Welke film/serie heb je gezien?

[Squall]

Battlestar Galactica Seizoen 4

Finale seizoenen zijn in mijn ogen meestal de sterkste van de reeks, omdat er héél duidelijk naar een einde kan toegewerkt worden (waarvoor bovendien zelden op kosten of moeite wordt bespaard) en omdat 'all bets are off' en het moeilijker te voorspellen wordt hoe de zaken gaan lopen (en wie het overleefd). Ik keek dan ook uit naar dit laatste seizoen van Battlestar Galactica, al waren de verwachtingen wat omlaag gegaan nadat ik negatievere reacties over het einde hoorde. Dat valt allemaal best mee. Het is bij een reeks die drijft op een brok mysterie steeds de vraag hoe men alles goed aan elkaar weet te knopen en te verklaren, en bij BSG bleef ik op dat vlak niet onbevredigd achter. Alle grote vraagstukken krijgen een sluitend antwoord, al zijn sommige mysteries wel met een héél lame scenariotruc opgelost. Ik wil niet spoilen, dus ik treed niet in detail, maar BSG komt er enkel en alleen mee weg omdat er in de vorige seizoenen al een kiem voor was gezaaid en omdat het genre het enigszins toelaat. Sowieso vond ik dit één van de mindere seizoenen op scenarieel gebied. Iéts te vaak komt men met een deus ex machina op de proppen om personages uit benarde situaties te bevrijden, sommige losse eindjes blijven veel te lang liggen (personage X zwaargewond? Och, laat hem maar voor de rest van de episode liggen en pik het aan de helft van de volgende weer op) en een aantal afleveringen durven het soms wel eens op een slepen te zetten (zeker het laatste half uur van de omvangrijke slotepisode blijft maar duren). Daartegenover staat dan weer dat BSG nog altijd garant staat voor een goede brok spanning, actie en een stevige scheut sci-fi camp. En daarvoor kijk je toch?

3,5/5

[Squall]

Frost/Nixon

Sterke politieke film die de het verhaal achter de beroemde 'Frost interviews Nixon'-docu's, waarin Nixon zich publiekelijk excuseerde voor Watergate, verhaalt als ware de interviews een bokskampioenschap. De film, waarin nochtans enkel gepraat wordt, verveelt geen seconde dankzij een sterk scenario, een goede dosering van spanning en vooral de uitmuntende acteerprestaties, met Frank Langella als Nixon op kop. Zijn Nixon is een enorm menselijk en breekbaar personage, wiens kleine kantjes en machtsgeile ideeën maakten dat hij fouten beging en de geschiedenis in ging als een 'monster'. De sterkte van de film is dan ook dat, alhoewel de film enorm kritisch is voor de Nixon-jaren, er gaandeweg geen lijn meer is tussen goed en kwaad en je meer gaat wensen dat Nixon zijn fouten toegeeft om met zichzelf in het reine te komen dan vanwege de 'zege' die Frost ermee zou halen. (Dat in realiteit het hele excusesscenario een PR-zet van Nixon was en dus geen moer te maken had met schuldbesef vergeet de film uiteraard wel, maar dat doet er niet meteen toe).
De film is uiteraard niet foutloos. Ergens tegen het einde, in aanloop naar het laatste interview, krijg je het gevoel dat de film enorm op het gas gaat staan waardoor er een plotse breuklijn in het karakter van Frost ontstaat (plots is hij wel héél gedreven). Ook de makeup is niet altijd even sterk waardoor je bij sommige personages het gevoel hebt dat je de neus en andere -protheses eraf kan pellen. Het meeste stoorde ik me aan de korte documentaireactige commentaren van personages die terugblikken op de gebeurtenissen die her en der doorheen de vertelling zijn gemonteerd. Niet alleen voelen ze aan als een simpele en overbodige truc om informatie weg te geven, ze breken de flow van de film compleet omdat je keer op keer uit je suspension of disbelief wordt getrokken. Maar voor de rest: straffe film.

