Welke Game Heb Je Uitgespeeld?

[Squall]

God of War

De God of War-reeks is zo'n serie die ik altijd aan mij heb laten voorbijgaan. De games kwamen steeds uit in nogal topperheavy-periodes en dan moet je keuzes maken. Bovendien sprak God of War me eigenlijk nooit echt aan. Alhoewel ik de Griekse mythologie wel cool vind, leek God of War me altijd een iets te puberale reïncarnatie daarvan. Vooral de populariteit van Kratos heb ik nooit gesnapt. Iedereen vindt hem stoer en cool, ik vind hem een vervelende brulboei die een 'kijk eens hoe badass hij is dus alle 13-jarigen kicken hier op'-held die ik tijdens cutscènes eerder irritant vond (die voice acting en oneliners, bah!).
Die mening is nog niet veranderd nu ik het eerste deel (ofte: de HD-port) uitgespeeld heb. Alhoewel Kratos zich kan beroepen op een interessante backstory blijft hij als held niet meteen interessant en heb ik het gevoel dat een minder puberale aanpak een boeiender held had opgeleverd.
Maar daar houdt het gezeik ook zowat op. Nu ik me eindelijk in deze game heb verdiept begrijp ik waar de lof vandaan komt. God of War is gewoon een 'af' spel. Niet alleen qua sfeer en design scheert dit na 5 jaar nog steeds hoge toppen, gameplay en leveldesign blijven top notch. De combinatie van vlotte actiescènes met een goed vechtsysteem en perfect gedoseerde puzzels (nooit te easy, nooit te moeilijk) blijft werken en de balans tussen de twee zit steeds goed. Net wanneer je even genoeg hebt van minotaurussen kelen mag je de hersenen weer doen kraken, en vice versa. Als ik dan toch wat opmerkingen moet maken dan gaat het over die paar frustrerende elementen die de game toch een smet bezorgen. Sommige platform/puzzelsequenties zijn net iets té onverbiddelijk en zorgen voor heel wat ergernissen. Ik hou wel van een stevige dosis trial and error, maar daarbij wil ik wel het gevoel hebben dat mijn dood aan mezelf ligt, aan niet aan de game. Ook irritant vond ik de iets te vaal respawnende vijanden. Soms duren battles net dat ietsje te lang omdat de monsters blijven verschijnen, terwijl je gewoon verder wil. Maar dat zijn slechts kleine ergernisjes op een verder vlekkeloos parcours. God of War heeft de tand des tijds alvast meer dan doorstaan...

8,5/10

[Squall]

God of War II

Typische bigger, louder and better sequel die de drie B's ook waar maakt. Er valt weinig nieuws te rapen (behalve een Pegasussequentie is alles een voortzetting van wat we in deel 1 al zagen), maar de omgevingen zijn indrukwekkender, de bosses met meer én spectaculairder en grafisch is dit zelfs in PS3 tijdperk nog steeds te pruimen. Hier en daar nog steeds een frustrerende sequentie waarbij het moeilijk wordt de controller niét door de kamer te keilen en het nut van de extra wapens ontgaat me volledig. Maar dat, én het feit dat Kratos een belachelijke lul met een reteirritante voice actor als stembanden blijft, zijn zowat de enige minpunten op dit straf stukje game. Goede Making Of ook op de Blu Ray!

8,5/10

(o ja, het ontbreken van de AA in de cutscènes valt hier wel hard op en stoort soms, maar dat is natuurlijk omdat ze de main game zo mooi hebben opgepoetst)

[Squall]

