ook in een paar intiemere momenten weet Spielberg de balans tussen klef en ontroerend te bewaren: het lot van de twee desserterende broers en de scène waarin een Duits en Brits soldaat het paard in niemandsland uit prikkeldraad bevrijden maken de oorlogsgruwel zonder een spat bloed voelbaar op een menselijk niveau. Daartegenover staan sequenties die je haast doen kokhalzen van stroopoverdosis, met als absoluut dieptepunt de scènes op de Franse confituurboerderij. Het einde hangt dan weer van te veel toevalligheden aan elkaar om echt de juiste snaren te kunnen raken. Dat John Williams die momenten nog eens dicht smeert met een weinig subtiele soundtrack maakt het misdrijf enkel erger. War Horse is de moeite waard voor de vele momenten waarin Spielbers meesterschap schittert, maar doet in zijn geheel nooit je hart een sprongetje maken.

2,5/5

[Squall]

Tinker, Tailor, Soldier, Spy

Heerlijk ouderwets spionagedrama waarin een fenomenale Garry Oldman (achter die brilglazen schuilt een diepte die niet te peilen valt) op zoek moet naar een mol in de hoogste echelons van de Britse geheime dienst anno 1973. De plot is behoorlijk ingewikkeld en je moet volgens mij lid zijn van Mensa om niet af en toe de draad te verliezen (zeker omdat er ook regelmatig eens geflashbackt wordt), maar dat stoort zelden omdat de film je zo met je volle aandacht bij zich weet te houden. Op het einde wordt trouwens toch alles duidelijk maakt in een iets té typische 'zo-zit-de-vork-in-de-steel'-resolutie. Hier en daar durft de opbouw ook in elkaar te zakken, waardoor je zeker naar het einde toe wat vaker op je horloge zal kijken, maar ook tijdens de mindere momenten is het smullen geblazen van de prachtige cinematografie en het fenomenale art design. Tinker, Tailor, Soldier, Spy had misschien iets meer poer in zijn gat mogen hebben, maar weet op het einde van de rit toch te overtuigen.

3,5/5

[Squall]

The Artist

Als The Artist zondag de grote overwinnaar op de Oscar uitreiking blijkt, dan zal geen enkel van de gouden beeldjes onverdiend zijn. Deze stille film is de verassing van het jaar en weet van begin tot eind met een lach en een traan te boeien. The Artist teert grotendeels op nostalgie en bewijst de tijdloosheid van de filmvorm: ook zonder woorden weet hij zijn publiek te biologeren. De kracht van The Artist schuilt er trouwens in dat de stille aanpak, de zwartwit 4:3 fotografie en de ouderwetse regie- en acteerstijlen meer zijn dan gimmicks, want de vorm dient volledig de inhoud, zoals mooi gedemonstreerd in een schitterende droomscène en het heerlijke einde. The Artist is grappig, ontroerend en lekker ouderwets romantisch. De mooiste ode aan de cinema sinds euh... Hugo...

4,5/5

[Squall]

The Descendants

Als George Clooneys vrouw na een ongeval in coma belandt en er wordt besloten de plug eruit te trekken, moet hij vrienden en familie bijeen halen om het slechte nieuws te brengen. Hij heeft echter niet een al te beste relatie met zijn kinderen en ontdekt onderweg ook dat zijn vrouw niet helemaal was wie hij dacht dat ze was. Deze tragikomedie, waarin het drama in schril contrast staat met de paradijselijke setting, staat in de wachtrij voor een hoop Oscars, maar weegt toch iets te licht om over de hele lijn te overtuigen. Het probleem is een beetje dat de pijlen die The Descendants naar je hart afvuurt te vaak doel missen en het drama daardoor wat impact mist. Een mislukking is The Descendants echter niet, dankzij de puike acteerprestaties, de sterke dialogen en de vele geestige momenten blijft The Descendants echter wel overeind en toen ik de bioscoop verliet had ik het gevoel dat het een film zou kunnen zijn die bij een volgende kijkbeurt groeit...

3,5/5

[Squall]

Blue Valentine

Het einde (maar ook het begin) van een relatie werd zelden zo mooi op beeld vastgelegd.

4,5/5

[Squall]

John Carter

John Carter is een mix van verwondering en frustratie. Verwondering om de mooie plaatjes die, zoals het in het genre hoort, indrukwekkende nieuwe werelden op het scherm toveren. Van de rondtrekkende stad (mooie nod naar de 'kanalen' op Mars) tot de lange riviertocht. John Carter is een plaatje. Dat Andrew Stanton, één van Pixars top regisseurs, aan het roer stond merk je ook aan de knap geanimeerde aliens, die ondanks hun design erg geloofwaardig overkomen. Ook de actie mag er wezen, met een aantal sequenties die je naar het puntje van je zitje duwen, al valt in vergelijking met sommig spektakel eerder in de film de eindclash wat tegen. Frustratie dan weer om hoofdrol Taylor Kitch die het charisma van een zeemvel heeft, om het scenario dat niet verder komt dan een degelijk verhaaltje en de film vaker laat stotteren dan je zou willen en om het gebrek aan de fijne humor die je van een film van een Pixar-man toch zou verwachten. John Carter is een leuke guilty pleasure, die nergens verder reikt dan dat.

2,5/5

[Squall]

Young Adult

Na Juno de tweede samenwerking tussen Jason Reitman en Diablo Cody, maar het resultaat geeft iets minder vuurwerk dan verwacht. Charlize Theron is fantastisch als een ghost writer van een 'young adult' boekenserie die, ondanks haar 37 lentes nog steeds op high school niveau denkt en leeft. Haar verschrikkelijke wereldbeeld, hoge eigendunk (al weet ze diep vanbinnen dat ze zichzelf wat wijs maakt) en haar gebrek aan scrupules maken haar één van de hatelijkste hoofdpersonages uit de filmgeschiedenis. En daardoor meteen ook één van de boeiendste. Cody gaat in het scenario weer uit de bol met perfect gekarakteriseerde personages, heerlijke dialogen en scherpe scènes, maar het geheel blijft té oppervlakkig en mist spankracht. Een euvel waar Juno ook ietwat onder leed, maar in die film had je een pak minder afstand van de hoofdpersonages als hier, waardoor het niet stoorde. Young Adult blijft aangenaam, alhoewel wrang, kijkvoer, maar had met meer peper in de kont hogere toppen gescheerd.

3/5