Welke Game Heb Je Uitgespeeld?

[Rikimaru]

Halo 3: ODST (Xbox 360)

Ondanks dat ik weinig van shooters moet hebben, heb ik Halo wel altijd redelijk weten te waarderen en hetzelfde geldt voor ODST. Het is op sommige punten zo typisch Halo, maar op andere vlakken ronduit on-Halo. De tussenstukken in de veel te donkere en monotone stad waren ronduit saai, maar gelukkig duren die niet al te lang en dienen ze enkel om van de ene locatie naar de andere te geraken. Doordat ge geen Spartan meer zijt en dus geen armour hebt dat uw health automatisch oplaadt en geregeld bijgestaan wordt door mede ODST's, moet ge de situatie iets voorzichtiger aanpakken, maar 't is niet alsof ge echte strategieën moet uitwerken ofzo. De meeste levels waren wel tof - alleen het voorlaatste had net iets teveel dezelfde gangen. Misschien niet van het niveau van Halo 3, maar zeker een meer dan degelijke FPS.

[Squall]

Ben het niet helemaal met Indy eens.

Call of Duty: Modern Warfare 2

De singleplayer van deel 1 blaasde me weg met zijn snelle tempo, degelijk en interessant verhaal, imposante actiescènes en memorabele momenten (de nuke, sluipen in Tjernobyl, het filmische einde). Deel 2 biedt krék hetzelfde, maar dan met een pak extra lawaai en snufjes en een erg mank gebracht verhaal. De glans en het nieuwe van toen is er dus helemaal af, maar de kern blijft een straffe, vlot spelende FPS met heel wat 'oh my fucking god' momenten. Infinity Ward doet gewaagde dingen (beruchte missie 4 ging aanvankelijk echt naar mijn keel, tot het wende en ontaarde in een gewone shootermissie) en weet als geen andere spektakel te brengen (het vliegtuigkerkhof, 'Burger Town', de rit in Afghanistan, ...) gekoppeld aan bloedmooie graphics. En toch. Soms gaat de game té hard over the top en vervliegt het hele 'Modern Warfare' gevoel om plaats te maken voor een misplaatst 007-sfeertje. Daardoor wordt de game trouwens soms zo hectisch dat je niet weet waar eerst kijken en schieten, waardoor ik vaak als een kip zonder kop rondrende tot ik door had van waar de vijand nu kwam. Soms heb je ook het gevoel dat IW deze game bouwde op een schemaatje dat ze van COD4 maakten (O ja, Tjernobyl was populair, laten we nog zo'n snipermissie doen. O, dat einde vonden ze filmisch, waarom niet nog zo iets, maar langer! (en saaier) ). En dan is er nog het feit dat sommige vernieuwingen eerder storen dan goed doen, zoals de bloedspatten die me meermaals de dood kosten omdat ze compleet desoriënteerden...
Soit, een 8,5/10 voor de singleplayer dus, een 9,5 voor wat ik tot nu toe van de geniale (maar niets nieuws brengende) multiplayer speelde en nog geen score voor de Special Ops, want die moet ik nog eens doorworstelen. In zijn geheel is de game echter zeker de 65 euro waard. Lots of bang for your buck, ondanks de korte SP.

[Rikimaru]

Uncharted 2: Among Thieves (PS3)

