Welke Game Heb Je Uitgespeeld?

[Indy]

Bwa, het is niet echt een vervolgverhaal dus in principe kunt ge ook starten met de tweede. Er zijn misschien wel een paar details in het verhaal en enkele leuke knipogen die ge niet gaat meehebben. Maar aangezien de prijs niet echt een punt is, zou ik opteren om toch met de eerste te starten. Beide games zijn een aanschaf waard en je speelt er vlugger door dan je denkt.

[Squall]

Allright. Pik ik de eerste eens op de komende weken

[Rikimaru]

Katamari Forever (PS3)

Met voorsprong de meest complete en beste Katamari tot nu toe, maar met vijf Katamari-games in vijf jaar is de oorspronkelijke originaliteit intussen wel ver zoek. Begrijp mij niet verkeerd, katamari's rollen blijft om één of andere bizarre reden nog altijd ongelooflijk leuk en Namco heeft duidelijk willen vernieuwen waar dat mogelijk was: de cel-shaded stijl (die toch al een beetje aanwezig was) is volledig doorgetrokken en de nieuwe "getekende" stijl past echt beter bij het concept, er is veel meer variatie in de opdrachten, er is een nieuwe move (sprong) toegevoegd... maar veel ruimte voor nieuwe elementen is er verder niet. Vele levels zijn gerecycleerd uit vorige Katamari-games en hebben enkel een grafische opknapbeurt gekregen, zowat alle geschifte liedjes die we al kennen zijn, al dan niet in herwerkte vorm, terug aanwezig en ook de absurde intro-dialogen zijn bijlange niet zo subliem meer omdat het nieuwe er intussen wel al af is. Katamari Forever is nog steeds een bijzonder toffe game, en wie nog nooit een katamari gerold heeft, haalt met deze laatste telg de meest complete uit de reeks in huis, maar wie daarentegen al één of meerdere Katamari-games achter de kiezen heeft, krijgt al snel een "been there, done that"-gevoel.

[Squall]

Nog aan het twijfelen om die in huis te halen. Heb altijd al een katamari gewild, om te weten wat het is en waar iedereen zo laaiend over is, maar ik kan er niet om heen dat ik de demo's eerder frustrerend en intrigerend, dan leuk en verslavend vindt (hoe onintuïtief kan je controls van zo'n eenvoudig concept maken?)

[Squall]

Trine

Begint erg leuk als physic-based sidescroll platformer met drie clichématige personages (magiër, ridder, dief) in een clichématige Lord of the Rings-wereld. Voor een PSN-game ziet het er behoorlijk goed uit, de muziek zit snor en de sfeer is prachtig. Qua controls is er niets om over te struikelen dus zit je gebeiteld voor een aangenaam, irritatieloos avontuur. En dat blijft zo voor een aantal levels, tot het begint te dagen dat élk level hetzelfde stramien blijft uitmelken (tovenaar gebruiken om constructies te bouwen of machines te blokkeren, met de dief eventueel hogerop geraken en met de ridder de tegenstand blokkeren). De variatiefactor is gewoonweg nul en de enorme vrijheid die je krijgt door de combinatie van magische krachten en de functies van de personages is een beetje de doodssteek voor het leveldesign. Er zijn geen puzzels die denkwerk vereisen omdat de makers je amper limieten kunnen voorschotelen. Elk probleem is op zoveel manieren op te lossen, dat het eerste wat je bedenkt met een beetje handigheid en geluk meteen ook lukt. Trine blijft leuk om even te spelen, maar het concept had een veel leukere en diversere game kunnen opleveren.

7/10

[Rikimaru]

Professor Layton and the Diabolical Box (NDS)