God of War III

De eerste 'next gen' (this gen?) God of War trekt meteen alle registers open. De eerste 45 minuten zijn ronduit spectaculair (het eindfilmpje van GoW II, speelbaar) en worden op PS3 enkel geëvenaard door een aantal sequenties uit Uncharted 2. Slechts eenmaal weet het team van Santa Monica dezelfde schaal opnieuw te halen, maar ook de rest van de game is technisch gezien gewoon top notch met schitterende animaties, veel speciale effecten en onnoemelijk veel detail (de slangenlichamen van de medusas zijn haast fotorealistisch). Qua gameplay maakt men minder (lees: geen) sprongen. Dit is God of War zoals we het al 5 jaar geleden zagen, maar dan getweakt (deze keer hebben de secondary en alternate weapons wel nut en gebruik je ze ook bv omdat de magie eraan gekoppeld werd en het switchen minder irritant is). De combinatie van vlotte vechtsequenties, vette (en deze keer verschrikkelijk gruwelijke en gore) eindbazen en leuke puzzles blijft werken en de balans zit als vanouds perfect. De irritaties zijn deze keer wel tot een minimum beperkt (al heb ik serieus zitten vloeken op de iets tragere respons van de vliegende Kratos in de 'Icarus Fllight'-sequenties, waarbij het feit dat onze held nogal traag hersteld van een botsing in die stukken tot nog meer leed leidt ook niet helpt), wat van GoW III een vlottere ervaring maakt. Mijn grootste ergernis en zowat het enige dat ik echt anders had willen zien is de onmogelijkheid om moves (en dus hun animaties) af te breken eens ze gestart zijn. Zeker wanneer je vecht in een omgeving waarbij snel ontwijken geboden is (omdat er bv vuur of spijkers in het spel geworpen worden) kan een lange animatie wel eens de dood betekenen.
En dan is er nog het geval Kratos die me een erg dubbel gevoel geeft nu. De eerste paar uren vond ik hem dodelijk irritant, omdat zijn gebromde dialogen nu nog beperkter zijn in aantal woorden (maximum 2 of 3 denk ik zo), maar op het eind wordt hij plotsklaps een stuk menselijker en het slot van de trilogie maakt van hem wél een interessante held. Hadden ze die lijn laten resoneren in de hele trilogie en die menselijke trek van in het begin met deanabolen steroïden mee in zijn lijf gespoten dan was Kratos gewoon een beter personage geweest.
Nu goed, al het gezaag opzij. God of War III is een schitterend sluitstuk van een schitterende gamereeks. Precies wat ik van een goede sequel verwacht, waarbij het mooi is dat de drie games samen écht als een eenheid aanvoelen. Top dus, al zal ik nooit de absoluut lyrische reacties (10/10 scores en percentages in de regio 95 en meer) nooit echt begrijpen.

9/10

[Squall]

GTAIV: The Ballad of Gay Tony

Dit laatste avontuur in Liberty City zit er boenk op. Na het uitgebreide GTAIV en het korte en grauwe Lost & Damned laat Rockstar hier alle remmen los. Gay Tony vertelt een degelijk verhaal (zoals elk GTA verhaal hooguit degelijk is, vond het persoonlijk één van de sterkste in al zijn beperktheid) in sterk geschreven dialogen, maar wil vooral een heerlijke actiefilm zijn. De doorsnee missie is er één op steroïden en zijn van het niveau dat je normaal enkel van de grotere 'money shot' missies in een GTA game verwacht. Het gevolg is een campagne die gewoon van begin tot einde leuk is om te spelen, en vooral, één die missies aanbiedt die je nog niet eerder in één of andere vorm speelde. De typische probleempjes die we van Liberty City al gewend zijn (slowdown, pop-up, soms onhandige schietsequenties) zijn niet afwezig, maar dat was het enige dat me enigszins stoorde in Gay Tony. Wie maalt er namelijk om dat de nevenactiviteiten (alhoewel het basejumpen en de triathlon races wel plezant zijn) hooguit eens het proberen waard zijn als al de rest zo leuk is? Ik weet alvast dat als ik nog eens terug wil naar LC ik dat met Louis uit Gay Tony zal doen, want die staat garant voor het meeste fun...

9/10

[Indy]