En weerom blijk ik van mening te verschillen met zowat de hele wereld. Voor de hele Sony fanbase hier al met een brandstapel komt aandraven: Uncharted 2 is een (heel) goeie game, maar beste game ooit en 95+? Verre van. Het verhaal was minder interessant dan in Drake's Fortune en had geen twists om de spanning (op het vlak van de plot, dan) erin te houden en qua personages was ik niet verrast door het gedoe met Flynn, is Lazarevic gewoon de zoveelste kale Oost-Europese ex-oorlogs bad guy, wordt die Schäfer er nogal rommelig bij gedwongen en is het plotse weglaten van Scully zonder daar met een woord over te reppen vrij bizar. Voort ben ik al heel wat meer de spreken over de shooting-gedeelten door de vooruitgang ten opzichte van de eerste. Ditmaal zit ge niet een halfuur op één plaatsje vlaag na vlaag na vlaag vijanden neer te knallen maar hebt ge mogelijkheden tot stealth, moet ge verder doordringen in een gebouw voor ze een nieuw blik soldaten opentrekken... Wat wel opvalt is hoe hard dat cover & shoot-systeem van Gears of War afgekeken is. Grotere verscheidenheid aan wapens was ook best tof. Helaas, waar ik hoopte dat ze meer puzzels dan in Drake's Fortune gingen toevoegen, heb ik de indruk dat het er net minder geworden zijn en dat ze gewoon ingeruild werden voor meer geknal. Ook aan het lineaire scripted platformwerk heb ik mij meermaals geërgerd. Er zijn in theorie tal van mogelijkheden om verder te klimmen (kort voorbeeldje: naast die ketting waar ge als tegengewicht moet aanhangen, hangt overduidelijk een liaan: de logica in mij zegt dan om via die liaan naar omhoog te klimmen, maar ge staat daar alleen maar als een onnozele te springen, want het spel dwingt u om via de verbrokkelde muur aan de overkant naar uw doel te klimmen... en zo zijn er nog tal van situaties). Speelduur (heb hem in 11 uur uitgespeeld) is (veel) beter dan wat de eerste bood (7-8 uur) en volstaat eigenlijk min of meer, had ik de indruk. Tot slot nog een woordje over de grafische kant: zonder meer indrukwekkend, de enorme variatie verdient ook een pluim, maar technisch waterdicht is het toch ook niet. Ik heb nog voldoende bugs gezien (één waardoor ik plots 'binnenin' een draaiend rad terechtkwam, voeten en armen die deels in de muur verdwijnen) en ook de framerate is allesbehalve heel de tijd stabiel. Niet dat het storend is, maar als ge zo wilt stoefen met uw technische superioriteit, zijn dat wel dingen die eigenlijk niet zouden mogen. Nog redelijk in het begin (chapter 5 ofzo) wou ik mijn savegame laden en blokkeerde het spel zowat, 't is te zeggen, het ging enorm schokkerig en extreem traag vooruit, waardoor ik het zo een paar minuten heb laten draaien en talloze keren moeten herladen eer dat gefixed was.

Nogmaals: ik heb genoten van Uncharted 2, maar bovenstaande argumenten zorgen ervoor dat al dat gehype van beste game ooit en de overdreven hoge scores voor mij lichtjes ridicuul overkomen. Was Uncharted: Drake's Fortune een goeie 8 waard, dan verdient Among Thieves naar mijn mening een cijfer tussen de 8,5 en 9 (kleine toegeving dan: hij leunt meer over naar de 9 =p).

[Squall]

Heiden!

Qua story geef ik je gelijk, maar qua gameplay is het echt pakken beter (en who cares dat het afgekeken is van Gears of War die het afkeek van Kill.switch? Het werkt, en het is leuk). Alleen op vlak van puzzles moet ik je gelijk geven, die zijn mak en minder in aantal. Maar storen deed dat mij persoonlijk hoegenaamd niet.
En een game zonder bugs is onbestaande, alhoewel ik op mijn 12 uur spelen slechts één glitchje gehad heb. Grafisch is U2 gewoon de mooiste consolegame tot nu toe. Punt (die savegamebug zal je trouwens gewoon pech mee gehad hebben. Nog nooit gehoord dat iemand het heeft).
Allez, ik denk dat je gewoon 'muggenzift' omdat de game zo goed onthaald was. Ik merkte ook dat ik me soms aan kleinere dingen stoorde (soms niet zo duidelijk waar je heen moet, dode hoeken in de levels, ...), tot ik besefte dat ik daarover viel omdat de rest van de game zo magnifiek is. Maar smaken en kleuren hé

[Rikimaru]

Ja wel, waarschijnlijk lette ik onbewust veel meer op de zaken die mij stoorden net omdat hij zo de hemel ingeprezen werd. Pas op, ik zei dat ik'm heel goed vond, maar voor een échte klassieker te zijn, komt hij in mijn ogen te kort. Dat van dat niet weten waarheen ge moet, had ik ook vaak, net doordat het spel maar één mogelijke oplossing toeliet. En ja, beter goed gestolen dan slecht gevonden (ken Kill.switch niet, dus geen idee dat dat daar van gestolen was), maar Gears of War is mijn ding niet en als dat dan quasi letterlijk gekopieerd wordt...

[Indy]

Uncharted 2: Among Thieves (PS3)

En weerom blijk ik van mening te verschillen met zowat de hele wereld.

Geen nood. Indy springt u bij.

