Welke Game Heb Je Uitgespeeld?

[Squall]

Bioshock

Omdat ik toch wat gehyped raak voor het tweede deel (het art design en de sfeer van Rapture trekt me te hard aan om de sequel niet te spelen. En de Special Edition wordt te mooi om te laten liggen voor iemand die zulke dingen behoorlijk cool vindt) heb ik het eerste deel toch nog eens opgepikt. Ik was ruim een jaar geleden plots afgehaakt doordat de laatste paar uurtjes van de game plots in een enorme dip terecht komen en had de game dan ook nooit tot het einde gespeeld. Het is natuurlijk moeilijk om een recensie te schrijven als je slechts een 2tal uurtjes gespeeld hebt en de rest al ruim een jaar in het geheugen zit, en daarom hou ik het kort. Bioshock is een uitstekende thinking man shooter waarbij de setting en het design de show steelt. Rapture is één van de beste spelwerelden ooit en het is dan ook een beetje jammer dat het nog iets te veel aanvoelt als een aaneenschakeling van gangen en kamers in plaats van als een echte stad. De gameplay is vooral zo sterk als je ze zelf maakt. Wie creatief omspringt met wapens en plasmids amuseert zich rot, wie dit spel zuiver als een shooter wil spelen schiet zichzelf in de voet (maar krijgt die kans wel). Het switchen tussen verschillende wapens (of plasmids) loopt iet te stroef en te traag voor de snelle vijanden, maar dat was ongeveer de enige ergernis die ik gameplaygewijs wist te ontdekken. Een andere ergernis betrof de manier waarop het (vrij sterke) verhaal werd gebracht. Ik krijg het vliegend schijt van de lame verteltruc van de audiotapes. Het is een enorm cliché, en dan nog eens een cliché dat niet werkt omdat het saai is om te blijven staan en luisteren of gewoon irritant om te luisteren als je aangevallen wordt langs alle kanten. Liever filmpjes dan, of koppel een dergelijke vertelling waarbij je nooit uit de eerste persoon gaat aan rustige momenten die het verhaal tot zijn recht laten komen.
Maar goed, deze ergernissen doen niets af aan het feit dat Bioshock een ware gametopper is die zonder zijn fouten (en zijn enorme dip op het eind) tot een klassieker was uitgegroeid. Het spel werd tijdens zijn release zeker overgewaardeerd, maar blijft één van de sterkste games van deze generatie. Benieuwd naar de (actievollere) sequel.

8/10

[Rikimaru]

'Splosion Man (XBLA)

Stond vorige week als Deal of the week voor amper 5 euro op XBLA en toch maar eens gedownload en hij is zijn goedkope prijskaartje meer dan waard. Een doodeenvoudige opzet (ge kunt enkel links en rechts lopen en springen door te exploderen), maar het werkt erg goed. Het hele spel is vooral op juist timen gebaseerd en in het begin is men nog heel vergeeflijk, maar in de laatste level neigde het soms sterk naar trial & error (keer of twintig/dertig over een bepaald stuk doen was geen uitzondering), maar ge krijgt nooit het gevoel dat het onmogelijk is. De vijftig levels heb ik in zes uur uitgespeeld, wat al bij al vrij degelijk is voor een Arcade-game. Daarnaast is er nog eens een multiplayer (offline en online) met vijftig aparte levels, waar de moeilijkheidsgraad nog eens een extra dimensie krijgt doordat ge samen op het juiste moment tegen elkaar moet exploderen én zien dat ge nog geraakt waar ge moet zijn. Tot slot nog enkele ludieke knipogen (verborgen cakes verzamelen voor de This is not a Portal reference achievement), wetenschappers die in biefstukken veranderen als ge naast hen explodeert, de grappige geluidjes die Splosion Man maakt... Toch één puntje van kritiek: het level design is vrij standaard en wordt gedurende vijftig levels continu gerecycleerd, een beetje meer vindingrijkheid daar had deze game echt helemaal af gemaakt.