4/5

[Squall]

UP (in 3D)

Na afloop van de film vroeg ik me af of Pixar wel slechte films maakt (Cars was misschien een mindere, hij was niet slecht). Net als bij zowat al hun vorige films ging ik gewoon énorm vrolijk, een beetje kinds en met een brede smile naar buiten. Als geen ander weten ze een sterke verhaallijn, charmante personages, humor (Up is één van hun grappigste btw) en emotie met elkaar te linken in een jasje van briljante animatie met veel oog voor detail (Carl Fredrickson krijgt bv een stoppelbaardje na een dag of 2).
Al vanaf de eerste ogenblikken was het prijs. Het openingskwartiertje straalt enorm veel charme uit, gemixt met een gezonde dosis (veelal fysieke) humor en eindigt in een stille montage van een aantal minuten waar de hele zaal stil van werd. Up heeft je op dat moment al helemaal in zijn greep en laat je geen moment meer los voor de rest van de speelduur (al wordt het nooit nog zo emotioneel straf). Wat volgt is namelijk een héérlijke avonturenfilm, die naast schitterende gags ook erg spannende sequenties telt en eindigt in een spetterende finale, die zeker in 3D enorm spectaculair oogt. Wie gevoelig is voor de typische karamellen moraal-van-het-verhaal zal op het einde wel even moeten slikken (al wordt het er louter visueel en via het verhaal ingelepeld, en dus niet door de mond van een personage. Mij stoort het dus voor geen meter), maar dat is misschien het enige wat echt op UP aan te merken valt. Dit is gewoonweg één van de beste Pixars tot op heden (hij mag gerust bij Toy Story, Nemo en Wall-E staan voor mijn part). Punt.

4,5/5

(En Pixar toont zich trouwens een meester in het gedoseerd gebruik van 3D. Geen goedkope effecten, het voorplan komt nooit verder dan het scherm zelf (je kijkt dieper, er komt niets 'uit' het scherm), maar vooral een esthethische keuze die de kleurrijke beelden nog mooier maken.)

[Squall]

Burn After Reading

Dit is zeker niet de beste (komische) film van de Coens, daarvoor blijft alles iets te veel aan de oppervlakte qua plot, zijn de personages niet aimabel genoeg en mist het geheel écht hilarische fragmenten. Maar ik heb me toch zo'n 90 minuten lang uitstekend geamuseerd met de twists en turns en het grappig sfeertje. Had meer kunnen zijn, maar zeker geen tijdsverlies.

3,5/5

Oorlogswinter

Dit was vroeger mijn favoriete boek als twaalfjarige, dus het was toch bang afwachten of de film het bronmateriaal goed weet om te zetten. Naar mijn gevoel is men daar zeker in geslaagd. De plotlijn, die al vrij filmisch was, is grotendeels intact gebleven en blijft een mooie en spannende vertelling over een jongen die in de laatste oorlogswinter plotsklaps volwassen moet worden. Alhoewel veel nuances verdwijnen (het boek wordt snel een echt mysterie rond een verrader, waarbij je de hele tijd op het verkeerde been wordt gezet. Dit verdwijnt hier haast compleet omdat niemand lijkt te beseffen dat ze constant verraden worden) blijft het verhaal dezelfde emotionele draagkracht hebben. Je gaat namelijk enorm sterk meeleven met Michiel, sterk wordt neergezet door de jonge Martijn Lakemeier, en ook nog eens gewoon een sterk uitgetekend personage, met een mooie evolutie.
De film ziet er visueel ook erg goed uit (die besneeuwde landschappen zijn niet zelden prachtig om zien), al had ik het gevoel dat de meer actierijke momenten een pak spannender en intenser hadden gekund. Dat dit niet echt stoort komt omdat je de film tegen dan al meer bekijkt als het verhaal van een te snel opgroeiende Michiel, dan als het verhaal van een jongen die per toeval bij het verzet terecht komt. Het eind beeld is in dat opzicht dan ook gewoon erg mooi.

3,5/5

[Squall]

(500) Days of Summer

Hilarische, ontroerende, romantische, sfeervolle en vooral herkenbare independent 'romantische komedie' die een niet zo typisch boy meet girl-verhaal vertelt (de liefde komt namelijk helemaal van één kant). De film opent op dag 488 van een nogal stormachtige relatie (is het dat wel?) en springt lustig door de tijd om de ups en vooral de downs van deze liefdesgeschiedenis te tonen. Marc Webb gebruikt de onchronologische vertelling niet zomaar om hip of postmodern te zijn, maar versnijdt zijn verhaal enkel omdat het verhaal erom vraagt en de contrasten tussen de verpletterende eerste weken vol verliefdheid en de hopeloze latere dagen van ontgoocheling duidelijk te maken. Ook de andere postmoderne trucjes waarmee (500) Days of Summer is volgestouwd (verwijzingen, een musical-intermezzo, een snuif animatie hier en daar, ...) voelen nooit goedkoop of als 'kijk mama, zonder handen'-momenten aan. Een verademing om nog eens zo'n sterke romantische film te zien...