Ik snap de garguantueske scores niet. Uncharted 2 is zeker goed. Maar niet ZO goed. Ik amuseer me beter wanneer ik mijn broer het spel zie spelen dan wanneer ik zelf de controller in de knuisten heb, en dan weet je gewoon dat er iets scheelt. Technologisch is het af, op gebied van gameplay en besturing is er zeker ruimte voor verbetering. Ik stoorde me eigenlijk vooral aan het feit dat deze tweede zo weinig leert uit de fouten van de voorganger en qua structuur en inhoud eigenlijk bijna dezelfde games zijn. Het verhaal, hoewel erg goed gebracht, is daar misschien nog het beste voorbeeld van al van, in die mate zelfs dat ik letterlijk kon gaan voorspelen, mij baserend op het eerste spel, wanneer de volgende plotwending zou gaan plaatsvinden en hoe exact ze er zou gaan uitzien. En what the fuck een puzzel met lightbeams (toegegeven het klimwerk daar was erg impressionant), de jaren '90 zijn nu al een tijdje voorbij...

Nogmaals: ik heb genoten van Uncharted 2, maar bovenstaande argumenten zorgen ervoor dat al dat gehype van beste game ooit en de overdreven hoge scores voor mij lichtjes ridicuul overkomen. Was Uncharted: Drake's Fortune een goeie 8 waard, dan verdient Among Thieves naar mijn mening een cijfer tussen de 8,5 en 9 (kleine toegeving dan: hij leunt meer over naar de 9 =p).

Ik vond de eerste Uncharted een 8.5 waard. Deze is ontegensprekelijk beter. But only a little...

9

[Squall]

Broken Sword: Shadow of the Templars Director's Cut (DS)

Na al die jaren heeft Broken Sword weinig van zijn aantrekkingskracht verloren. Ik weet nog dat ik als klein manneke helemaal vastgekluisterd zat aan mijn walktrough, ergh, aan Broken Sword II, dat me met zijn prachtige vormgeving, straffe puzzels en schitterende personages en dialogen zelfs als 12-jarige volledig beet had. Deze remake met extra's van het origineel (dat ik nooit speelde) wist niet helemaal hetzelfde gevoel van toen herop te roepen (II is gewoon de betere Broken Sword), maar ik speelde het kleinnood toch in een kleine week uit, wat voor een handheldtitel een hele eer is.
Alle kenmerken van een goede ouwe adventure zijn aanwezig. De puzzels kraken je brein en geven enorm veel voldoening wanneer je ze oplost. Het verhaal is spannend en boeiend en de dialogen en personages overgieten alles met voldoende humor. Dat de stemmen in deze versie ontbreken is erg jammer (geen geil Frans accentje meer dat je vermanend 'no aai cant do dzat' toewerpt ), maar een verstaanbaar offer bij de overzetting naar DS. Daarvoor krijg je wel extra scènes en puzzels cadeau (al voelt de extra subplot erg onuitgewerkt aan. Na een derde in het spel is het zowat gedaan met extra scènes en is de plot min of meer 'opgelost') én een handig (en verleidelijk) hintsysteem dat ik voor de zekerheid maar gewoon uit zette (en af en toe weer aan als ik écht vast kwam te zitten). Het feit dat ik me af en toe liet verleiden tot een hint om toch maar verder te komen spreekt trouwens boekdelen over de kwaliteit en verslavingsfactor van deze game.
En nu maar hopen dat Revolution ook Broken Sword II een DS-makeover geeft. Of nog beter. Dat ze een niéuwe 2D Broken Sword ontwikkelen voor dit systeem. Want de stylus en dual screens sméken om dit genre...

8,5/10

[Squall]