The Legend of Zelda: Spirit Tracks (NDS)

Nu ja, niet helemaal uitgespeeld, vlak voor één van de eindbazen heb ik er de brui aan gegeven. Ik was het al een uur of vijf beu en na een aantal keer een frustrerend stuk telkens opnieuw te moeten spelen, heb ik hem maar aan kant gelegd. Ze hadden deze evengoed Phantom Hourglass 2 kunnen noemen, want in vele gevallen is dit gewoon een kopie van zijn voorganger. Het design van de dungeons is krak hetzelfde, ge komt veel dezelfde vijanden tegen, er zijn maar twee nieuwe wapens, er is opnieuw zo'n centrale dungeon... Het feit dat ge nu wel niet telkens die centrale dungeon helemaal opnieuw moet spelen is wel een verbetering en ge kunt dit keer zelf Phantoms besturen, wat de Tower of Spirits wel leuker maakt. Het rijden met de trein is ook minder tof dan het varen met de boot in PH (ge moet de sporen volgen, met de boot had ge complete vrijheid). Voorts vond ik hem vrij gemakkelijk (op enkele onlogische Zelda-punten na: op een bepaald punt moet ge een liedje op de panfluit spelen, maar ik had dat dus ergens gemist...), tot hij naar het einde toe een serieuze difficulty boost krijgt. Uiteindelijk is Spirit Tracks absoluut geen slecht spel, maar ik had teveel een déjà-vu gevoel van Phantom Hourglass en werd daardoor de dungeons e.d. wat sneller beu.

[Squall]

Bioshock 2

Bioshock was een game die eigenlijk geen sequel nodig had, maar Bioshock 2 is verre van een verplicht nummertje. Originaliteit of vernieuwing zal je hier niet aantreffen. De fundamenten en de designkeuzes van het eerste deel blijven helemaal intact en de verwondering of verrassing die het eerste deel in al zijn uniekheid zo kenmerkten zijn hier ver zoek. Dat is echter het enige wat je op Bioshock 2 kan aanmerken want voor de rest verfijnt de game de formule tot een heerlijk spelende, spannende en verslavende shooter.
Alles aan Bioshock 2 speelt vlotter, leuker en duwt de game iets meer richting een zuivere actietitel. De wapens hebben extra punch waardoor je iets sneller door de tegenstand maait (al is je personage wel trager), plasmids en wapens moeten niet meer onderling geswitcht worden waardoor de frustraties uit het eerste deel compleet verdwijnen en het backtracken is tot een minimum herleid. De speler in de schoenen van een Big Daddy schuiven was een meesterzet, zeker in de omgang met Adam en de little sisters. Niet alleen krijg je er een leuke 'minigame' bovenop (je sister beschermen tegen een meute adamdorstige splicers), de morele keuzes gaan gewoon zwaarder doorwegen. Die keuzes zijn deze keer trouwens niet enkel beperkt tot het redden dan wel oogsten van het klein grut van Rapture, maar geven je nu ook de mogelijkheid bepaalde tegenstanders te sparen. In hoeverre die keuzes doorwegen op de storyline en het einde van de game moet echter nog blijken uit een nieuwe runtrough.
Tot slot nog een paar goede woorden over het verhaal. Nee, het is geen pullitzermateriaal en nee, een mindfuck genre plottwist deel 1 is helemaal afwezig, maar het is een degelijk verteld en erg persoonlijk verhaal. De auditieve boodschappen die het verhaal vertellen komen deze keer zelden tijdens de actie op de proppen (waardoor je het verhaal kan volgen) en worden vergezeld van sequenties die meer als 'filmpjes' aandoen. Maar het grootste verhaal wordt toch verteld door de omgevingen. Hoe de designers erin geslaagd zijn om elke hoek en kier van Rapture zijn eigen geschiedenis mee te geven is gewoon knap.
Het einde dat ik had hintte trouwens vaagjes naar een derde Bioshock, zonder Rapture. En dat zou de stap kunnen zijn die de reeks nodig heeft om een sequel te krijgen die het eerste deel overklast.