4/5

(Nog voor de film begint is het al prijs btw. De 'note from the author' die de film vooraf gaat is hilarisch)

[Dark Ruler]

(500) Days of Summer

Hilarische, ontroerende, romantische, sfeervolle en vooral herkenbare independent 'romantische komedie' die een niet zo typisch boy meet girl-verhaal vertelt (de liefde komt namelijk helemaal van één kant). De film opent op dag 488 van een nogal stormachtige relatie (is het dat wel?) en springt lustig door de tijd om de ups en vooral de downs van deze liefdesgeschiedenis te tonen. Marc Webb gebruikt de onchronologische vertelling niet zomaar om hip of postmodern te zijn, maar versnijdt zijn verhaal enkel omdat het verhaal erom vraagt en de contrasten tussen de verpletterende eerste weken vol verliefdheid en de hopeloze latere dagen van ontgoocheling duidelijk te maken. Ook de andere postmoderne trucjes waarmee (500) Days of Summer is volgestouwd (verwijzingen, een musical-intermezzo, een snuif animatie hier en daar, ...) voelen nooit goedkoop of als 'kijk mama, zonder handen'-momenten aan. Een verademing om nog eens zo'n sterke romantische film te zien...

4/5

(Nog voor de film begint is het al prijs btw. De 'note from the author' die de film vooraf gaat is hilarisch)

Moetek echt zien. Khoop dat er binnenkort van komt, maar ik denk dattie ofte al gedaan heeft met spelen, ofte dak gene tijd heb. Kherinner mij alleszins tegen mijzelf zeggen dat het niet meer tijdens het filmfestival zou zijn. Ik wacht btw op giel zijn review van Bronson (of hetgene hij ervna gezien heeft alleszinds.

[Squall]

Hij verschijnt volgende maand gewoon in de bioscoop

De Helaasheid der Dingen

Het was toch met een bang hartje dat ik naar de bioscoop trok. Ondanks de lovende recensies had ik schrik dat de film iets te makkelijk in kolder zou veranderen dan de roman, die onder de wervelende taal en humor vooral hard is. En ja, het is waar, zaken als 'De Ronde van Frankrijk' of de gemiddelde oneliner ontlokken veel sneller een luide lach dan op papier. Niet in het minst omdat het kwartet topacteurs dat de nonkels vertolkt zich duidelijk kostelijk amuseert in hun rol van marginale zuiplap. Anderzijds slaagt Felix Van Groeningen er dankzij zijn schitterende regie, montage en cameravoering in om de hardere scènes nog zwaarder te laten aankomen. Meermaals kromp mijn maag ineen en schoot er een krop in de keel wanneer de donkere kant van de familie Strobbe naar boven kwam. Het is op dergelijke momenten dat De Helaasheid zijn kracht pas echt toont. Het is een film die zeker entertaint, maar ook één die tot nadenken stemt en op je emoties speelt. Het scenario, vrij trouw aan de roman inzake 'legendarische scènes', legt namelijk veel meer nadruk op de vader-zoonrelatie van het hoofdpersonage, wat het geheel met een extra laag tristesse overgiet.
Storende factoren zijn dan weer het wisselvallige acteerwerk (vooral de nevenpersonages worden nogal eens belegen vertolkt, maar ook de jonge hoofdacteur gaat soms de mist in), de monotone voice over (ja, Verhulst spreekt ook zo, moet het daarom in de film ook? Zeker als je alle personages een andere familienaam geeft) en het ogenschijnlijk willekeurig gebruik van zwart-wit tussendoor. Maar dat zijn kleine opmerkingen op een verder enorm geslaagde film die niet voor niets al die lof oogst.