Mass Effect 2

Mass Effect was één van mijn favoriete games van de voorbije tien jaar. De opvolger zou heel wat verbeteringen aanbrengen dus logischerwijs zou ik deze titel minstens even goed en waarschijnlijk zelfs beter moeten vinden. Toch is dat niet het geval. De productiewaarden van de game zijn weer ongelofelijk hoog en bieden de kwaliteit waarvoor BioWare altijd al synoniem heeft gestaan. Echter, hoe clunky de combat in de eerste Mass Effect ook was, de storytelling was een stuk strakker en de hoofdmissies waren een stuk minder repetitief en voelden op de één of andere manier uniek aan. Mass Effect 2 perfectioneert zijn combatcontrols (naar RPG-standaarden) dan wel, je hebt het gevoel dat je de hele tijd in dezelfde schiettent staat. Later in het spel word je wel verplicht van je Biotics te gebruiken maar in de eerste tien uur kan je de oppositie makkelijk de baas met enkel vuurwapens. Het verhaal is even episch en het concept van een goed team op te bouwen, wordt meesterlijk afgehandeld in een epische finale die de deur wagenwijd openlaat voor Mass Effect 3. Ik vond het wel spijtig dat de ontwikkelaars nog steeds niet afgestapt zijn van de Paragon/Renegade moraal. Een deel van een RPG is voor mij te spelen wie ik wil zijn en het dialoogsysteem van Mass Effect nodigt uit voor snelle, intuïtieve keuzes. Het is dan ook spijtig dat je sommige missies enkel kan oplossen als je een enorm hoge Paragon of Renegade-skill hebt, waardoor je eigenlijk vooral moet gokken welk antwoord je het juiste soort punten oplevert in plaats van je spontaan in je gespeelde karakter in te leven. Het universum, dat al bijzonder veel diepgang had, wordt aangevuld en uitgebreid waardoor de wereld van Mass Effect één van de meest coherente gamewerelden die ooit gecreëerd zijn. Aan het einde van de dag doet Mass Effect 2 dingen beter dan Mass Effect en vice versa. Laten we hopen dat ze in de grote finale die Mass Effect 3 ongetwijfeld brengt de juiste elementen selecteren. Mijn savegames zijn in ieder geval perfect bewaard voor als het zover is.

9   

[Squall]

Modnation Racers

Uitgespeeld ben ik met deze game nog lang niet, daarvoor is er nog te veel dat ik wil doen en heeft het racen en creëren te hard te pakken. De Career Modus echter is volledig doorlopen, dus een kleine recensie is wel gerechtvaardigd. EN laat ik gewoon met de deur in huis vallen: I fuckin' love this shit. Modnation Racers volgt het Mario Kart-stramien met een vergevingsgezinde wegligging die de nadruk legt op stevig drift- en jumpwerk om een boostmetertje te vullen en een reeks wapens die je kan opsparen voor sterkere versies. Daarbij komt wat strategie bij te kijken want de boost kan je niet alleen gebruiken om sneller te rijden, maar ook als schild of als energie om bepaalde shortcuts te openen of je tegenstanders een fysieke tik te geven. De wapens worden exponentieel sterker wanneer je ze opspaart, maar je kan ze ook verliezen eens je door een tegenstander te grazen wordt genomen. Goed afwegen waarvoor je je boost gebruikt en wanneer je je wapens inzet is dan ook belangrijk, zeker in de latere races. Want om meteen het grootste minpunt aan te halen: de AI is onverbiddelijk en dat levert behoorlijk wat frustraties op. Het spel laat zelden ruimte voor fouten en zal alles op alles zetten om je de overwinning af te snoepen. Raketten in je reet, tegenstanders die je in de laatste meters nog komen voorbij boosten of hun schild opwerpen als jij net je zwaarste en langzaam gespaarde geschut op ze afvuurt. Meermaals duurde het me meer dan een half uur aan retries vooraleer ik een podiumplaats kon verzilveren in de moeilijkere races. Niet zelden reed ik de hele tijd op kop, om dan in de laatste meters aan gort geknald te worden en van plaats 1 naar 4 te glijden, en dus de volgende race niét te unlocken. Gelukkig zijn de laadtijden bij een restart behoorlijk kort, wat voor de rest van het spel helemaal niet geldt. Reken er maar op dat je meermaals met de vingers zal zitten draaien.
Maar nu heb ik nog niks gezegd over de creation modes die voor mij de allergrootste aantrekkingskracht van het spel zijn. Wat je alleen al niet kan doen bij het creëren van je karakter is super en iemand als ik werpt zich daar énorm graag op. Ook aan circuits kan je blijven sleutelen tot ze perfect zijn met enorm eenvoudige tools. Alleen de kart-editor had uitgebreider gekund imo. Je zit zodanig vast aan de body die je kiest dat het moeilijk is om wat origineels te maken.
Soit, deze game zal nog vaak de binnenkant van mijn PS3 zien, dat is duidelijk, want ik wil nog alle uitdagingen clearen om alles te unlocken en me ook wat meer in de online arena werpen. Toppertje.

