Welke Game Heb Je Uitgespeeld?

[Rikimaru]

Halo Wars (Xbox 360)

Vrij korte campaign (maar gelukkig is er nog skirmish) maar wel één met gevarieerde missies en een interessante maar niet bijzonder diepgaande plot - waarschijnlijk moet ge daarvoor nog twee comics en drie boeken voor bijlezen. Ik had een beetje schrik voor een RTS op console, maar die is ongegrond gebleken: de besturing is verrassend eenvoudig maar toch heel efficiënt en vlot. Daar staat helaas tegenover dat deze game aan opties en diepgang heeft moeten inboeten: het uitwerken van uw basis is vrij beperkt, er zijn redelijk weinig units, er is niet veel research te doen, de unit cap ligt een beetje te laag als ge met tanks en helikopters werkt... Maar goed, dat stoort allemaal niet zo zeer doordat Halo Wars gewoon enorm vlot en aangenaam speelt. En in skirmish kunt ge ook met de covenant aan de slag op grotere maps (tot 3v3), dus langere en zwaardere gevechten zijn eerder daar dan in de campaign te vinden.

Puzzle Quest 2 (XBLA)

Men wil u dichter bij het spel betrekken door het inwisselen van de world map uit PQ1 voor een isometrisch perspectief waarin ge gewoon door de omgevingen wandelt, maar dit krijgt al heel snel een averechts effect doordat deze game wel heel erg snel op traag dungeon crawlen gaat lijken (gevecht duurt, eenmaal de beginfase voorbij, toch al makkelijk tien minuten). Daarnaast is er in het dorpje dat als hub fungeert helemaal niets te doen en zijn de dungeons zelf bijzonder inspiratieloos, grauw en vooral extreem lang. Maar eenmaal je je wat met die povere omkadering hebt kunnen verzoenen, wacht er nog steeds een enorm verslavende combinatie van Bejeweld en RPG. Het is lovenswaardig dat men een aantal veranderingen op de formule van PQ1 heeft doorgevoerd, maar die pakken niet allemaal even goed uit. De toevoeging van een vijfde manakleur is ok en het weglaten van de nutteloze exp- en coin-icoontjes is ook positief, maar het invoeren van action-symbolen gaf mij een beetje een dubbel gevoel: enerzijds zorgt dit voor een bijna complete devaluatie van de skulls (in bepaalde gevallen, vooral met spells en combo's, zijn ze nog effectief, maar in het algemeen doen deze bijzonder weinig schade), maar anderzijds is er met de wapens (die van de action points gebruik maken) nu wel een extra tactisch element aanwezig. Wel vervelend is dat ge automatisch spells krijgt (door levellen en/of door sidequests) en ge ze niet meer kunt leren van vijanden, zoals in PQ1, en dat ge maar vijf spells kunt meenemen in een gevecht. Puzzle Quest 2 staat nog steeds garant voor heel wat uren leuk gepuzzel, maar moet helaas zijn meerdere erkennen in zijn voorganger.

[Rikimaru]

Super Mario Galaxy 2 (Wii)