4/5

[Dark Ruler]

(500) Days of Summer

Hilarische, ontroerende, romantische, sfeervolle en vooral herkenbare independent 'romantische komedie' die een niet zo typisch boy meet girl-verhaal vertelt (de liefde komt namelijk helemaal van één kant). De film opent op dag 488 van een nogal stormachtige relatie (is het dat wel?) en springt lustig door de tijd om de ups en vooral de downs van deze liefdesgeschiedenis te tonen. Marc Webb gebruikt de onchronologische vertelling niet zomaar om hip of postmodern te zijn, maar versnijdt zijn verhaal enkel omdat het verhaal erom vraagt en de contrasten tussen de verpletterende eerste weken vol verliefdheid en de hopeloze latere dagen van ontgoocheling duidelijk te maken. Ook de andere postmoderne trucjes waarmee (500) Days of Summer is volgestouwd (verwijzingen, een musical-intermezzo, een snuif animatie hier en daar, ...) voelen nooit goedkoop of als 'kijk mama, zonder handen'-momenten aan. Een verademing om nog eens zo'n sterke romantische film te zien...

4/5

(Nog voor de film begint is het al prijs btw. De 'note from the author' die de film vooraf gaat is hilarisch)

Ik kan hier enkel mee akkoord gaan. Ik was enorm onder de indruk. De film spookt nu al enkele dagen door mijn hoofd. Ik kon mij er volledig in vinden alle emoties die Tom (voor de mensen die hem nog niet gezien hebben, de protagonist) doormaakt komen mij erg vertrouwd voor. Ik ben nooit echt een fan geweest van romantische films (tenzij ze met een bord ironie geserveerd worden), maar deze vond ik een van de beste die ik ooit gezien heb, samen met Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Ik kan er enkel aan toevoegen dat de film ook muzikaal hoogstaand is.

9/10

[Squall]

Uhu, nog getwijfeld om de soundtrack niet te kopen in Parijs (daar draait de film inmiddels al gewoon in de bioscoop), maar hij was nogal prijzig en aangezien de meeste cd's in Fnac daar een pak duurder waren dan bij de Belgische Fnac besloten te wachten.

[Giel]

De helaasheid der dingen: het wonder is geschied, mijn pruim is nat en 't regent niet op 10
Jennifer's Body: los in mijn broek op 10

Squall, zwart-wit gebruik in Helaasheid was toch gewoon telkens toen er van het heden (Verhulst als volwassene) werd overgeschakeld naar verleden (met de nonkels) ? Leek mij alleszins niet zo willekeurig.

Megan Fox is heet.

[Desertfox]

(500) Days of Summer

Hilarische, ontroerende, romantische, sfeervolle en vooral herkenbare independent 'romantische komedie' die een niet zo typisch boy meet girl-verhaal vertelt (de liefde komt namelijk helemaal van één kant). De film opent op dag 488 van een nogal stormachtige relatie (is het dat wel?) en springt lustig door de tijd om de ups en vooral de downs van deze liefdesgeschiedenis te tonen. Marc Webb gebruikt de onchronologische vertelling niet zomaar om hip of postmodern te zijn, maar versnijdt zijn verhaal enkel omdat het verhaal erom vraagt en de contrasten tussen de verpletterende eerste weken vol verliefdheid en de hopeloze latere dagen van ontgoocheling duidelijk te maken. Ook de andere postmoderne trucjes waarmee (500) Days of Summer is volgestouwd (verwijzingen, een musical-intermezzo, een snuif animatie hier en daar, ...) voelen nooit goedkoop of als 'kijk mama, zonder handen'-momenten aan. Een verademing om nog eens zo'n sterke romantische film te zien...

4/5

(Nog voor de film begint is het al prijs btw. De 'note from the author' die de film vooraf gaat is hilarisch)

ga er volledig mee akkoord, schitterende film, ik kon er me volledig in vinden.
9,5/10

[Squall]

Mad Men (Season 1)

Sublieme dramaserie die zich afspeelt in een reclamebureau in het Manhattan van 1960. Ik weet niet waar te beginnen met lof te spuien. Er zijn namelijk de uitstekende scenario's en sterke dialogen, de schitterende vertolkingen, het prachtige artdesign (de pastelkleuren, de kostuums, ...), de cinematografie, ... De reeks boeit van begin tot eind zonder goedkope plotlines en is daarenboven nog eens een nauwgezet tijdsbeeld van 1960 (de reeks werd seksisme verweten omdat het de man-vrouw relaties uit die periode correct in beeld brengt). Lang geleden dat ik nog zo onder de indruk van een reeks was, en naar het schijnt is seizoen 2 nog beter. Laat maar komen...

