Welke Game Heb Je Uitgespeeld?

[Rikimaru]

Portal (The Orange Box, Xbox 360)

Het was wat wennen om met de portals te leren werken in de eerste levels, maar één keer ge dat concept beet hebt, speelt het ongelooflijk lekker weg (bijna in één stuk uitgespeeld). Wel een paar frustrerende momenten waarbij ge wel weet wat ge moet doen, maar dat ge ook rekening moet houden met een ongelooflijk precieze timing of sprong. Helaas is Portal vrij kort (een uurtje of vier), maar ik ben na het uitspelen wel meteen aan de advanced levels begonnen.

En het einde is gewoonweg subliem ^^.

[Rikimaru]

Heavenly Sword (PS3)

Leuke film, alleen vervelend dat ge soms een paar minuten moet button bashen vooraleer hij verder gaat... Nee, 't was best wel een leuke game, met een hoog filmisch gehalte. Het verhaal is natuurlijk niet bijster interessant - al is het wel ongewoon om de protagonist te laten sterven en dat al van in het begin duidelijk te maken - maar de personages zijn stuk voor stuk interessante karakters en ook het stemmenwerk is van zeer hoog niveau. Het is lovenswaardig dat ze er met de drie attack stances en de QTE's nog wat variatie in proberen te steken, maar de speed stance hebt ge bijna nooit nodig en van QTE's ben ik nooit een grote voorstander geweest. De stukken met Kai en het kanon vormden een welkome afwisseling, al heb ik daarbij wel meteen de Sixaxis-besturing ingeruild voor de analog stick. Echt "uitgespeeld" heb ik hem ook niet: ik ben zowat door de hele game gevlogen in een uurtje of zes zonder noemenswaardige tegenstand, met maar twee game overs (waarvan één vrijwillige omdat ik het beu was), tot de eindbaas eraan kwam natuurlijk. Maar ergens tot halverwege zijn tweede vorm geraakt, en had niet veel zin om even veel tijd aan de eindbaas te spenderen als aan het hele spel en dus heb ik de laatste twee scènes op mijn broer zijn savefile bekeken. Soit, korte, krachtige, filmische actiegame.

[Rikimaru]

GTA: Chinatown Wars (NDS)

Wat een game. Een puur technisch meesterwerkje. Er is enorm veel te doen: de verhaalmissies zijn erg gevarieerd en amusant en door hun korte duur geschikt voor snelle potjes tussendoor, maar dit kunt ge ook uren na elkaar spelen. Een pak meer arcadegericht dan GTA IV en het biedt meer goede, ouderwetse top-down over-the-top GTA-fun. Het verhaal is helaas vrij magertjes, maar dat wordt goedgemaakt door de dialogen die als vanouds weer heerlijk goed zitten. Met de verhaallijn alleen zijt ge al een kleine tien uur zoet, maar er is zoveel meer te doen: het drugsdealen bijvoorbeeld is zowat de meest geslaagde sidemission ooit in een GTA. Minstens evenwaardig aan GTA IV en zonder twijfel één van de sterkste DS-games tot nu.

[Squall]

Uncharted: Drake's Fortune

Ik had plots zin om deze game nog eens op de knieën te krijgen, en het vooruitzicht van een aantal trophies deden me naar de hoogste moeilijkheidsgraad grijpen. Tegen mijn verwachting in kreeg ik de game op de knieën, waardoor ik nu mijn eerste platinum trophy op de kast heb staan. Tijdens deze nieuwe run vielen me een aantal dingen op:

-Uncharted blijft een magnifieke game, dat vooral uitblinkt door zijn vuurgevechten, die énorm goed uitgewerkt zijn en voor mening spannend moment zorgen. Vooral op Crushing wordt je gedwongen om slim van cover te wisselen en de juiste wapens voor de juiste situatie te selecteren. Schitterende AI ook.
-Het verhaal is samengevat behoorlijk simplistisch, maar ik ken weinig games die je qua storyline zo meesleuren als dit. Niet alleen worden de filmpjes uitstekend gebracht, het zijn de personages die de show stelen. Geen flat characters hier, maar volbloed personages die je zo in je hart sluit. De goede dosering van mysterie (de puzzelstukjes vallen snel in elkaar, maar telkens blijkt de puzzel groter te worden), de uitstekende dialogen, en vooral de humor maken dat ik Uncharted als hét toonvoorbeeld van goede vertelling in games vind.
-Grafisch heeft men al grote sprongen gemaakt ten opzichte van anderhalf jaar geleden. Daar waar ik Uncharted vroeger echt een prachtgame vond, merk ik nu vooral op dat games als Resident Evil 5, MGS4, Killzone 2, ... gewoon pakken hoger mikken en véél mooiere graphics hebben. Het verschil is soms gigantisch, ook al blijft Uncharted een bloed- en bloedmooie game, vooral te danken aan belichting, animatie en artdesign.
-De enige minpunten die ik kan vinden zijn de iets te simplistische puzzels (bij deze elfendertigste run trough vond ik ze zelfs irritant, omdat ik niet meer moest nadenken maar gewoon tijd verloor) en de soms quirky controls tijdens de jetskilevels. Niks onoverkomelijks dus