8,5/10

[Rikimaru]

LostWinds (WiiWare)

Eindelijk eens gedownload (buiten Paper Mario en Super Mario RPG heb ik WiiWare en Virtual Console tot nu toe straal genegeerd). De besturing is vrij apart: Toku zelf kan enkel lopen en op kleine verhogingen klimmen, maar met de Wiimote controleert ge de wind en kunt ge hem door de lucht laten zweven, voorwerpen oppakken en weggooien... de besturing is niet altijd even accuraat en precies en vaak wordt er maar half en half uitgelegd hoe de nieuw verworven bewegingen in hun werk gaan en nuttig zijn om puzzels op te lossen, maar één keer ge er mee weg zijt, is het best wel leuk spelen. En dat is ook meteen het grootste minpunt: vanaf het moment dat ge alle skills hebt en het spel pas echt goed en wel op gang komt, is het al afgelopen. Na een bijzonder makke eindbaas (spel zelf was ook niet al te moeilijk, ik heb vooral vastgezeten door de soms lastige besturing) stond mijn savegame op amper 2u33. Voor een spelletje van 10 euro kunt ge natuurlijk niet veel willen, maar aangezien ge pas voorbij halfweg de controls echt goed beet hebt, is dat natuurlijk erg kort. Voorts is het wel een zeer charmante game, met een vrolijke grafische stijl en rustgevende muziek.

Als hij nu dubbel zo lang had geduurd en de besturing in het begin iets duidelijker en accurater zou zijn, was dit een absolute must-have voor iedereen met een bestofte Wii, maar nu is het niet meer dan een zeer kort tussendoortje.

[Squall]

Heavy Rain

Voor ik een lofzang afsteek wil ik meegeven dat Heavy Rain zeker zijn (soms vrij ergerlijke) ruwe kanten bevat. Dat het geluid soms even wegvalt of de framerate soms zakt is bij een dergelijke killer app, die zeker op technisch vlak moest uitblinken, een jammerlijke zaak. De soms ruwere afwerking in de graphics (sommige models zijn subliem, andere gewoon zwak) en de makke lip synch zorgen soms voor een kleine uncanny vally. Het kleine lettertype en de soms onduidelijke weergave van in te drukken knoppen (is het een X? Is het een O? Nee! Het is het vierkantje dat ge moet indrukken!) fnuiken soms je bewuste keuze voor bepaalde zaken. Maar die dingen stonden mij nooit in de weg bij wat ik één van de strafste game-ervaringen ooit vindt.
Veel kan je over Heavy Rain niet zeggen zonder te gaan spoilen. Dit spel drijft op een verhaal met sterke personages (al is alleen Ethan Mars echt over de hele lijn driedimensionaal en gaat zijn verhaallijn het sterkst naar het hard) en vooral emoties die je in een game nooit eerder beleefde. Als ik zou willen meegeven waarom ik op momenten op het punt van mijn stoel zat of me gewoon rót voelde bij wat ik gedaan had, moet ik verhaalelementen verklappen, en dat zou erg jammer zijn. Wat ik wel kan zeggen is dit: Heavy Rain zuigt je op en laat je amper los tot je het spel uit hebt (ik speelde hem uit op 2 dagen, omdat ik net als bij een goeie tv-reeks verder bleef gaan om te weten wat komen zou). Dat doet het door eigenlijk elk game-element uit de formule te halen. Dit draait niet om falen of winnen, er zijn geen game overs noch restarts. Je wordt constant gedwongen tot het maken van keuzes en er bestaat geen foute keuze, elke keuze doet het verhaal gewoon vertakken of zich op een iets andere manier ontrollen. Daardoor worden keuzes hier een pak gewichtiger dan in pakweg een game als Fallout 3. Als je hier bv de trekker van een pistool overhaalt moet je je schrap zetten voor de gevolgen. Doe je het niet, dan ook! Doordat de game nooit eindigt, ook niet als één van je personages sterft, krijgen ook de vele actiescènes een veel dringender gevoel. Faal je hier in een quick time event (héél straf gedaan met buttenprompts op plaatsen die ertoe doen, zodat je naar het filmpje kijkt en niet naar de buttons zoals bij GoW of Resi 4) dan word je niet gedwongen dat event te herspelen, maar ontrolt het zich gewoon op een andere (soms fatale) manier. Alleen al die zware consequenties sleuren je zo het verhaal en de spelwereld in, zoals weinig tot geen ander spel eerder konden.
Het enige wat me stoorde was de afronding van de verhaallijn. Het kan zijn dat ik veel heb gemist door bepaalde keuzes die ik maakte, maar er blijft té veel op het eind onopgelost en er is af en toe ook sprake van een serieuze plothole (zeker als je te weten komt wie de killer is rijten er zich een paar scheuren in de verhaallijn die volgens mij niet te dichten zijn, maar soit). Daardoor bleef ik wat achter met een wranger gevoel ten opzichte van de verhaallijn. Maar doet dat er nu echt toe na een game die je zo emotioneel heeft meegesleurd? Volgens mij niet. En nu ga ik gewoon nog eens de verhaallijn doorlopen, maar dan anders