4,5/5

[Squall]

Das Weisse Band

Films van Micheal Haneke moet je een tijd laten bezinken. Ze roepen veel vragen op zonder ze te beantwoorden en hebben vaak een sfeer die in je kleren gaat hangen. Het is dus moeilijk om iets over Das Weisse Band te schrijven zonder het risico te lopen dingen te zeggen die eigenlijk de film oneer aandoen, of er niet écht op van toepassing waren. Het mag wel gezegd dat Das Weisse Band een erg straffe film is, die zijn Gouden Palm zeker met trots mag dragen. Haneke vertelt op zijn eigen manier het verhaal van een Duits dorp aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog, en probeert ermee te duiden waar de noodlottige 20ste Eeuw voor Duitsland, met al zijn wreedheden, miserie en rampspoed zijn oorzaak vond. De zwartwitte beeldvoering is even kil als de sfeer maar schiet raak in de buikstreek. Het verhaal bestaat uit een reeks sequenties die hier en daar verbonden zijn rond een aantal mysteries (er gebeuren een aantal wreedheden waar de dader maar niet van gevonden wordt) en een sluitend antwoord krijg je (net als in Caché) niet. Haneke mikt op het unheimliche, en geeft je een aantal stevige trappen in de noten (het lange shot in de trap en aan de gang, dat een poos op een deur blijft hangen is gewoonweg subliem en treft helemaal doel). Wanneer je de zaal uitloopt blijft Das Weisse Band in het hoofd hangen. Hij stemt tot denken, waarbij je weet dat antwoorden toch niet komen. Kortom: straffe film.

4/5

[Squall]

Before The Devil Knows You're Dead

Erg boeiende thriller van grootmeester Sidney Lumet over twee broers die besluiten de zaak van hun ouders te overvallen, maar hun leven naar de afgrond zien glijden wanneer hun plan grondig misloopt. De plot springt voor en achteruit in de tijd (zonder verwarrend te worden) waardoor je bij de pinken moet blijven (de vraag is of die chronologie echt nodig was voor het verhaal...), maar dat zorgt er ook voor dat je geen moment de kans krijgt te vervelen. Een stevig scenario en vooral uitstekende acteerprestaties maken het plaatje af. De film weet misschien te weinig empathie op te wekken voor zijn personages, waardoor hij emotioneel niet altijd doel raakt en dus zeker niet bij de grote films van deze meester behoort, maar is ideaal, spannend kijkvoer voor een verloren avond.

3,5/5

[Squall]

Let The Right One In

Dat deze film op DVD in het gamma 'Mr Horror presents' is opgenomen is zeker geen geval van foute classificatie. De film vertelt een vampierenverhaal  in een desolaat Scandinavisch dorp en kent een genoeg gruwelijke of bloederige beelden om je een ongemakkelijk gevoel te geven. Maar het horrorelement is niet de reden dat je dit kleine meesterwerkje gezien moet hebben. Want onder de kille sfeer en de rode bloedspatten in de witte sneeuw zit een poëtisch en ongelooflijk ontroerend romantisch verhaal over een 12-jarige jongen en een vampierenmeisje die steun vinden bij elkaar in een wereld die hen vijandig gezind is. Het is de combinatie  uitstekende acteerprestaties van de jonge cast en de uitgekiende regie met veel oog voor de kleine details en poëtische momenten die maakt dat Let The Right One In door en door ontroert. Meesterwerk.

4/5

In The Electric Mist

Ook al speelt hij tegenwoordig elke keer dezelfde rol, Tommy Lee Jones blijf ik graag zien spelen. Ook in deze thriller is hij weer een monument met wallen en trekt hij de film naar een hoger niveau. In The Electric Mist is een boeiende thriller met een leuke vondst (de soldaten in het moeras), maar stijgt nooit boven zichzelf uit. Op het einde zat ik me trouwens af te vragen wat nu het motief was voor de eerste moord die ontdekt wordt. (Ik heb misschien iets gemist). Nu goed, aangenaam kijkvoer, zonder meer.

3,5/5