Een heuse teleurstelling, jawel. Galaxy was de enige echte opvolger van Super Mario 64, maar Galaxy 2 bezoedelt die reputatie enigzins. Natuurlijk is dit wel degelijk een goede platformer, maar Galaxy heeft de standaarden zo hoog gezet dat de sequel niet anders kon dan de verwachtingen niet inlossen. More of the same is in het geval van SMG absoluut geen euvel, op voorwaarde dat dat dan van dezelfde kwaliteit is. Er zitten nog wel een paar leuke planeetjes in SMG2, maar dat zijn de uitzonderingen op de in het algemeen minder geïnspireerde en gewoonweg minder toffe levels, waarbij men de creativiteit en verrassingsfactor van SMG zelden weet te herhalen. De paar zeldzame vernieuwingen die wel aanwezig zijn, pakken helaas niet zo goed uit. Yoshi bestuurt als een draak - wat hij vanop enige afstand gezien mogelijk wel is, maar dat terzijde - en de levels waarin hij opdook, waren meestal meteen ook de reden om deze game opnieuw voor een weekje aan kant te leggen alvorens ik weer zin had om voort te doen. Overigens: in deze SMG2 heb ik mij opmerkelijk vaker geërgerd aan de camera en besturing dan in de eerste Galaxy - waar beide (vooral de camera dan) ook al niet optimaal waren. Het inwisselen van het hub-level voor een fletse wereldmap voelt goedkoop aan (en kleedt ze dan op zijn minst wat aan als ge per se een map wilt, zie SMB3) en uw schip dat voor hub moet doorgaan is saai en verwarrend. De opgekrikte moeilijkheidsgraad was wel welkom (SMG was over het algemeen te eenvoudig), maar vooral bij de prankster comets, en dan zeker deze in de bonuswereld, was er wel erg weinig ruimte voor een kleine misstap. Soit, op zich zeker een goede platformer, maar de mankementen uit SMG zijn niet verholpen, de galaxies zijn minder fantasierijk en de levels met Yoshi zijn dwaas. Ik had graag nog alle 121 sterren gehaald (242, waarbij ge in elke level dat ge al gespeeld hebt nog eens moet zoeken naar verborgen groene sterren was zowiezo te veel geweest), maar het kan mij niet meer boeien, en dat is nooit een goed teken. Geen Galaxy 3 meer, alstublieft.

[Squall]

Dragon Quest IX: Sentinels of the Starry Skies

Ik speel amper op DS. Ik moet eerlijk bekennen dat zelfs de games die als toppers worden bestempeld me vaak matig kunnen boeien. Het ligt vooral aan het feit dat ik geen handheldgamer ben. Ik ben zelden lang onderweg (en dan neem ik sneller een boek mee dan een handheld) en thuis is de verleiding groter om op PS3 te spelen. De kwaliteit van Dragon Quest IX mag je dan ook gerust meten aan het feit dat ik al de rest liet staan voor die 40 uur durende avontuur en mijn DS meermaals per week aan de stroomkabel moest hangen. Dragon Quest IX is verslavend.
Wat de game in mijn ogen zo aantrekkelijk maakt bestaat uit verschillende elementen. Enerzijds is er de fantastische sfeer die je enkel als typisch Dragon Quest kan omschrijven: een kleurrijke wereld vol dorpjes en steden met een eigen backstory, aanstekelijke humor en leuke monster designs. Dragon Quest IX houdt zich mijlenver van de pathos die sinds FFVII zo onlosmakelijk verbonden lijkt met het genre. Hier geen groot verhaal met grotere emoties, maar een sprookje over een engel die geluk naar de mensheid moet brengen, en die uiteindelijk ook zal moeten redden. Dat vertaalt zich in een reeks kleine verhaaltjes (eentje per dorp) die stuk voor stuk uitblinken in eenvoud en sterke uitwerking. Je eigen personage en je party mogen dan karakterloos zijn (zoals in elke DQ moet je je hoofdpersonage als jezelf zien en niet als een voorgekauwd personage), de NPC's zijn dat allesbehalve en veel episodes komen mij sterker over dan de ingewikkelde plots van de doorsnee J-RPG.
Die eenvoud wordt doorgetrokken in de gameplay. Zoals elke Dragon Quest houdt deeltje IX het ook gewoon simpel. Gevechten zijn klassiek turnbased met aanvallen, magie en verdediging en er zijn weinig tot geen 'speciallekes' die je in het oog moet houden. Tactiek is in de doorsnee battle gewoon afwezig en ook de bossfights zijn doorgaans eenvoudig als je party op de juiste manieren 'bufft'. Hier en daar het evenwicht wat zoek en moet je een uurtje aan het grinden slaan om verder te geraken, maar dat kwam mij zelden voor. Toch kan een RPG freak zich ook verliezen in Dragon Quest IX, want Squenix heeft voor heel wat -vrijwillige- diepgang gezorgd. Zo is er een uitgebreide item creation tool, zijn er tonnen sidequests en secrets en kan je een stevige party uitbouwen door op zoek te gaan naar speciale beroepen en abilities. Al die zaken heb je amper nodig om het einde van het spel te zien, maar wie wil kan uren en uren spenderen aan dergelijke postgame content.
Dragon Quest IX is voor mij nu al dé DS game van het jaar, en misschien wel de beste game die ik erop gespeeld heb sinds ik het toestel kocht. Het heeft me bovenal geleerd dat eenvoud, ook in RPG's siert. Topper.