Assassin's Creed II

Eigenlijk zou ik deze recensie kunnen samenvatten in één zin: ACII is wat Assassin's Creed twee jaar geleden had moeten zijn. Dit is een boeiende, en vooral leuke free roamer in een historisch jasje dat misschien nergens echt verrast of boven zichzelf uitstijgt (daarvoor komt hij twee jaar te laat), maar over de hele lijn kwaliteit biedt. Alle pijnpunten uit het eerste deel zijn aangepakt, waardoor de game van een net-niet-gevoel naar een this-is-it-gevoel is gepromoveerd. Het verhaal zit een stuk beter en boeiender in elkaar, met personages die de naam waardig zijn (ze hebben verdorie een karakter!) en gebeurtenissen die intrigeren en je aanzetten om toch maar door te spelen. Daarenboven wordt het niét gebracht in doodse dialoogjes waarbij je hooguit wat met de camera kan dollen, maar in, jaja, echte filmpjes die in tegenstelling met de drap uit deel één wél voorbij vliegen zonder dat je gedachten afdwalen. De missies, die deze keer duidelijk aan het verhaal zijn verbonden, geven deze keer ook blijk van enig design en afwisseling, waardoor je niet het gevoel krijgt dat je 15 20 uur lang dezelfde korte LP op repeat aan het afspelen bent, noch wordt je verplicht om dodelijk saaie zijmissies te doen om uberhaupt aan de hoofdmissie te mogen beginnen. De sidequest zijn er wel, en zijn, op een paar uitzondering na, gewoon leuk om te doen. De asssassin's tombs injecteren een welgekomen stukje Prince of Persia in de gameplay en de Da Vinci Code-achtige glyphs doen je speurneus prikkelen van plezier. Daarenboven is de setting een stuk interessanter dan voorheen en zijn de grote Italiaanse steden veel aangenamer om in te vertoeven én om te verkennen.
Al die elementen zetten het spelplezier gewoon voorop en bieden een gevarieerde mix die zelden (maar niet nooit) een dipje geven, waardoor ik met plezier 20 uur vergooide in de wereld van Ezio di Auditore. Dat de game hier en daar een steek laat vallen (grafische onvolmaaktheden doen af een het mooie design en de klimmechanieken maken soms letterlijk rare, en vooral ongewenste, sprongen) vergeef ik dan ook graag. ACII komt misschien 2 jaar te laat én in een periode met te veel gametoppers (Uncharted, MW2, Borderlands, Ratchet and Clank, ...), het blijft een dijk van een spel.

9/10

[Squall]

En ik blijf games uitspelen deze week  (vooral toeval dat ik overal ongeveer gelijktijdig op 't eind geraak)

LittleBigPlanet (PSP)

Ik ga kort zijn: alles wat de PS3 versie zo leuk maakte is hier ook aanwezig, behalve de multiplayer. Dat is een shame, maar een begrijpelijke gezien al de rest dat ze wél uit de PSP hebben geperst (inclusief de physics). Sowieso is het trouwens leuker om LBP te spelen met mensen op één scherm ipv online, dus zo'n gemis is het sowieso niet. De storymode is vooral leuk en grappig (de nieuwe animaties onder de L-knop zijn zalig) en biedt een aantal erg ingenieuze platformstukjes. Grafisch geen knaller zoals zijn PS3 tegenhanger, maar erg mooi nontheless. Ook in draagbaar formaat een topper dus, al zou ik het enkel mensen zonder PS3 of rabiate fans van de PS3 versie aanraden, want het blijft aanvoelen als een afgeslankt broertje.

8,5/10

[Indy]

Tales of Monkey Island (gans het seizoen)

Guybrush Threepwood, Mighty Pirate keert terug en doet dat met stijl. Elitaire kniesoren zullen altijd wel iets vinden om over te zeuren - en op sommige punten zullen ze wel gelijk hebben - maar het feit is dat ik mij kostelijk geamuseerd heb met deze vijfdelige serie. Meer zelfs, ik vind het de beste episodische adventurereeks die Telltale al gemaakt heeft. Slechts één episode (Lair of the Leviathan) kan zich echt meten met de voorgangers die (vooral de eerste twee) stuk voor stuk klassiekers in het genre zijn, maar zeggen dat Telltale de serie oneer aandoet zou een stapje te ver zijn. Vele puzzels, karakters en locaties zijn innovatief maar passen tegelijkertijd toch in het universum van Monkey Island zoals uitgedacht door Ron Gilbert. Het spel moet het nog steeds hebben van de bizarre dialogen en de absurde anachronoxen en profiteert eveneens van het feit dat de ontwikkelaars op erg grappige en subtiele wijze knipogen (of hommage zo u wil) kunnen geven naar de voorgangers. Dat zorgt er ook voor dat sommige puzzels - respectloos - door de kopieermachine zijn gehaald en andere slechts marginaal gewijzigd. Het zijn terechte opmerkingen maar ze verstoren de krankzinnige fun en het enorm goed gedoseerde verhaal niet, en dat is toch wat voornamelijk telt in dit soort adventures. De deur staat open voor seizoen 2, laat maar komen zou ik zo zeggen!