Oftewel Professor Layton en de Doos van Pandora, in zijn Nederlandse uitgave. De Nederlandse vertaling is echt wel goed, maar de stemmen (het heerlijk erudiete Brits van Layton is gewoon niet te overtreffen) met hun overdreven zwaar Hollands accent zijn afschuwelijk - op die hamster na, dan. Voorts is dit gewoon meer van hetzelfde, misschien een beetje gemakkelijker dan de vorige en met iets minder instinkers, maar dat kan ook komen omdat ge de denkwijze intussen al wat gewoon zijt. Helaas zijn er toch nog steeds een (heel beperkt weliswaar) aantal puzzels waar ge door hun onduidelijke uitleg toch gewoon moet gokken (ik herinner mij een puzzel waar ge één paaltje uit de grond moest trekken dat uw touw zou tegenhouden. Aangezien er een groot, rood kruis verschijnt als ge een paaltje aantikt, lijkt het mij logischer dat ge zo ieder paaltje wegkruist en die ene overlaat, maar volgens de logica van Layton moet dat uiteraard andersom). Het verhaal is een tikkeltje onderhoudender dan het gedoe in St. Mystère, maar bij de deus-ex-machina-ontknoping moest ik toch even met mijn ogen rollen ("ja, uiteraard, dat is de verklaring...") en het einde was eerder teleurstellend. Voor de rest blijft dit amusant en verslavend tijdsverdrijf, met voldoende mysterie en intriges, degelijke puzzels (al zitten er altijd mindere tussen) en een aparte maar zeer geslaagde audiovisuele stijl met prachtige filmpjes.

[Squall]

Professor Layton & The Curious Village

Al van in de eerste ogenblikken was ik verkocht. Het beginfilmpje is zo mooi gemaakt en straalt zoveel sfeer uit dat je wel overstag moét gaan, ook al is de voice acting van de sidekick Luke op zijn zachts gezegd irritant. Wat na dit filmpje volgt is een al minstens zo sfeervol en verslavend avontuur vol hersenbrekers en andere puzzels. De game is in principe gewoon een Brain Training titel met een storyline en een point and click-feel, maar alle elementen vallen zo goed samen dat de som beter wordt dan de delen. Soms is het vervelend als een puzzel maar vaag omschreven wordt waardoor je haast moet gokken om uit te vissen hoe je het moet oplossen, en één puzzel klopte volgens mij gewoon voor geen meter (ben wel vergeten welke :P Maar der was één waarvan het antwoord gewoon niet klopte. 't Was iets met kansberekening), maar dat zijn slechts kleine vlekjes op het blazoen. Layton is gewoon een heerlijk spel. (Nu nog de sequel, maar daarmee ga ik even wachten denk ik :P)

9/10

[Squall]

Operation Flashpoint: Dragon Rising

Om met de deur in huis te vallen: Codemasters heeft zich niet aan de beloftes gehouden. Men beloofde in Operation Flashpoint een gigantische open world structuur waarbij elke actie gevolgen had voor je volgende missie, en daar is niets van aan. De open wereld is er wel, maar de missiestructuur maakt dat je nooit tot verkennen genoopt wordt. Je kan hooguit je eigen route naar je objective bepalen. En aangezien je zelden in hetzelfde gebied een missie doet maakt het ook niets uit of je een brug opblaast of niet (ik weet zelfs niet of het kan). Men laat hier dan ook heel wat kansen liggen. Een sterkere missiestructuur (die je niet de hele tijd terugstuurt naar het mainmenu) had de open wereld veel beter kunnen uitspelen, voertuigen hadden een grotere rol kunnen krijgen en in dit genre is het selecteren van je eigen gear voorafgaande een missie onontbeerlijk (en hier vreemd genoeg onmogelijk).
Dat gezegd zijnde, ik heb erg van OF: DR genoten. De eerste missie was wennen. Dit vereist een compleet andere speelstijl dan de gemiddelde shooter. Hier wordt de kaart van het realisme getrokken, en dat tot in het uiterste door. Snipers plaatsen headshots vanop honderden meters. Een paar kogels betekenen je dood. Squad tactics zijn een noodzaak wil je overleven. Herlaadtijden zijn realistisch lang (Neem je de bazooka van je rug dan ben je geheid 10 seconden zoet!). Etc. Dit levert enorm spannende confrontaties op, net omdat de uitdaging zo hoog ligt. Je moet je dan wel even door al het jargon en de niet zo gebruiksvriendelijke command ring worstelen, maar eens je de game en zijn mechanieken onder de knie hebt is het één en al genieten.
Niet dat de game geen steken laat vallen. De AI is op zijn zachts gezegd wisselvallig. De ene keer zie je de vijand prachtige manoevres doen om je in de luren te leggen, de volgende keer blijven ze staan terwijl de kogels hen om de oren fluiten. Je squad doet het al even slecht. Het ene moment volgen ze je tactieken perfect op, de volgende keer rijden ze met hun jeep cirkeltjes en laten ze zich zonder schouderophalen doorzeven door een MG nest. Grafisch is het ook wisselvalligheid troef. Sommige landschappen en vergezichten zijn om in te kaderen, andere worden verknoeit door pop-up en zwakke textures. En dan zijn er nog een aantal erg vervelende bugs die je soms verplichten een missie te herspelen omdat ze niet wil eindigen (Zo verloor ik bij het reloaden aan een checkpoint plots één van mijn teamleden. Er stonden er maar twee meer in mijn inventory. Wil nu net die extraction chopper niet vertrekken zonder alle 3?).
Maar wanneer deze mankementen niet te zien zijn (en dat is vaker zo dan wel naar mijn gevoel) heb je gewoon één van de leukste en spannendste shooters van het moment. Vuurgevechten die minutenlang duren en uitgevochten worden vanop lange afstand. Hele platoons uitschakelen met een goed gemikte mortieraanval. Een veld vol brandende tanks met rookkolommen tot kilometers ver zichtbaar. En vooral, dat geweldige geluid van voorbijzoevende kogels en het gedonder van je eigen M16. Dichter bij oorlog wil je inderdaad niet komen...
Ondanks zijn fouten en mankementen heb ik geen enkel slecht gevoel bij deze game. Het was gewoon jolly good fun, die ik zeker nog opnieuw wil beleven (missies op een andere manier uitspelen, trophies halen, ...). Kritisch gezien is dit een 7/10, maar naar mijn gevoel toch een...