9/10

[YankeeWaRRiaH]

on a quest... ik ga alle spellekes uitspelen die ik tot op heden nog nie heb uitgespeeld in mijn collectie.

score so far

Uncharted 2

goe spel, mij heel goe mee geamuseerd, maar wa ne slechte boss battle!

8,5/10


Legend of Zelda - The Phantom Hourglass

kon mij van begin tot einde boeien, misschien iets te simpel. keer op keer dezelfde dungeon stak ook tegen

8,5/10


Dead Space

amusante, originele space horror/survival/shooter... kijk al uit naar de sequel

8/10


Bioshock

de eerste keer door dit spel ongeveer halfweg gestopt. begrijp niet goed waarom.

9/10


nog op het programma:

Gears Of War 2, The Force Unleashed, Red Dead Redemption, Assassin's Creed 2, Condemned 2

[Indy]

Bioshock

de eerste keer door dit spel ongeveer halfweg gestopt. begrijp niet goed waarom.

Cause you're maaaad!

Also, veel succes nog met de rest. AC2 en RDR, daar gaat ge wel serieus wat tijd in mogen steken 

[Squall]

Omdat de pacing van Bioshock fucked is en het hele spel als een plumpudding in elkaar zakt eens de plottwist is gepasseerd. Tot dan is het één en al verrassing en ogen uitkijken, vanaf dan is het 'ah, het zal bijna gedaan zijn' terwijl het nog een paar uurtjes doorgaat. Je zit klaar voor het eind, je hebt alles al gezien ook (er wordt niks nieuws geïntroduceerd), en toch moet je je nog een hele tijd door wat saaiere segmenten worstelen.

[YankeeWaRRiaH]

Cause you're maaaad!

Also, veel succes nog met de rest. AC2 en RDR, daar gaat ge wel serieus wat tijd in mogen steken 

bij AC2 zit ik al redelijk ver... tis door mijne verhuis da'k daarmee gestopt ben. RDR zal ik nog wel zien hoever ik het ga spelen.

[Squall]

RDR wil je sowieso uitspelen. Is echt de moeite. AC2 ging bij mij vlotjes. Een uurtje of 15?

[Squall]

Mafia II (PS3)

