Welke film/serie heb je gezien?

[Squall]

Ghost World

In deze uitstekende verfilming van de graphic novel staan twee eigenzinnige, cynische tieners centraal. Enid en Rebecca (de eerste krijgt het meest aandacht) zijn pas afgestudeerd van high school en klaar voor een nieuwe stap in hun leven. Geen universiteit of hoge school, maar samen een appartementje betrekken en baantjes zoeken, zoals hun jeugddroom voorschreef. Rebecca ziet dat helemaal zitten en vind snel een job en een woonst, Enid daarentegen heeft een pak meer moeilijkheden met volwassen worden en trekt meer en meer op met Seymour, een oude vrijgezel die ze ooit een loer heeft gedraaid.
Deze synopsis klinkt enorm serieus, maar dat is de film absoluut niet. Humor is alomtegenwoordig en snedige dialogen, cynische opmerkingen, bizarre situaties en vreemde personages. Het is even wennen aan het cynisme van de hoofdpersonages (aanvankelijk zijn ze gewoon hatelijk, ook al omdat ze aanvankelijk nogal vaak zeggen wat ze denken of backstory nogal openlijk meegeven), maar eens de film je beet heeft openbaart zich een schitterende prent. Sterke karakters, mooie momenten (de man aan de bushalte!), hilarische scènes en een prachtig einde. Meer heeft een film vaak niet nodig.

3,5/5

[Squall]

Woodstock: 3 Days of Peace and Music

Schitterende rockdocumentaire die het legendarische woodstockfestival verslaat van begin (opbouw podium) tot het einde (opruiming). Dit is niet alleen een schitterend tijdsdocument vol interviews met bands en aanwezigen tijdens het festival (je voelt bijna de 'vibes' die daar geheerst moeten hebben), maar ook artistiek een voor zijn tijd vooruitstrevende prent (jammer dat Canvas het beeldformaat fuckte door in fullscreen uit te zenden, dan even nar widescreen te springen en dan weer terugging. Morrons). Daarenboven zit het nog eens stampvol uitstekende muziek, waardoor de 3 en een half uur die deze versie in beslag neemt héél snel om zijn. Hier en daar durft het wel eens te slepen omdat één band iets te veel aandacht krijgt of er te weinig tegenshots zijn, maar dat is met zo'n monumentale lengte geen wonder.

4/5

[Giel]

Inglourious Basterds

Had een paar fantastische momenten. Alleen spijtig dat er telkens een half uur dialoog tussen zat die nergens naartoe ging. Laatste half uur was wel goed en de casting was subliem, zeker Brad Pitt. Maar al bij al te saai voor mij.

4/10

Volgende week naar GI Joe, da zal meer mijn meug zijn!

[Dark Ruler]

Ik vond Inglourious Basterds meer dan verzadigend. Ik zou hem haast durven uitroepen als film van 't jaar. Geweldige dialogen, sublieme casting, brute actie en een paar prachtig ineengeflanste suspens-sequenties.

9/10

[Squall]

Inglourious Basterds

Na Death Proof dacht ik dat Tarantino het helemaal kwijt was. Kill Bill was een B-film geregisseerd door een klasseacteur en werd daarom een schitterende ode aan de samourai- en westernfilms van de jaren '60. Maar Death Proof deed zelfs geen moeite meer om meer dan een ode te zijn. Met Inglourious Basterds zet Tarantino zich weer op het juiste spoor, en hoe. Ook dit is een ode aan een aantal B-genres (de spaghettiwestern en oude B-oorlogsfilms), maar Tarantino verheft het met een goed scenario en briljante regie tot een mooie ode aan de cinema. De vele filmverwijzingen en grapjes liggen er soms allemaal dik op waardoor de film iets heel 'onwerkelijks' over zich heen krijgt, maar dat stoort niet. Wat meer stoort is het feit dat Quentin nog altijd zijn schaar niet heeft teruggevonden en veel te graag veel te veel toont. Zeker halverwege de film sputtert het geheel wel eens in véél te lange dialoogscènes die wel verbaal vonken geven en een goede opbouw hebben, maar véél te traag vooruit gaan. Maar dat is uiteindelijk zowat het enige waarin ik me heb gestoord (gedurende hoofdstuk 3 en 4 vooral), want wanneer het tempo wel goed zit zit je gebeiteld. Het eerste hoofdstuk is meesterlijk. De sequenties met de basterds zijn hilarisch en gruwelijk tegelijkertijd. Het slot is spannend en opwindend. En Landa moet wat de geniaalste Nazi-motherfucker ever zijn. Tarantino zit weer op 't juiste spoor.