kom maar op met die sequel dus.

9/10

[Rikimaru]

Super Smash Bros. Brawl (Wii)

Na een maand of acht nog eens bovengehaald om de SSE uit te spelen, wat nu eindelijk gelukt is, en meteen de laatste verborgen personages vrijgespeeld. Ben eigenlijk vrij teleurgesteld in Brawl. Goed, er zijn héél véél modes, maar intrinsiek is er gewoon amper een verschil met Melee. Er zijn weliswaar veel personages, maar die zijn bijlange niet allemaal interessant. Idem voor de levels. 't Is wel een leuke game om eens boven te halen voor een kort potje multiplayer, maar echt lang ligt 'm dan ook niet op. En Nintendo en online, mja, 'nuff said =p.

[Squall]

Worms (PSN)

Alle challenges uitgespeeld. Nuja, valt niet veel over te zeggen, het blijft de typische Worms die al 10 jaar onveranderd is gebleven. Grappig en leuk, en even vaak enorm frustrerend. De AI speelt eigenlijk gewoon vals door erg regelmatig raak te schieten, terwijl Worms' interface net maakt dat de perfecte schoten steeds een kwestie van véél geluk zijn (wat het ook leuk maakt als het (mis)lukt in multiplayerpartijtjes). Ik had wel het gevoel dat sinds de laatste patch de A.I. veel 'eerlijker' geworden is, want plots gingen die laatste challenges wél makkelijk...
Voor de rest nog even een kakcamerasysteem als minpunt melden (je kan met de rechterstick wat bijsturen, maar het is héél onprecies en moeilijk, omdat hij constant terugkeert naar je Worm. Soms blijft hij echter wél hangen, en dan is het enorm frustrerend als je bv net je jetpack gebruikt en niet ziet waar je tegenaan vliegt). Niets onoverkomelijks echter, Worms is zo'n game die je makkelijk even opzet en waarbij de frustraties eigenlijk deel zijn van het spelplezier. Geen supergame, wel een aardig tussendoortje voor een zacht prijsje.

7/10

[Squall]

LocoRoco 2

Het origineel was al geniaal. Dit verbetert de formule op heel wat vlakken en is op zowat alle vlakken een betere game. Ik had gedacht dat er weinig vernieuwing te rapen zou vallen, maar Japan Studio heeft voldoende knotsgekke ideetjes toegevoegd die voor erg grappige nieuwe gameplay elementen zorgt. De kern blijft hetzelfde (je LocoRoco door het level laten rollen en zoveel mogelijk stuff verzamelen), maar nu zijn er meer types levels (ook onder water bv), meer alternatieve vervoersmiddelen (ooit in een afrokapsel rondgebold? Hier kan het), meer minigames (niet alleen de muzikale intermezzo's vereisen nu ritmisch knoppengeduw, er zit een shitload aan arcademinigames in LocoRoco), etc. Het maakt LocoRoco 2 een veel afwisselender, aangenamer en grappiger spel dan het vorige deel, terwijl de unieke stijl en prachtige graphics gewoon stand houden. Toppertje.