Het gevaar met games die lang op zich laten wachten is dat ze de hooggespannen verwachtingen niet helemaal kunnen inlossen. Maffia II, die na GT5 zowat de kampioen in gemiste releasedates moet zijn, is zo'n game. Wie namelijk een GTA in de 50ies verwacht, zoals Mafia II aanvankelijk werd gemarket, komt van een kale reis thuis. Ja, er is een grote open wereld, maar er is geen hol in te beleven en het hele avontuur is zo lineair als een meetlat. Stoort dat? Mij alleszinds niet, omdat het hele avontuur zodanig in focus is dat je je amper verveelt of nodeloos zit rond te rijden, zoals bij veel free roamers wél het geval is. Het geheel loopt veel natuurlijker en 2K Czech kreeg dankzij de lineariteit ook de kans om de wereld vol te steken met scripted eventjes die Empire Bay tot leven wekken. Dat de stad wel volgestopt is met nutteloze winkels en hamburgertenten doet trouwens vermoeden dat er ooit sprake was van een free roam structuur, wat de ontgoocheling voor sommigen misschien sterker zal maken.
Waar ik echter vooral in teleurgesteld was, was het verhaal. De trailers deden het beste vermoeden met schitterend geschreven en gespeelde scènes, maar het eindresultaat is mak. De tussenfilmpjes staan als een huis, maar ze dienen helemaal niet om een sterk verhaal aan de gameplay te binden. Van een goede verhaalstructuur, personageontwikkeling en laat staan een paar interessante conflicten die Mafia II het Scorsesegehalte had kunnen geven dat ze zelf beloofden is gewoon geen sprake. De game is een aaneenschakeling van sequenties. Vito krijgt een job, Vito vervult die. Misschien gaat het eens mis, misschien ook niet. Echt gevolgen voor een overkoepelend verhaal hebben deze episodes amper. Slechts op het eind begint het wat los te komen en krijg je over de hoofdstukken heen een hint naar een interessante storyline, maar tegen dan is het kalf al verzopen. De storyline lijkt op die manier wat op Empire Bay. Je voélt dat de intentie er was, en de elementen zijn er, maar ergens tijdens de ontwikkeling zijn ze opgegeven, waardoor je soms het gevoel hebt naar (lekkere) kaas met gaatjes te kijken.
Maar daarmee heb ik het slechte nieuws wel gehad, want qua missies en gameplay staat Mafia II als een huis als je hem als een shooter met race-elementen beschouwt. De missies zitten een pak sterker in elkaar dan de doorsnee GTA missie (zowat alles voelt aan als een '4 clover' van niveau, zonder echte fillers) en bieden doorgedreven spelplezier. Hotels binnensluipen om bommen te planten, gigantische tommy gun shootouts, achtervolgingen, ... Het is stuk voor stuk gewoon enorm leuk om te spelen en de soms iets saaiere opdrachten die hieraan gekoppeld worden vergeef je de game snel. Vooral de shootouts en de stealthmissies wisten een brede smile op mijn gezicht te toveren. De eerste omdat de spelwereld zo prachtig reageert op je geweld. Plinten gaan aan flarden, glas versplinterd, elk los voorwerp reageert op een kogelinslag zoals het hoort. Héérlijk. De stealthmissies zijn dan weer vooral leuk omdat ze uitdaging bieden zonder te frustreren en een gevoel van authenticiteit bieden.
Wat Mafia II nog meer omhoog trekt is de authenticiteit. Je moet Empire Bay beleven om het te geloven. Grafisch laat men hier en daar wel een steekje vallen (screen tearing!), maar het oog voor detail is ongelooflijk. Van de interieurs tot de muziek op de radio, van de pin ups aan de muren tot de reclameposters in de stad, van de kostuums tot de wagens. Alles is zo mooi gemaakt dat je je in Mad Men the game waant, en dat alleen al zet Mafia II voor mij op een hoog voetstuk. Misschien is de game niet helemaal wat hij had kunnen zijn, wat hij is is alvast bijzonder genoeg.

8/10

[Indy]

Wie namelijk een GTA in de 50ies verwacht, zoals Mafia II aanvankelijk werd gemarket, komt van een kale reis thuis

Hoewel ik het zeker eens ben met uw score (heb de game zelf evenveel gegeven), snap ik niet waar deze misvatting vandaan komt. In talrijke reviews lees ik het argument dat Mafia 2 zijn potentie als free roamer in de jaren 40-50 niet waarmaakt, terwijl dat spel nooit op die manier is voorgesteld, laat staan gemarket. De allereerste Mafia wilde ook nooit de succesformule van GTA3 kopiëren. Illusion doet altijd zijn eigen ding en hun spellen draaien veel meer om een sterk (jammer genoeg wordt het niveau van de eerste game niet gehaald) verhaal vertellen dan wel zotte free roam taferelen voorschotelen. Het spel daarop afrekenen (niet dat jij dat gedaan hebt) vind ik dus geheel onterecht. Je rekent een adventuregame ook niet af op het feit dat er geen racepassages in zitten. Met de rest van je kritieken ga ik echter 100% akkoord...
 

[Squall]

Goh, in previews enzo is het wel steeds zo voorgesteld, dus ik had dat beeld aanvankelijk echt wel. Ook dat de wereld open gebouwd is met indicaties van open world elementen doet vermoeden dat het ooit zo bedoeld was. Maar zeker weet je het natuurlijk niet Mafia daarop afrekenen is idd gewoon stom

[Rikimaru]

Prince of Persia (Xbox 360)

Eindelijk nog eens een game die voor 90% op platformen steunt, waardoor ook de vrij schaarse gevechten vrij interessant blijven (al waren sommige bossfights wel iets te langgerekt). Uiteindelijk wordt deze PoP wel vrij repetitief (je een weg banen door een vervloekt gebied, boss verslaan om gebied te healen, light orbs verzamelen en dit een keer of twintig na elkaar), maar dat gaat nooit echt storen, o.m. omdat het spel in een uur of twaalf uit te spelen is, dus elk gebied duurt een halfuurtje. Er lag ook te veel nadruk op een correcte timing en een stuk minder op puzzels, maar dat is min of meer hoe een Prince of Persia in elkaar steekt, vermoed ik. Grafische stijl was best wel apart en geslaagd, maar op sommige punten toch iets te slordig afgewerkt.