8.5

[Squall]

Ratchet And Clank: A Crack in Time

Een grote fan van deze reeks kan je me niet noemen. Ik speelde Tools of Destruction en Quest For Booty graag, maar dan ook vooral omdat er gewoonweg geen andere goede platformers op PS3 zijn. Uitstekende games, maar niets dat me halsreikend naar een nieuwe game doet uitkijken. Maar met A Crack in Time heeft Insomniac me toch weten te strikken. Je kan ACIT verwijten dat het de zoveelste Ratchet-game is met dezelfde formule (platformactie + humor + een shitload aan wapentuig) en dat het wat nieuw is aan de reeks van elders 'leent' (de sidequestplaneetjes zijn pure Mario Galaxy), maar je kan de game niet verwijten dat wat het doet niet geperfectioneerd is. Dit spel speelt als een droom, ziet er bijzonder goed uit, veegt alle minpunten uit vorige delen weg (geen irritante precisieplatformstukken meer, fel verbeterde ruimtesequenties) en kent geen enkele dip. Zeker nu Ratchet en Clank apart op avontuur gaan heeft het spel de perfecte opbouw die maakt dat er zelden in herhaling gevallen wordt. Zeker de Clank levels, vroeger segmenten waarvan je hoopte dat ze snel voorbij zouden zijn, hebben me aangenaam verrast met hun slimme puzzels en leuke basic combat.
Met A Crack in Time zet Insomniac dus de kroon op de reeks. En voor het eerst kijk ik werkelijk uit naar de sequel (waar op het einde naar gehint wordt), al vraag ik me af met wat ze dan gaan moeten afkomen om dit qua spelplezier te toppen.

9/10

[Squall]

Borderlands: The Zombie Island of Dr. Ned

Borderlands is voor mij dé sleeper hit van het jaar (staat zelfs op nummer 2 in mijn top 2009) en deze DLC bevestigt voor mij nog eens wat er zo goed is aan deze game. De combinatie shooter met Diabloesque RPG-injectie blijft een verslavende cocktail om u tegen te zeggen en het hele tongue-in-cheeck sfeertje met cartooneske graphics geeft het spel een eigen smoel en aantrekkingskracht. Het miniverhaaltje van Zombie Island trekt meer dan ooit de humorkaart en maakt de game nog grappiger dan ie al was, zonder aan de gameplay te verzaken. Nog steeds gaat dit vooral om knallen, knallen en tot slot nog eens knallen (maar nu op zombies! De nieuwe Nazi's van de gameindustrie!), waarop je kan gaan looten, looten en nog eens looten. Wie gruwt van dergelijke straight forward gameplay onthoudt zich best, al de rest (en zeker de Borderlandslovers) haalt er zeker en vast enorm veel plezier uit. Minpuntjes aan deze DLC? Ze is misschien iets te kort (al moet ik volgens mijn trophies nog één missie doen) en ze biedt weinig nieuw wapentuig (de meeste wapens die ik vond waren guns die ik eventueel ook in de gewone campaign kon gevonden hebben, op een aantal missiebeloningen na). Ook durft de game soms eens last te krijgen van heel wat slowdown wanneer de zombiehorde met tientallen op je af komt stormen.
Zombie Island of Dr. Ned voegt niets wezenlijks nieuws toe aan de gameplay van Borderlands, maar dat geeft niet. Het waren fantastische uurtjes gamen voor een prikje en ik heb zelden zo vaak gegrinnikt bij een game. Kuddo's voor Gearbox dat ze zichzelf en hun game niet al te serieus nemen (ze nemen op een bepaald moment gewoon de minpunten van Borderlands, zoals de onduidelijke waypoint, op de korrel), maar toch een fantastische ervaring neerzetten.