9/10 (zou een 10 kunnen worden in mijn herinneringen :P)

[Rikimaru]

NyxQuest: Kindred Spirits (WiiWare)

De volgende in het rijtje van WiiWare/VC-games die ik nog moest inhalen. NyxQuest is gebaseerd op de Griekse mythologie (maar niet in de, ehrm, gewelddadige zin zoals God of War), maar daar wordt niet bijster veel mee gedaan. Met Nyx kunt ge vijf keer met uw vleugels slaan en een paar seconden zweven (daarna moet ge even de grond raken om op te laden) en de eerste levels zijn niet meer dan eenvoudige maar nog vrij amusante platformlevels. Daarna krijgt ge steeds meer mogelijkheden (bepaalde blokken verschuiven, een bliksemschicht, de wind op bepaalde punten manipuleren...) en worden de levels inventiever: de ene keer moet ge goed puzzelen, de andere keer goed timen, nog een andere keer heel precies te werk gaan met de Wiimote en hoe meer naar het einde toe, hoe meer alles vloeiend gecombineerd wordt. NyxQuest was iets moeilijker dan de doorsnee platformer, maar bijlange niet onoverkomelijk en na 3,5 uur (voor twaalf levels) hebt ge het einde bereikt. Tot slot waren ook de grafische stijl (hoewel met beperkt en recyclerend level design) en de muziek dankzij hun mysterieuze kantje bepalend voor de sfeerschepping. Voor 1000 Wii Points zeker een aanrader.

[Rikimaru]

Vandal Hearts: Flames of Judgment (XBLA)

Aangezien SRPG's tegenwoordig een zeldzaamheid geworden zijn en ik niet meteen moet hebben van de ingewikkelde en eindeloze mogelijkheden van bvb. Disgaea deze toch maar eens gedownload. Vandal Hearts draait de klok tien à vijftien jaar terug, alles is zeer standaard en basic: geen klassen of jobs maar door een bepaald wapen te gebruiken, ontwikkelt ge u verder als bvb. archer of mage, maar eigenlijk liggen de functies van de personages al min of meer vast (zo kunt ge van Connor wel een archer maken, maar hij heeft een massa MP en weinig HP, defense en attack). Er zijn ook maar een handvol spells doorheen de hele game, het verhaal is het cliché 'vredig dorpje van jongen wordt aangevallen en hij komt in een plot terecht waarin de oorlog tussen twee naties de wereld dreigt te vernietigen', de personages zijn niet bijzonder interessant en de dialogen bevatten niet meer dan het standaard gezever. Voorts is Vandal Hearts behoorlijk kort (een tiental maps plus acht optionele van elk ongeveer een halfuur) en is, zeker als ge wat optionele maps doet, nogal aan de gemakkelijke kant, behalve bij de eindbaas waar ge zonder een deftige tactiek meteen moogt herbeginnen - 't zou geen JRPG zijn zonder een plotse overpowerde bossfight, nietwaar. Vandal Hearts: Flames of Judgment is dus een zeer elementaire SRPG, waar ge in enkele avonden door zijt, zonder uitgebreide character development of episch verhaal, maar het doet alles met een zekere en onmiskenbare charme, werkt nog behoorlijk verslavend en pretendeert ook gewoon niets meer te zijn dan een eenvoudige SRPG. Uiterst geschikt voor wie in een nostalgische bui nog eens een strategische RPG zoals uit de vorige eeuw wil spelen, als ge tientallen uren uitgekiende tactische ontwikkelingen en eindeloze mogelijkheden wenst, slaat ge dit best over.