8/10

[Squall]

Uncharted 2: Among Thieves

Holy fuck. Holy holy holy fuck. Een recensie is eigenlijk overbodig. Wie de game heeft weet hoe goed, ergh, subliem, hij is. Wie de game niet heeft doet zichzelf een groot plezier door linea recta naar de winkel te rennen en zijn exemplaar (eventueel mét PS3 console erbij) in huis te halen. Uncharted 2 doet misschien weinig nieuws, maar doet wat het doet zo perfect dat je er niet om maalt. Alleen al de vele interactieve set pieces moet je gespeeld hebben om het te geloven. Beste game-ervaring die ik had in jàren (het moet van MGS3 geleden zijn dat ik nog zo in de ban was van een game). Punt.

10/10

Heb de co-op en multiplayer nog niet eens opgestart btw. Dit weekend eens doen (nu Borderlands eens testen) en dan later voor de platinum trophy gaan, al lijkt mij die moeilijker dan in deel 1 aangezien normal soms al pittig is (alhoewel, ik vond deel 1 de eerste keer ook pittig)

[Rikimaru]

Kingdom Hearts: 358/2 Days (NDS)

Eigenlijk is dit verplichte kost voor wie Kingdom Hearts II gespeeld heeft. Die lange, saaie eerste uren van KH II - en zovele andere aspecten uit die game én uit Chain of Memories, die ge eigenlijk ook al gespeeld moest hebben om KH II degelijk te kunnen volgen - worden plots zoveel duidelijker door de gebeurtenissen in deze game (achtergrond van Roxas, Axel, Organisation XIII, Riku...). De missiestructuur wijkt hij een beetje af van wat we gewoon zijn, maar dat maakt hem anderzijds uitermate geschikt om even tussendoor te spelen, aangezien een missie in de regel niet langer dan vijftien minuten duurt. De snelle en actievolle gameplay (of button bashing, zoals tegenstanders beweren) is in een licht afgeslankte vorm - lees: geen QTE's, 't is zowaar een zeldzaamheid aan het worden - aanwezig maar voelt ook op de DS redelijk goed aan. En op vlak van graphics én geluid moet dit zowat het beste zijn dat de DS (momenteel?) te bieden heeft.

Nu nog een dik jaar wachten op Birth by Sleep, waarschijnlijk...

[Squall]