9/10 (heel gevoelsmatig. 8,5/10 is mss terechter )

[Squall]

Red Dead Redemption

Wat heb ik als western-fan lang naar deze titel uitgekeken. Ik had zo'n goede hoop  in de kwaliteit dat ik wel moést ontgoocheld zijn in het eindresultaat, maar dat draaide toch anders uit. Red Dead Redemption heeft me 30 uur vastgeklampt en heeft me zelfs nu de aftiteling is gerold nog niet losgelaten. Het spel voelt en speelt als een GTA in het wilde westen. De kenmerkende gameplayelementen van die reeks zijn namelijk één op één vertaalt naar een nieuwe omgeving: de missie icoontjes op de kaart, de gesprekken tijdens het reizen, het alles-kan-niets-moet-principe. Daardoor voelt RDR op momenten ook aan als 'een western-GTA' en lijken er weinig verrassingen of nieuwe elementen op de loer te liggen. Maar dat stoort zelden of nooit aangezien de setting deze game bepaalt. Eigenlijk is het open world genre gemaakt voor westerngames, daar één van de grote thema's in westerns het verkennen, veroveren en ontginnen van onbekend gebied is. Westernhelden zijn meestal ook nomaden die van dorp tot dorp trekken, met goede of kwade bedoelingen. Daardoor voelde de open wereld voor mij een pak minder 'kunstmatig' aan dan in GTA4 en meer als een essentieel onderdeel van de game. Die wereld is dan ook prachtig weergegeven, met voor elk gebied een passende sfeer die nog versterkt wordt door bloedmooie lichteffecten (die zonsondergangen drijven je gewoon naar het Westen). En alhoewel zo'n grote, vrij kale wereld een doodse bedoening zou kunnen zijn is Rockstar erin geslaagd ze te doen bruisen van het leven. Niet alleen stuift het wild op bij het geluid van je paardenhoeven, ook zijn er diverse random encounters met NPC's die je al dan niet uit de nood kan helpen. Er zijn trouwens genoeg van dergelijke encounters om niet al te vaak in herhaling te vallen, al zal je de meeste situaties toch meerdere keren tegenkomen.
Maar wat me nog het meest verbaasde aan RDR is dat men erin geslaagd is ook een interessant verhaal te vertellen. Het is geen Nobelprijswaardig meesterwerk, en voor een film zou het veel te dun zijn, maar het overstijgt alles wat GTA met zijn zogenaamde Scorsese-waardige scenarios ooit gedaan heeft. In de eerste plaats komt dat doordat Marston zo'n gedenkwaardige en dubbelzinnige held is, die misschien iets te makkelijk loophondje speelt voor wildvreemden, maar voor de rest over karakter en rechtlijnigheid beschikt. Ook de nevenpersonages blinken uit in karakterisering. Hier en daar loopt er uiteraard een karikatuur rond, maar doorgaans zijn de personages uiterst geloofwaardig. Hoe goed het  verhaal en Marstons karakter voor mij werkte merkte ik trouwens pas helemaal op het eind van het spel. De laatste paar uren en missies zijn bijzonder gedenkwaardig en tonen heel wat durf van Rockstar, maar maken het personage van Marston helemaal rond. Toen de game uiteindelijk zijn laatste filmpjes afspeelde leefde ik helemaal mee met de gebeurtenissen op het scherm, wat in een game zelden gebeurt.
RDR is zeker niet perfect. Er zijn bugs en sommige missies zijn aan de saaie kant en soms kan het vele reizen je wel eens de stierenkloten uithangen. Maar die kleine dingetjes doen voor mij niets af aan een fantastisch geheel. Kopen en spelen die hap.

9/10

[Squall]

Lego Harry Potter

Ik ben steeds meer aan het uitgroeien tot een grote fan van de Lego-games, en deze Lego Harry Potter geeft me alle redenen om me daarvoor niet te schamen. Travellers Tales maakt wederom een game die van het begin tot eind gewoon leuk is, je steeds verrast of geboeid houdt met nieuwe toevoegingen én een grote liefde voor het bronmateriaal etaleert. Deze game doet Harry Potter meer eer aan dan de 6 films samen en de combinatie met de Legoblokjes is een match made in heaven. Alle pijnpunten uit de vorige games zijn weggewerkt (geen saaie hub meer, maar een levendig free roam Hogwards! Makkelijker switchen tussen karakters! Split srceen!) en meer dan bij Star Wars had ik constant goesting om alle hoekjes en kantjes van de levels om te keren. Het effect van je magie op de omgeving en de diverse mogelijkheden van verschillende types personages zijn namelijk perfect uitgewerkt en nodigen uit tot experiment. Daarenboven heeft de debiele Lego-humor me als fan van de Harry-boeken me meermaals luidop doen lachen, en dan weet je, dit is een toppertje. Dat ze maar snel met jaren 5-7 komen aanzetten (en Lego Toy Story please!), ondertussen ga ik nog wat levels van zijn secrets ontdoen.