[Rikimaru]

The Misadventures of P.B. Winterbottom (XBLA)

Winterbottom is een bijzonder charmant puzzelspelletje waarin ge door samenwerking met de klonen die ge van uzelf kunt maken alle taarten in een level (dat telkens gewoon één scherm groot is) moet verzamelen. In het begin is dat nog vrij gewoon (bvb kloon als opstapje gebruiken), maar later worden er steeds andere elementen geïntroduceerd, zoals taarten die enkel door klonen opgepikt kunnen worden of vijandige klonen die u met één slag terug naar af sturen. De puzzels zijn best wel leuk en vereisen telkens opnieuw enig denkwerk, maar de moeilijkheidsgraad is eigenlijk niet echt gebalanceerd. Meestal raakt ge vrij snel door een stuk of vier levels na elkaar, waarna ge op een erg lastige puzzel uitkomt waar ge maar niet voorbij geraakt, om daarna weer enkele levels in enkele minuten te voltooien. Naast de vijftig story levels zijn er nog 25 bonus levels, waarin ge met een kloon- en tijdslimiet werkt en deze zijn een stuk uitdagender. Ook de audiovisuele stijl, die duidelijk geïnspireerd is op de stomme zwartwit-film (compleet met leutige rijmpjes tussen de levels), geeft Winterbottom wat extra karakter. Voor 800 MP zeker aan te raden.

[Squall]

Final Fantasy XIII

Een nieuwe FF is altijd iets bijzonders, er eentje uitspelen is altijd een deugddoende ervaring, niet alleen omdat de games zo lang zijn, ook omdat de eindbazen niet zelden pittig zijn en je op het eind steevast getrakteerd wordt op een prachtige resolutie van een mooi verhaal dat je al uren in de ban heeft gehouden. Bij FFXIII was dat niet anders, ook al gingen de drie eindbazen vrij makkelijk neer dankzij mijn straffe party en een dosis geluk (een 'death' spell miste mijn main character). De eindbalans na ruim 45 uur FFXIII (ik heb amper sidequests gedaan en spaar die voor de komende weken, aangezien je toch na de credits kan doorspelen) is dan ook overwegend positief.
Het verhaal had me quasi meteen in zijn greep. Niet omdat het qua plot zo sterk is, maar omdat elk personage zou sterk is neergezet en zijn eigen, boeiende dramatische lijn meekrijgt. Aan de oppervlakte gaat het om een zoveelste 'random party saves the world' met krek dezelfde types als in de vorige FF's sinds VII, maar in de diepte gaat het voornamelijk om de karakters en hoe zij omgaan met hun verleden, hun angsten en hun taak. Ik bleef dan ook doorspelen om te zien hoe het hén zou vergaan, en niet omdat ik benieuwd was naar hoe het met de wereld zou lopen. Je wordt iets te veel om de oren geslagen met termen als Fal'Cie en L'cie en Focus en shit, maar dat stoort amper en dat je alles netjes kan nalezen is mooi meegenomen.
Qua gameplay kan ik enkel stellen dat FFXIII zowat de beste battles heeft van de reeks, ever. Het duurt even voordat je de kneepjes en diepgang vat, maar eens het zover is worden de snelle gevechten een feest. Ik ging headfirst in elke vijand die ik tegenkwam (tot het punt waar dat niet meer zo slim was :P) omdat ik meer dan ooit genoot van de strategie en het denkwerk die erbij kwamen kijken. Het Paradigm System is gewoon een zegen in een genre dat al te lang te trage gevechten voorschotelt. Dat de game aan diepgang inzake de ontwikkeling van je personages moet inboeten, wordt hierdoor ook goedgemaakt (sowieso moet je toch bewust met je experience omgaan eens je de helft van het verhaal voorbij bent, maar soit, meer vrijheid had gemogen).
En uiteraard zijn ook de graphics en de muziek van een torenhoog niveau, om het goede nieuws te besluiten.