4/5

[YankeeWaRRiaH]

ik deel de mening van Squall en Dark Ruler... ik geef de film dan ook een 9/10

[Dark Ruler]

Tga hier pas leuk worden als Michael Bay-slet Giel hier zijn review van GI Joe ga komen zetten. Zijn sms'ke beloofde alleszins veel goeds :P

[Giel]

NEGERS DIE NINJAS ACHTERVOLGEN!!!

Nuff said. Eat that, Tarantino!

"And you can call me... COMMANDAH!"

[Squall]

Elizabeth: The Golden Age

Deze sequel op het uitstekende kostuumdrama uit 1998 valt heel wat lichter uit dan het origineel. De decors, kostuums en belichting zijn nog steeds top (al zoekt de regisseur iets te vaak speciale, nietszeggende camerastandpunten op) net als de krachtige acteerprestatie van Cate Blanchet in de titelrol. Alleen jammer dat het scenario zo zwak uitvalt. Dan heb ik het niet alleen over de belegen dialogen, maar ook over het feit dat de film nooit lijkt te weten of het nu een romantisch drama over de relatie tussen Elizabeth en Walter Raleigh is, of een politiek drama over de Spaanse-Engelse oorlog. Beide plotlijnen blijven daarom helemaal aan de oppervlakte en geen van de twee weet echt te boeien. De cruciale zeeslag op 't eind valt daarenboven nog eens helemaal in het water omdat kleine budgetten een coherente sequentie in de weg leek te zitten (wel mooie beelden van een brandende armada).
Toch verveelt The Golden Age niet. De film heeft een goed tempo en de visuals en acteerprestaties houden je wel bij de leest. Het had gewoon véél beter kunnen zijn met een groter budget en vooral een beter scenario.

3/5

[Squall]

Mary Poppins

Mary Poppins mag dan wel wat te kort schieten op vlak van plot (meer dan een aaneenschakeling van zang- en dansstondes zonder dramatische lijn is dit niet), qua sfeer, humor, muziek, choreografie en magie zit alles juist. Aimabele personages, leuke sequenties, een aantal prachtige, feeërieke shots, een hele reeks meezingers en leuke animatieintermezzo's maken de status van klassieker waard. Perfect vertier.

4/5

[Squall]

The Night of the Hunter

Schitterende film noir uit 1955 die aanvankelijk nogal verouderd aanvoelt (het 10 jaar oudere Cassablanca oogt en voelt moderner bv), maar je na een tiental minuten zwaar bij de lurven heeft. Dat is vooral te danken aan de meesterlijke vertolking van Robert Mitchum die als psychopatische predikant Powell de rol van zijn leven neerzet. Powell is een wolf in schaapsvacht die zonder scrupules weduwen rond zijn vinger windt om ze daarna de keel over te snijden, en heeft deze keer zijn zinnen gezet op de 10.000 dollar die een geëxecuteerde bankrover bij zijn gezin moet achtergelaten hebben. Dat enkel de kinderen weten waar het geld is maakt dat hij zich in de gunst van hun moeder moet opwerken zodat hij de kinderen later kan uithoren. De twee kanten van Powell (zachtaardige dominee en woeste moordenaar) trekken en sleuren aan het personage waardoor het één van de angstaanjagendste én boeiendste slechterikken uit de klassieke cinema wordt. Ongelooflijk hoe spannend deze filmruim 50 jaar later nog altijd is dankzij dat meesterlijke personage. Reken daar nog eens de prachtige cinematografie vol contrasten en spookachtige beelden (de onderwaterscène, het paard aan de horizon, ...) bij en je hebt een film die terecht als één van de beste film noirs wordt beschouwd. Meesterwerk.