Magna Carta II (Xbox 360)

KRPG (jawel) die qua verhaal vrij standaard begint en een hele tijd weinig om het lijf heeft en vooral op stereotiepe personages steunt, maar iets voorbije de helft komen er wel enkele plotwendingen die uw aandacht tot het einde vasthouden. Het vechten verloopt in real-time en duurt even om aan te wennen, maar eens je het onder de knie hebt, speelt het best vlot: je valt aan met een personage, gaat in overdrive (waarmee je slagen extra schade doen, maar ook je stamina leeg raakt) en doet een skill, waarna je kan chainen naar een tweede personage, en als die in overdrive gaat en een skill doet, wordt de stamina van beide gereset en kun je meteen weer voortvechten. De dungeons waren nog redelijk groot bij momenten maar duurden nooit te lang omdat de gevechten snel voorbij gaan. Leuke elementen zijn de meer dan honderd optionele quests, waarmee je vooral op het einde heel wat sterke wapens kan verzamelen, en het enhancen van wapens. Niets memorabel of episch, maar ik heb hem toch op een kleine week uitgespeeld, en dat voor een spel van veertig uur, dat wil al wat zeggen.

Limbo (XBLA)

In één sessie van net drie uur uitgespeeld en ik heb er een beetje gemengde gevoelens bij. Audiovisueel weet Limbo echt wel de perfecte sfeer over te brengen, maar gameplaygewijs vond ik dit toch wel een beetje minder dan pakweg Braid. Vooral in het begin kreeg ik een brede grijns op het gezicht bij enkele inventieve puzzels en lugubere doodsoorzaken die uit onverwachte hoek kwamen, maar dat vloeide na verloop van tijd steeds meer weg. Voorts ergerde ik mij soms aan het feit dat je wel de oplossing van een probleem ziet, maar gewoon door een mindere timing een trial & error-gevoel krijgt. Op een stuk of vier puzzels na waar ik echt heb vastgezeten was Limbo overigens ook niet zo moeilijk. Limbo blijft desondanks een aanrader (al is 1200 MSP voor drie uurtjes zonder al te veel replay value toch aan de dure kant), maar ik had er na de lovende reviews toch net wat meer van verwacht.

[Squall]

Silent Hill: Shattered Memories (PSP)