Slecht nieuws dan? Weinig echt storende dingen eigenlijk, en niks gamebrekends, maar wel veel kleine ergernisjes. Zo is de lineariteit op zich niet zo erg, maar de te strakke paden beteugelen je vrijheid gewoon te veel. Een zijpad hier en daar, of een kleine sidequest op zijn tijd had deugd gedaan, maar die zaken blinken uit in hun afwezigheid. De eigenlijke sidequests (Mark Hunts te vergelijken met die uit FFXII) zijn te hard om tijdens het verhaal te tackelen en wachten beter tot je de game hebt uitgespeeld, en zijn daarenboven niet zelden een beetje aan de saaie kant. Wat ook saai kan zijn is de slechte balans inzake het tempo van de game. Je moet werkelijk een aantal uren spelen voor je alle mogelijkheden (en vrijheden) ter beschikking krijgt, en dat gaat gewoon te traag. Het gevechtsysteem dat pas echt goed wordt na 5 uur? Je eigen party pas kunnen kiezen na 20 a 25 uur? Zonde.
Maar wat me het meest stoorde (op het kankerstemmetje van Vanille na) was de afwezigheid van dorpen en NPC's. Square Enix laat een grote kans liggen om de boeiende wereld die ze geschapen hebben tot leven te brengen door je op geen enkel moment tot rust te laten komen in een dorpje. Constant zijn je personages op de loop voor de vijand en zelfs in bewoonde gebieden stuit je om de vijf stappen op een tegenstander. Rustig een bar binnenwandelen en een praatje slaan (en zo wat meer te weten komen over de wereld) zit er niet in, en dat haalt erg veel charme uit het spel. De wereld blijft er daardoor ietwat doods bijliggen, terwijl het tempo moordend blijft. Het is misschien ook daarom dat ik de omgevingen voor ongeveer 25% van de game weinig boeiend vond. Ze stond te los van het verhaal en voelde meer aan als een doorsnee level uit een shooter of een dungeon uit een combat RPG, dan als echte FF-dungeons. Jammer!

FFXIII doet me erg denken aan FFX. Ook die had zijn minpunten, ook die was te veel ontdaan van extraatjes en ook die kreeg kritiek te verduren. Ook FFXIII is niet perfect, noch kan het de charme van oudere FF's benaderen, maar het blijft een dijk van een game die je niet mag missen. Het is gewoon een next gen FF, en dat is per definitie straf spul.

9/10 (of 8,5 als ik nuchterder dan enthousiast zou zijn)

[Rikimaru]

Brütal Legend (Xbox 360)

Ondanks dat ik niet meteen iets met metal heb (al kan ik het in beperkte mate nog wel appreciëren), heb ik hier wel van genoten. Brütal Legend is zo ongelooflijk sfeervol, met zowat de meest coole omgevingen die ik in lange tijd in een game gezien heb, een sublieme en zeer uitgebreide soundtrack en een geschift verhaal dat tegelijkertijd een ode aan en parodie op dat hele metal-gedoe brengt. Helaas zitten er ook heel wat minpuntjes aan Brütal Legend. De graphics zijn, zeker op artistiek vlak, zeer aanvaardbaar, maar er is te veel pop-up en de framerate durft op drukke momenten al eens serieus te stotteren. Voorts zijn er te vaak onduidelijke situaties: tegen dat ik doorhad dat ge upgrades kon kopen in Metal Forges die ge zelf moest gaan opzoeken, was de campaign al voor de helft voorbij. Aanvankelijk zit er nog voldoende afwisseling in, maar hoe meer naar het einde toe, hoe meer stage battles ge moet doen, en laat dit RTS light aspect nu net het zwakste onderdeel van Brütal Legend zijn. Uw units doen te vaak hun eigen zin, het is verdomd lastig om één groepje eruit af te zonderen en aparte commando's te geven en meestal komt het er gewoon op neer dat ge zelf nog flink wat hack 'n slashwerk moet doen om een beetje snel vooruit te gaan. Al deze negatieve zaken zorgen ervoor dat Brütal Legend gedegradeerd is tot een gewoon goede game, zij het wel één van de meest sfeervolle van de afgelopen jaren.