9/10

(Geniale trophies trouwens, zoals 'Solid Snape: get inside a barrel with Snape')

[Rikimaru]

Wel allemaal al twee weken of meer geleden, dus voor zover ik het mij nog voor de geest kan halen.

Red Dead Redemption (Xbox 360)

Heeft een beetje last van het GTA IV-syndroom: komt heel langzaam en saai op gang en komt dan serieus onder stoom, al zijn de laatste missies in RDR (in tegenstelling tot GTA IV) wel weer behoorlijk suf. Het verhaal kon mij weinig bekoren. Het is 25 uur aan een stuk hetzelfde gezaag over hoe arme John Marston als ex-bandiet zijn vrouw en kind moet redden en zijn rustig leventje wil heropnemen. De dialogen komen dan ook vaak op hetzelfde neer: Marston stribbelt een beetje tegen maar doet dan uiteindelijk toch gewoon maar wat jan en alleman vraagt, ook al wéét ge dat ze u niet of amper zullen helpen. Die dialogen hadden overigens nog wel de toffe en humoristische GTA-trekjes, zij het in wat mindere mate. Aan de andere personages (wel heel sterke voice acting) kon ik mij behoorlijk ergeren, al was dat waarschijnlijk ook wel enigzins de bedoeling. Qua gameplay is dit ook puur GTA, al is het cover- en shootsysteem hier wel een pak beter. De westernwereld van RDR is een stuk sfeervoller dan het grauwe Liberty City (onder meer dankzij de schitterende graphics en de subtiele ondersteunende muziek), maar ook een pak saaier met hele stukken te paard rijden waarin ge werkelijk niets tegenkomt (of het moeten random events zijn - best wel leuk om de sleur te breken, overigens). De dorpjes boden te weinig om echt in te blijven rondhangen, aangezien de meeste minigames ofwel te flauw zijn, ofwel te ingewikkeld (poker?), ofwel puur op geluk gebaseerd zijn. Bounty hunting missies waren wel leuk, maar gingen na een keer of tien, en vooral als ge de halve map (en terug) moet afleggen ook wel vervelen. Tot slot nog een serieuze irritatie: als ge (vooral 's nachts) rondreed en even stopte om bloemen te plukken of dieren te zoeken, werd ge belachelijk veel aangevallen door wolven en coyotes, waarbij ze uw paard meestal ook meteen doodden.

Bon, ik heb er 25 uur veel plezier aan gehad (op vrij korte tijd uitgespeeld ook, anderhalve week), maar ik zat continu met het gevoel dat er echt wel meer in had gezeten en de cijfers van 95% op GR zijn dan ook zwaar overdreven.

Ratchet & Clank: A Crack in Time (PS3)

Misschien komt het omdat ik al vanaf de eerste R&C meedraai, maar ik had een serieus 'been there, done that' gevoel bij deze. Het blijft natuurlijk uitermate amusant platform en run & gun werk, maar het voelde mij toch allemaal net iets té bekend aan. Het duurde ook tot iets over halverwege vooraleer de echt toffe en handige wapens beschikbaar werden en de hipste van al kon ge pas helemaal op het einde vrijspelen, wanneer ge er niets meer aan had. Vond hem ook iets te gemakkelijk: zonder expliciet zoeken alle veertig Zoni gevonden en ongeveer de helft van de golden bolts.

TMNT (Xbox 360)

Cheape achievements ftw!