9/10

[Rikimaru]

New Super Mario Bros. Wii (Wii, uiteraard)

Ik vond hem aanvankelijk een beetje tegenvallen omdat de eerste wereld nogal ongeïnspireerd was en de controls net iets te stroef waren, maar dat gevoel is vrij snel verdwenen. Het komt misschien nog niet tot aan de hielen van SMB3, maar dit is in ieder geval één van de meest amusante en pure platformers van de afgelopen jaren en zeker een stuk beter dan die halve flop van een NSMB op DS. Er worden voldoende nieuwe elementen geïntroduceerd om een beetje verfrissing te brengen in de oerklassieke gameplay en de moeilijkheidsgraad - die normaal altijd schijnt te ontbreken in een Mario-game - is van in het begin op een redelijk niveau. Qua geluid vond ik hem wel Mario-onwaardig, de zoveelste remixes van de oude deuntjes doen het niet echt meer. Voorts nog een beetje teleurstellend dat er maar zeer weinig power-ups zijn. De multiplayer, in de beperkte mate dat ik die al gespeeld heb, is verrassend amusant en deed mij beetje terugdenken aan Chip 'n Dale: Resue Rangers van op de NES van bijna twintig jaar geleden. Heerlijke chaos: samenwerken en tegelijk elkaar toch een beetje treiteren. Tot slot vond ik 'm nog iets te kort, door acht werelden van elk ongeveer een uur lang zijt ge echt wel te snel door. En ja, ge kunt een negende wereld unlocken, maar om die levels te spelen, moet ge alle medailles verzamelen, en da's mij toch ook een beetje te veel van het goede.

[Rikimaru]

Jak and Daxter: The Lost Frontier (PSP)

Een soort van 'light'-versie van de PS2-delen van enkele jaren terug, met een extreem irritante camera en onhandige controls er bovenop. Na een tijdje leert ge er wel mee leven, maar vooral bij bossfights in kleine ruimtes moet ge meer dan eens herbeginnen omdat de camera niet meewil. Voor de rest valt deze game grofweg uiteen in drie delen: degelijke platform- en shooting onderdelen met Jak zoals we al vaker gedaan hebben, degelijke luchtgevechten (al is het customisen wel vrij beperkt en rommelig) en overbodige en nodeloos frustrerende onderdelen met Dark Daxter. Het verhaal voegt weinig toe aan de serie en is vrij verwarrend en rommelig gebracht, al wordt er op het einde wel openlijk gesproken over 'een nieuw avontuur', dus ik vermoed wel dat we Jak & Daxter nog gaan terugzien (en ik hoop in een volwaardige PS3-titel). De omgevingen waren vrij klein, kaal en ongeïnspireerd en grafisch vond ik'm al lichtjes gedateerd overkomen - op de nog steeds knappe filmpjes na, dan. En tot slot is ook het hoge humorniveau van weleer helaas niet zo sterk aanwezig. Zeker geen slechte titel en voor fans van Jak and Daxter redelijk genietbaar, maar in feite is het niets meer dan een korte (een goeie zeven uur), middelmatige action/platformer.

[Rikimaru]

Mario & Luigi: Bowser's Inside Story (NDS)

Duidelijk beter dan Partners in Time, maar moet ook nog duidelijk zijn meerdere erkennen in Superstar Saga. Het begint een beetje traag om na een paar uur echt goed op gang te komen, maar tegen het einde had ik het gevoel dat ze het een beetje aan het rekken waren (laatste stuk was echt te lang en bij momenten zelfs saai). Qua verhaal vond ik hem wat magertjes (niet dat ge dat verwacht in een Mario-titel, maar toch, voor een RPG mag het wat meer zijn) en was Fawful een irritante vijand, maar die rol hoort hij natuurlijk ook te spelen. Ook opvallend minder humoristisch dan de voorgaande delen, al is minder humor in elk geval wel beter dan de vaak geforceerde grappen en situaties uit Partners in Time en zijn er al bij al nog voldoende amusante situaties. Mario & Luigi 3 speelt heel vlot weg, kon hem moeiteloos een paar uur per dag spelen - en dat gebeurt de laatste jaren echt niet vaak meer - maar tegelijkertijd had ik toch wel vaak een gevoel van 'been there, done that', hoewel het intrinsiek dus wel een toffe game blijft. De gevechten zijn nog steeds even snel en vol actie als vanouds en behoren nog steeds tot één van de beste dingen die ik al in RPG's heb gezien, al zijn de special attacks (behalve in boss fights) en zelfs de hamers (met jump is het makkelijker om goed te timen) een beetje overbodig. Spel was ook te gemakkelijk (op één van de laatste gevechten waar ik twee keer ben moeten herbeginnen na - zelfs de eindbaas was belachelijk eenvoudig), zowel in de gevechten als op het vlak van puzzels en geheimen vinden. Wie fan is van Mario & Luigi zal zich ook hier mee weten te vermaken en het is zeker een sterke titel, maar ik had er iets hogere verwachtingen van.