[Rikimaru]

Tomb Raider: Legend (Xbox 360)

Geen idee waarom ik aan deze game van vier jaar oud begonnen ben (onlangs nog voor zes euro gevonden), maar goed. Sinds Tomb Raider II heb ik geen TR meer aangeraakt, maar het was wel meteen herkenbaar. Goeie mix tussen adventure en actie/shooting, al wordt dat laatste onderdeel grotendeels verpest door een gebrekkig aim & shoot-systeem en een bijwijlen irritante camera. Puzzels werden nooit echt uitdagend (shootingonderdelen en enkele bosses wel, aangezien ik'm meteen op hard had gezet). Tomb Raider: Legend blinkt nergens in uit, maar is wel eens leuk om iedere avond op een uurtje een level te spelen (er zijn er zeven, dus na een dikke zeven uur hebt ge het einde wel bereikt). Misschien Underworld ook eens uit de budgetrekken plukken binnenkort.

[Squall]

Just Cause 2

Sandbox en openworld waren dé modewoorden van het vorige decennium in gameland, en nog steeds blijft de focus op open werelden erg groot. An sich geen probleem, maar ik merk vaak dat de open wereld het spelplezier even vaak in de weg staat als het er toe bijdraagt. Lange, doodse tochten op zoek naar een missie, saaie maps of gewoon onduidelijke missies omdat je alle kanten uit kan. In alle eerlijkheid is het dan ook van GTA3 en Vice City geleden dat ik écht genoot van een open world en dat de wereld an sich een aantrekkingskracht was.
En nu was er Just Cause 2, een game die voor mij persoonlijk toont wat de meerwaarde van een open wereld écht kan zijn: uren en uren aan onzinnig spelplezier en klooien met de regels van het spel, en vergeten dat er ook nog zoiets als 'missies' of 'story mode' bestaat.
Dat komt vooral door de vele mogelijkheden die Just Cause je biedt. Niet alleen is de wereld gigantisch en bezaaid met leuke locaties, zodat je snel geprikkeld wordt om een onontgonnen gebied te doorkruisen, de nadruk op over the top actie gekoppeld aan een grapling hook en physics doet de rest. De hele wereld nodigt uit om te experimenteren, waardoor je al snel uren en uren zal verliezen aan het uittesten van de mogelijkheden. Lukt het om een bus aan een straaljager te hangen en ermee weg te vliegen? Lukt het om van die bergtop te basejumpen tot op zeeniveau? Wat als ik twee random rijdende auto's aan elkaar hang? Etc. etc. etc. Zeker in de eerste 20 uren van mijn 35 die ik er momenteel heb opzitten deed ik niets liever dan lol maken met een brede grijns op mijn gezicht, terwijl ik mezelf regeltjes op legde (enkel ONDER bruggen met die straaljager! Enkel grapling hook kills bij dat vuurgevecht, ...). Just Cause 2 zal niet vervelen als je over een creatieve en speelse geest beschikt en dat is voor mij het belangrijkste aan een open wereld. De wereld moet een speeltuin zijn, geen locatie. (Dat je om de drie minuten iets tegenkomt dat in een heerlijke explosie te vernietigen is maakt ook veel goed)
De missies zelf, die ik toch op den duur ook eens aannam, zijn over het algemeen best zwak. Meer dan schieten en vernietigen komt er zelden aan te pas. Af en toe kom je iets leukers tegen, maar dat zijn zeldzame momenten. Zeker de sidemissions zijn vaak in een wip voorbij en stellen weinig voor. Toch stoort dat weinig. Het is een gemiste kans, maar het blijft gewoon leuk ondanks zijn conventionaliteit.
Wie Just Cause 2 voor grote productiewaarden (de wereld is mooi, maar voor de rest is het vrij middelmatig qua graphics en geluid) of voor de story mode speelt is eraan voor de moeite. Wie een spel zoekt waar hij zichzelf uren kan in verliezen met creatief zijn heeft goud te pakken. Ik behoor tot de laatste groep.