[Squall]

Call of Duty: World at War

Ik snap niet waarom er steeds op Treyarchs kap wordt gezeten. Oké, met CoD3 leverden ze het zwakste deel in de reeks en uiteindelijk teren ze op de kap van Infinity Ward door hun formule én engine over te nemen, ze leverden met Big Red One wel de beste console COD van de vorige generatie en deze World at War is gewoon een uitstekende WWII-shooter. Het conflict mag dan misschien al tot in den treure uitgemolken zijn, ik blijf het persoonlijk een boeiende arena vinden en Treyarch houdt het fris door de gruwel van de oorlog expliciet te benadrukken en de (in games praktisch onderbenutte) Pacific als Amerikaans slagveld te kiezen (de Russische campagne is uiteraard een opmars naar Berlijn). Daar waar Infinity Ward in MW2 compleet de bocht uitging qua storyline en setpieces, houdt Treyarch alles meer down to earth. Hierdoor geen spectaculaire Hollywoodscènes meer, maar gewoon indrukwekkende scripted events die de chaos van een slagveld overbrengen. Die scripted events zijn trouwens de sterkte, maar ook de zwakte van de reeks. Net als in de Modern Warfare games valt het hier hard op dat de game tot in de puntjes geregisseerd is eens je niet langer doet wat de game wil dat je doet. Sprint te snel het level door en vijanden die je zouden moeten verrassen geraken compleet het noorden kwijt omdat je hen al voorbij bent, of een NPC slaagt er niet in om tot bij jou te geraken om de deur te ontsluiten die hij volgens het script moet inbeuken. In se is dat niet zo'n groot probleem ware het niet dat je op de hogere moeilijkheidsgraden verplicht wordt om een sprint-en-schuil techniek toe te passen. Op bepaalde momenten blijven er namelijk vijanden spawnen als je geen vooruitgang maakt en op hardened en veteran is het praktisch onmogelijk om de spawnende nazi's en tojo's voldoende terug te drijven om ongeschonden de volgende cover te bereiken. Het gevolg is dat je dus meermaals gewoon op goed geluk naar voren sprint, plat op de buik gaat liggen en de voorbij gestoken vijanden snel om zeep helpt, vaak met het gevolg dat de game te traag op jouw Uslain Bolt-gedrag weet te reageren.
Dat is voor mij echter de enige smet op wat voor de rest een leuke, mooie en vlotte WOII-shooter is geworden. Ik kijk al uit naar Black Ops, die volgens mij zal tonen dat Treyarch stilletjesaan durf genoeg krijgt om de reeks zélf nieuwe richtingen in te sturen.

8/10

[Squall]

The Secret of Monkey Island (Special Edition)

Dit moet zowat het grappigste spel zijn dat ik ooit speelde. Meermaals dwongen de hilarische dialogen (in deze SE uitstekend gebracht door voice actors btw) of absurde momenten me tot luidop lachen, en dat is weinige films, laat staan games genegen. Ook qua gameplay staat Monkey Island nog steeds als een huis. Ik beleefde zo veel plezier met de puzzles en de dialogue trees dat ik me op den duur afvroeg waarom dit genre zo'n stille dood is gestorven. De SE lijdt soms een beetje onder de nieuwe controls bij bepaalde puzzles waar je snel moet handelen, maar op die momenten kan je steeds terugschakelen naar de classic mode, dus het enige minpunt van de game wordt gewoon weggeveegd. Af en toe teruggaan naar classic is trouwens een aanrader om te zien hoe mooi de game herwerkt is voor deze generatie. Toppertje, en ik heb meteen de remake van 2 ook gekocht.

4,5/5

[Indy]

Phoenix Wright: Trials & Tribulations

Gisterenavond es terug opgepikt na een heel lange hiatus omdat ik de oplossing voor dat ene probleem maar niet vond. Heb het spel daarna in één ruk uitgespeeld (zat al ver gevorderd in de laatste case), wat nogmaals aantoont wat voor een aparte charme de Ace Attorney spellen wel niet hebben. Ik vind het dan ook erg jammer dat T&T het laatste deel met Phoenix en Maya in de hoofdrol was. Ook al was het thema van de Kurain Channeling Technique nu wel volledig uitgemolken, ik kan me moeilijk inbeelden dat andere karakters dezelfde warmte en hilariteit kunnen bieden als de fantastische bende stereotypen die in de voorgaande drie spellen de revue zijn gepasseerd. En een prosecutor die stoerder is dan Godot, dat zie ik ook niet al te snel gebeuren. Hoe dan ook, op termijn zal ik mij Apollo Justice en Miles Edgeworth Investigations wel aanschaffen, maar de kans is groot dat het niveau van deze serie niet meer gehaald wordt.