Alhoewel ik de Silent Hill-reeks een erg warm hart toedraag (deeltje 2 vind ik nog steeds één van de beste games ooit) dacht ik dat de reeks ten dode was opgeschreven. Na deeltje 3 was er geen enkel deel meer dat me echt kon bekoren en toen Climax de reeks helemaal overnam van Team Silent was ik ervan overtuigd dat Silent Hill gewoon een goede trilogie met kut-sequels zou blijven. Shattered Memories stelt dat beeld bij, want dit is de beste Silent Hill sinds de derde en één van de beste horrortitels van de laatste jaren.
Dat komt vooral omdat Climax hier trouw blijft aan de feel van de reeks, zonder wederom uit krek hetzelfde vaatje te puren. Hier is de nachtmerriewereld geen roestbruine, industriële hel, maar één van ijs en blauwe tinten. Hier geen mist aan de einder (maar sneeuwstormen) en geen stad die bevolkt wordt door vreemde vijanden en nog vreemdere mensen, maar een 'echte' stad waarin slechts een handjevol zich niét heeft opgesloten om de sneeuwstorm door te komen. Climax creëert zo een spel dat op en top Silent Hill aanvoelt, zonder dat je het gevoel hebt het allemaal al eens eerder gezien te hebben. Zo kan hoofdfiguur Harry Mason geen wapens hanteren en ligt de nadruk voornamelijk op (vrij eenvoudige, maar leuke) puzzels, terwijl de actie tijdens afgelijnde 'Nightmares' vooral uit rennen bestaat. Op die momenten moet je van A naar B terwijl monsters, waartegen geen enkel wapen werkt, je achtervolgen. Snelle reflexen, een beetje trial and error en vooral wat ruimtelijk inzicht zijn onontbeerlijk bij deze ware stress-sequenties die veel angstaanjagender zijn dan de actiescènes die de latere delen van de reeks op je afstuurde. Dat je voor de rest nooit aangevallen wordt betekent trouwens niet dat je je veilig voelt. Climax is erin geslaagd om de spelwereld een enorm creepy sfeertje mee te geven en heeft hoekjes en gaatjes gevuld met akelige visoenen en schrikmomentjes. Nooit druipt het angstzweet je tot in de bilnaad zoals bij Silent Hill 2, maar op je gemak ben je zelden.
De leukste nieuwigheid in Shattered Memories komt echter in de vorm van Psychologic Profiling. De game schotelt je namelijk op gezette tijden een psychiaterbezoek voor die altijd gepaard gaan met een aantal vragen of opdrachtjes, waarop het spel een profiel van je aanmaakt en de komende scènes daaraan aanpast. Daarnaast wordt ook tijdens de gameplay zelf een beeld van je gemaakt. Zit je tijdens het gesprek met de politieagent constant naar haar borsten te loeren, reken dan maar dat de vrouw die je hierna tegenkomt zich nóg sensueler zal gedragen. Hoe ver het allemaal gaat heb ik zelf nog niet helemaal ondervonden (deed maar één playtrough), maar het eindraport dat ik tijdens de aftiteling kreeg leek me alvast een vrij accurate karakterschets te zijn, en dat is gewoon erg knap.
Tot slot moet ik nog even melden dat ook het verhaal deze keer weer erg goed in elkaar zit. Zoals steeds gaat het hier over schuldgevoelens en onverwerkte trauma's en Silent Hill Shattered Memories gaat daar behoorlijk sterk mee om. De plot laat je iets minder te interpreteren over dan pakweg Silent Hill 2, en soms zal je zelfs sneller door hebben hoe sommige vorken in hun steel zitten dan Climax wou, maar de leuke plottwist op het eind maakt alles goed.
Silent Hill Shattered Memories is kort maar krachtig en gewoon één van de betere Silent Hill games. Hopelijk bouwt Climax op hetzelfde elan voort voor Silent Hill 8 op de 'grote' consoles. Deze reeks verdient het.

8/10

[Rikimaru]

Mafia II (Xbox 360)

Ik sluit mij zo goed als volledig aan bij Squall. Waarom quasi iedereen zeurt over het gebrek aan een interessante open wereld en zijmissies is mij een raadsel, want Mafia II ís niet zo en hoéft ook niet zo te zijn. Zijmissies in games als GTA halen toch meestal het al niet zo snelle tempo uit de game en zijn niet zelden saai en repetitief. Mafia II daarentegen biedt een lineaire verhaallijn van een uur of twaalf waarin het tempo zelden zakt (behalve in dat hoofdstuk 6, om verder niks te spoilen). Dat verhaal stelde uiteindelijk wel enigzins teleur. Het is degelijk, zonder meer, maar een echt mafia-gevoel creëert deze titel toch niet (waar is de loyaliteit?). Ik kon ook amper volgen met alle personages die er aan te pas kwamen en wist op den duur niet meer zo goed wie nu weer wie exact was: iets minder karakters die sterker uitgediept zijn ware beter. Mafia II speelt gelukkig wel geweldig, met leuke en spannende missies en een sublieme sfeer (ik ben normaal niet zo voor dat jaren vijftig-gedoe, maar 2K heeft het wel heel overtuigend en met enorm veel details weten neer te zetten). Wel jammer is dat het er grafisch een beetje onafgewerkt uitzag, met een niet zo stabiele framerate.

De verwachtingen waren misschien wat hooggespannen en misschien hadden/hebben de meesten wel verkeerde verwachtingen van Mafia II, maar dit verhindert niet om Mafia II een aanrader te noemen.

[Indy]

Hydrophobia

Review in het compleet vernieuwde Gameplay Magazine!