8/10

[Squall]

Lego Star Wars: The Complete Saga

Traveler's Tales mocht dan wel bekend staan als een so-so ontwikkelaar die voornamelijk zwakke filmlicentiegames uitkakte, met hun Lego reeks hebben ze goud in handen. Deze opgepoetste compilatie van de eerste twee Lego Star Wars games toont waarom: het concept is onweerstaanbaar. De gameplay is doodeenvoudig gehouden, maar biedt door de vele collectibles en (nogal vage) characterbased puzzels voldoende uitdaging om niet gewoon doorheen het geheel te walsen. Iedereen is er zo mee weg, en dat is een pluspunt voor een game die zich zo op co-op focust. Duw een gewillig slachtoffer de controller in handen en ze zijn zo mee, en het spelplezier vertienvoudigd als je samen stormtroopers gaat neersabelen. Het geheel baadt dan nog es in onmiskenbare charme en is gekruid met lekker debiele humor zodat een glimlach nooit veraf is.
Lego Star Wars is uiteraard geen meesterwerk, want het spel gaat gebukt onder een hele reeks irritaties. Zo is de vaste camera dan wel een toegeving voor de focus op co-op, hij gaat meermaals in de weg zitten bij springsequenties. Ook word je als speler iets te vaak aan je lot overgelaten en is lang speuren en zoeken je deel voor je verder geraakt. Hier en daar meer duidelijkheid over wat precies moet gebeuren was welkom geweest. Toch blijft Lego Star Wars voor mij de beste Star Wars titel die ik tot op heden heb gespeeld, dankzij het bronmateriaal, de omvang en de vele extraatjes.

8/10

[Squall]

Niets.

Maar mijn PlayStation 3 is wel uitgespeeld. Yellow Light of Death

[Squall]

GTA: The Lost and Damned

Deze DLC voeg weinig (lees: niets) toe aan de bekende GTAIV gameplay, maar dat hoeft ook niet. De combinatie van goede racesegmenten en sterke shootermechanics blijft werken en levert leuke gameplay. Het geheel is deze keer een pak rauwer dan voorheen. Geen over the top missies, geen al te debiele humor in de tussenfilmpjes, maar een down to earth verhaallijn met behoorlijk grove kantjes (er wordt in één van de filmpjes iemand nogal expliciet gefolterd bv). Die verhaallijn wordt vertelt in sterk geschreven tussenfilmpjes, maar is in se niet zo sterk (zoals we van GTA gewoon zijn). Je voelt de intentie wel om een sterk verhaal te vertellen, maar qua structuur of plotlijnen blijft het allemaal wankel en weinig memorabel, wat deze keer door de kortere campagneduur extra opvalt (de game is ook vrij plots gedaan, van enige evolutie is er geen sprake, de plot springt gewoon van de ene up naar de volgende down.)
TLAD is more of the same, met kleine tweaks (betere motorphysics bv) en nieuwigheden (minigames die ik niet eens speelde, en geniale nieuwe muziek) en biedt een korte, maar intense campagne. Wie gewoon meer GTA wil mag dit niet laten liggen, al zal je minder geneigd zijn echt te gaan free roamen als je Liberty City al goed kent. Wie veel nieuws verwacht of een even lange speelduur als GTAIV komt bedrogen uit.

8/10

(en straks es aan The Ballad beginnen. Die lijkt me leuker aangezien die iets anders doet met de GTA formule en wss sterker zal aanzetten tot lol trappen in Liberty City door nieuwe over the top functies)