Borderlands

Toen deze game werd aangekondigd zei het me niets. Grauwe doorsnee shooter met veel wapens. Who cares? Toen Gearbox de ballen had om de hele grafische stijl om te gooien naar een soort cell shading (maar dan mét alle belichtings- en particlestoefjes die we tegenwoordig gewend zijn) en de hele sfeer een pak luchtiger besloot te maken zetten ze Borderlands meteen op mijn to-play list. En hell, als dit geen sleeper hit is geworden! Borderlands is voor mij zowat de verslavendste game-ervaring van dit najaar, op Uncharted 2 na.
Het was aanvankelijk wat twijfelachtig of Gearbox erin zou slagen om RPG goed met FPS te vermengen, maar Borderlands doet het perfect. De focus ligt op het shootergedeelte dat gewoon speelt zoals elke shooter op de markt en lekker wegknalt, maar de schade die je aanbrengt wordt berekend aan de hand van tientallen stats en je level. Daarnaast bestaan er honderduizenden, waarschijnlijk miljoenen wapenvariaties die je na elk gevecht en op elke locatie kan 'looten'. En daar zit net de grootste kracht van Borderlands. Levelen en wapens verzamelen werkt enorm verslavend en doet je vergeten dat de RPG-elementen voor de rest dun gezaaid zijn. Er zijn namelijk geen dialoogkeuzes (zelfs amper tussenfilmpjes), het aantal NPC's dat je niet overhoop wil knallen is dungezaaid en het verhaal is praktisch nul. Wie dus een nieuwe Fallout 3 met focus op shooter verwacht is eraan voor de moeite.
Er zijn nog wat puntjes van kritiek natuurlijk. De framerate zakt soms helemaal weg, de game wordt te makkelijk op 't eind terwijl hij aanvankelijk behoorlijk pittig kan zijn en wie gruwt van grinden houdt zich best afzijdig, want sidequests zijn niet zo optioneel aangezien je de experience voor de mainquest goed kan gebruiken. Ook de controls van de voertuigen storen aanvankelijk enorm en sommige vijandtypes kunnen irritant uit de hoek komen.
Maar van dit alles was er hoegenaamd niets dat mijn spelplezier verneukte. Borderlands is zo heerlijk tongue-in-cheek, speelt zo goed weg en ziet er zo mooi uit zonder tonnen special effects of polygonen dat het moeilijk is de controller neer te leggen.

8,5/10

[Rikimaru]

GTA IV: The Ballad of Gay Tony (Xbox 360)

Zonder afbreuk te willen doen aan dit tweede stuk DLC - ik ben Liberty City en heel GTA IV nu wel beu gezien. De stad kent ge na een uur of tachtig, negentig intussen wel vanbuiten, het steekt tegen dat ze werkelijk in iedere zin minstens twee keer het F-woord moeten gebruiken en het wordt steeds lastiger om nog over de grafische en technische problemen te kijken die anderhalf jaar geleden nog aanvaardbaar waren: onstabiele framerate, ongelooflijk gebrekkig mik- en schietsysteem, belabberde controls voor het besturen van een helikopter (en er zijn een aantal missies bij waar ge dat nodig hebt), logge besturing te voet, pop-in... De eerste uren zijn net zoals in GTA IV zelf en The Lost and Damned vrij saai. De laatste vijftal missies of zo waren nog wel redelijk over-the-top en amusant. Op het vlak van verhaal, missies en enkele nieuwe gameplay-elementen probeert men terug iets meer overdreven situaties en fun toe te voegen - op zich niet slecht, maar ik had ook helemaal geen problemen met het serieuzere werk van GTA IV en The Lost and Damned. Verder is Luis Lopez zowat de zwakste protagonist van het trio Niko Bellic, Johnny Klebitz en Lopez. Zeker een zeer aangename en uitgebreide tweede episode (iets meer dan tien uur voor de verhaallijn plus nog 25 drug wars, een aantal base jumps en races, cage fights...), maar voor mij mogen ze nu wel ophouden met GTA IV.

[Indy]

maar voor mij mogen ze nu wel ophouden met GTA IV.

In de manual staat dan ook uitdrukkelijk dat het mooi geweest is wat Liberty City betreft.

[Rikimaru]

In de manual staat dan ook uitdrukkelijk dat het mooi geweest is wat Liberty City betreft.

Ik weet het wel, maar heb een beetje het gevoel dat dit al net de episode teveel was, ondanks dat het nog maar de tweede extra was - misschien als Niko's deel iets minder lang had geduurd...

[Indy]

Call of Duty: Modern Warfare 2

Heb de rit in één keer uitgezeten (wat toegegeven niet echt moeilijk is, maar goed). Knalt zijn voorganger (die ik eigenlijk maar een heel grijs en oninteressante SP vond hebben) moeiteloos tot moes. Spijtig dat het niet alleen de geschiedenis zal ingaan als één van de beste actiegames ooit maar ook als het spel waar de vuilste marketingtruken mee uitgehaald zijn ooit. Een ballast die vooral Infinity Ward met zich zal meeslepen, aangezien het imago van Activision en co toch al lang naar de zak is...