4,5/5

[Squall]

The Proposal

Lief was uitgenodigd voor de voorstelling van de nieuwe studentenkaart van Kinepolis en daarna mochten we een film kiezen. Omdat we alles wat we wouden zien al gezien hadden kozen we maar voor dit romcommetje dat in recensies nog als 'cava' wordt omschreven. Helaas, ik heb me stierlijk verveeld en werd slechts op een zeldzaam moment tot een lach gedwongen. Dat de plot van 13-in-een-dozijn-kaliber is kon me niet schelen. Voorspelbaarheid is al langer troef in het genre. Dat de film op momenten pijnlijk ongrappig en verschrikkelijk melig is (de Moraal op het einde wordt er met liters stroop ingegoten) stoorde me meer. Veel sequenties die humoristisch bedoeld zijn schieten pijnlijk naast de roos. Slechts hier en daar komt er een stukje situatiehumor (voorspelbaar) van de grond. De meeste grinniken blijven gespaard voor een enkele leuke oneliner of wat gebekvecht tussen de twee hoofdrolspelers, waarvan Ryan Reynolds door zijn droge kop af en toe er nog in slaagt een glimlach te ontlokken. Voor een romantische komedie was The Proposal alvast niet komisch, noch romantisch genoeg...

2/5

[Squall]

The Sopranos Seizoen 6 deel I

Alhoewel het zesde seizoen dus uit twee delen bestaat, kan dit eerste deel van 12 episodes gerust als een volwaardig seizoen beschouwd worden. De meeste plotlijnen die ingezet worden, worden namelijk ook mooi afgerond en de laatste 9 episodes waaruit reeks 6 deel 2 bestaat werden later opgenomen en is eigenlijk gewoon seizoen 7.
Dit zesde seizoen pikt de draad een aantal maanden na het slot van seizoen 5 op en schiet zichzelf met een schitterende twist meteen naar de absolute top. De eerste paar afleveringen zijn zo gedurfd en zo sterk uitgevoerd dat ze mijn insziens tot het beste wat de reeks al voortbracht behoorden. Ook de latere afleveringen zijn toppertjes, met een aantal sterke plotlijnen en uitstekende momenten, al vlakt de reeks wat af naar het einde toe. Je voelt dat er gaandeweg werd besloten om er nog 9 episodes bij te doen waardoor deze reeks de aanzet naar een spetterende finale mist. De laatste episode is bijvoorbeeld behoorlijk mak en wist me weinig te boeien. Toch moet dit in zijn geheel gezien zowat het sterkste seizoen zijn dat ik tot nu toe heb gezien. Na al die jaren zijn zowel schrijvers als acteurs met de Sopranos vergroeit wat de kwaliteit enkel ten goede komt. De soms iets te dik aangesmeerde politieke moraal in bepaalde scènes neem je er dan maar gewoon bij.

4,5/5

(Eerste twee afleveringen van S6 deel II zijn geniaal btw. Dat belooft)

[Squall]

The Sopranos Seizoen 6 Deel II

De laatste episode van S6-I mocht dan wat slabakken, deze laatste reeks van 9 episodes gaat fenomenaal van start en houdt het niveau de hele tijd vol. Nu het definitieve einde in zicht is kunnen de schrijvers alle remmen los gooien en krijgen de Sopranos heel wat stront te verduren, met hopen kippenvelmomenten tot gevolg. In mijn ogen laat geen aflevering een steek vallen en is dit zowat het beste wat de Sopranos te bieden hebben (op de eerste paar episodes van S6-I dan). Acteerprestaties, scenario, regie, muziek, ... Alles zit perfect zodat een van de beste reeksen ooit met een knal kan eindigen. De slotscène toont trouwens hoeveel lef en durf de makers hebben, al zal het velen met ontgoocheling of een wrang gevoel achterlaten. Ik had het er aanvankelijk ook moeilijk mee, maar uiteindelijk denk ik de keuze David Chase wel te begrijpen om zo te eindigen. Briljant seizoen in een briljante reeks.

4,5/5 (Hele reeks krijgt voor mij hetzelfde cijfer)

[Squall]

Weeds Seizoen 1

Leuke dramadyserie waarin een huismoeder na de dood van haar man wiet moet gaan dealen om de eindjes aan elkaar te knopen. Nooit dijenkletsende humor, maar steeds een leuk sfeertje en heel wat gegrinnik dankzij een aantal leuke, whacko personages (vooral de wannabe upper class bitch die haar dochter van 11 op dieet zet is geniaal). De reeks stijgt nooit uit boven zichzelf -er kan meer met het gegeven gedaan worden denk ik- en een aantal personages irriteerden me (puberzoon is van het gladde Zack Efron-type, inclusief gebrek aan acteertalent-, maar desalnietemin ga ik de volgende seizoenen ook volgen.

3,5/5