8,5

[Rikimaru]

3D Dot Game Heroes (PS3)

Een ode aan en tegelijk parodie op de 2D Zelda's die aantoont dat simpel eigenlijk nog vaak het beste is. Naast de 'gestolen' concepten van een grote open world map en zes element-gerelateerde tempel met puzzels (met sleutels, hendels, standbeelden en meer van het gekende werk) voegt 3D Dot Game Heroes gelukkig nog een aantal eigen elementen toe, waarbij het duidelijk is dat de game zichzelf soms op de korrel neemt: zo vecht ge met een extreem groot zwaard (alleen bij full life wel) dat ge nog kunt uitbreiden, zijn er een hoop extra zwaarden te vinden (inclusief een grote vis), moet ge puzzels oplossen en vijanden verslaan met bepaalde magische spreuken... De grafische stijl is uiteraard ook een geweldig sterk punt en wie de (hoog)dagen van het 8bit-tijdperk meegemaakt heeft, zal zeker en vast genieten van de soundtrack. De tempels waren misschien wel iets te makkelijk, inclusief de eindbazen (op twee na) en de laatste boss was misschien geen uitdaging meer omdat ik een sidequest voor een schild dat alles blockte had gedaan. Eén van de leukste games die ik in lange tijd gespeeld heb en zeker een aanrader voor als ge in een licht nostalgische bui zijt.

Tales of Symphonia: Dawn of the New World (Wii)

Tales of Symphonia is nog steeds één van mijn favoriete RPG's. Dit vervolg speelt handig in op die status maar gaat daardoor wel iets te sterk steunen op fan service: ondanks dat het op zich om een compleet nieuw verhaal met twee nieuwe hoofdrolspelers gaat, veronderstelt men dat ge u de gebeurtenissen van ToS nog redelijk goed voor de geest kunt halen, wat bijna zes jaar na datum toch niet al te evident is. Het is uiteraard wel heel erg leuk om alle personages en een heel aantal locaties uit de prequel nog eens terug te zien. Voorts steunt deze Dawn of the New World op de gekende Tales-elementen, met snelle real-time gevechten die tegen gewone monsters wat te sterk op A-knop bashen maar tegen moeilijkere tegenstanders toch enig tactvol gebruik van artes en item vereisen. Nieuw is wel dat ge monsters kunt 'vangen' en met u laten meevechten, ze Pokémongewijs trainen en laten evolueren, maar dit deel had toch iets beter uitgewerkt mogen worden. De meeste dungeons waren, behoudens enkele uitzonderingen, ook opmerkelijk korter dan in de vorige game (spel zelf klokte af op een goeie dertig uur). Lichtjes teleurgesteld als ge dit naast ToS zet, maar op zich nog een degelijke RPG, een genre waar de Wii toch wel een gebrek aan heeft.

Lego Batman (Xbox 360)

Grotendeels in co-op gespeeld en dat blijft toch de grote kracht van deze game, want alleen is dit maar standaard en soms flauw platform- en actiewerk. De AI kon soms ook zodanig op mijn zenuwen werken dat ik bij momenten gewoon een tweede controller aansloot en snel zelf even de twee personages bestuurde. Waar ik mij overigens ook nog altijd aan erger: oplossingen die zodanig voor de hand liggen dat ge er gewoon over kijkt en u nodeloos suf zoekt.

Mario vs. Donkey Kong: March of the Minis (DSiWare)

Opvallend veel content voor een spelletje van 8 euro: veertig levels, veertig extra stages (waarbij de mini's meteen na het startschot beginnen te lopen, dus weinig voorbereidingstijd), twaalf rooftop challenges en acht extra moeilijke bonusstages. Op de basislevels behaalde ik in 95% van de gevallen een gouden medaille vanaf de eerste poging, maar de moeilijkheidsgraad schiet pas echt de hoogte in bij de extra levels. Amusant en licht verteerbaar puzzelplezier om even een kwartiertje tussendoor op te pakken.

[Indy]

Limbo

Spel vandaag in één ruk uitgespeeld. Subliem van begin tot einde. Meer woorden moeten daar niet aan vuil gemaakt worden.

10

[Indy]

Mafia 2

Review in septembernummer van PCGP!