9/10

[Squall]

inFAMOUS

Sommige games geven je van in het begin een schop in de noten, andere komen traag op gang, maar grijpen je gaandeweg bij de keel. inFAMOUS behoort tot de laatste categorie. Waar je in het begin amper over powers beschikt, de stad zich heel traag laat verkennen (je kan nog niet grinden en er rijden geen treinen) en je grafisch niet meteen van je sokken wordt geblazen, beschik je later over een geweldig divers personage, is de stad geen last meer, maar een speelterein en ben je gevallen voor de sfeer die Empire City uitademt. inFAMOUS is een lange rit (ik heb alle missies gedaan, ook de zijmissies), maar je speelt hem snel uit doordat het erg moeilijk is de controller weg te leggen. Het spel speelt goed, het verhaal is doorsnee, maar interessant (en heeft een leuke twist op het eind) en het gevoel oppermachtig te zijn (zonder dat je overpowerd bent) is heerlijk. Toch ook een aantal minpunten. Tijdens zware actie laat de framerate het wel eens héél kort afweten. De controls zijn soms niet erg responsief omdat verschillende acties niet naadloos in elkaar overgaan (als je vanuit je schietpositie naar je schild wilt gaan heb je soms een delay, wat je hier en daar een game over kost) en de game mocht heel wat meer eindbazen tellen.
Blikvanger op voorhand waren de karmamoments, en ook die zijn niet perfect uitgewerkt. De achterliggende filosofie is dat je slechts een good guy of bad guy kan zijn als je de keuze krijgt, dus zet de game de tijd af en toe even stil terwijl je Coles gedachten over een situatie hoort. Daarin formuleert hij een dilemma (zoals: laat ik de mensen ook van de food drops genieten, of elektrocuteer ik er een paar zodat al het voedsel voor mij is?) waarop jij de keuze krijgt wat te doen. Het probleem is dat de keuzes nooit zo hartverscheurend zijn als beloofd. Bij de meeste ondervind je zelf geen enkel voor- of nadeel, waardoor je moeilijk van een dilemma kan spreken. Je keuze wordt dan ook vooral bepaald door het pad dat je op wil gaan (Hero of Infamous), want wie consequent één pad kiest wordt beloont met de sterkste powers van de goeie, of slechte, zijde. Het moet wel gezegd dat er op het einde wél een aantal, aan het verhaal gebonden, karma moments zijn die moeilijk te verteren zijn. Zo heb ik als pure good guy één erg kwaadaardige beslissing genomen omdat het gewoon zo voélde. Op zulke momenten besef je hoeveel beter het systeem had kunnen zijn.
Wat dan weer wél goed is, is dat je karma zijn invloed heeft op de omgeving. Omstanders reageren anders op een hero dan op een bad guy en de stad wordt respectievelijk properder dan wel vuiler (met meer lijken en gewonden op straat), waardoor je echt het gevoel hebt dat je speelstijl zijn invloed heeft op de omgeving. En ja, ik zeg 'speelstijl', want je karma wordt na elke missie bepaalt door de manier waarop je het hebt aangepakt. Wie als held al te veel met granaten gaat gooien en onschuldigen treft zal zijn karma ook (maar miniem) zien zakken. Jammer genoeg nooit met onoverkomelijke gevolgen (Hero status zal je niet verliezen eens je ze hebt)
Het niet geheel op punt staande karmasysteem opzij (het lijkt gewoon alsof Sucker Punch de speler niet wou straffen en je al na een paar uur in je held of villain-status wil wurmen) is inFAMOUS gewoon een geweldig leuke elektrische shooter. Het einde hint naar een sequel. Laat maar komen.

8/10

[Squall]

Red Faction: Guerrilla

GeoMod 2.0 is het codewoord van deze game. Deze engine stelt je namelijk in staat om élk stukje architectuur op vrij realistische wijze met de grond gelijk te maken en dat zorgt voor enorm spectaculaire taferelen. Gebouwen die na een strategische behandeling van je sloophamer (het scalpel om gebouwen mee te ontleden) onder hun eigen gewicht bezwijken? Torens die instorten op andere gebouwen en die meteen ook meesleuren in hun ondergang? Een brug die inklapt in één grote stofwolk? You name it, RF:G got it.
Games die zo'n in het oog springende feature hebben zijn meestal one trick pony's, en dat geldt voor RF:G ook, want Volition heeft de hele game rond zijn GeoMod gebouwd. Is dat negatief? Zeer zeker niet. Want de destructie gaat werkelijk nóóit vervelen. Meer zelfs, het is enorm slim om zowat alle (hoofd)missies rond destructie op te bouwen, of je toch de mogelijkheid te geven om die met destructie op te lossen (In één missie moet je een viertal snipers in een flat uitschakelen. Je kan ze één voor één opzoeken en neerkogelen, of je kan zoals ik deed gewoon een vrachtwagen riggen met C4, hem in de lobby parkeren en opblazen om de toren met snipers en al ineen te zien stuiken). Het missiedesign is niet steeds van een hoog niveau, maar er is voldoende afwisseling om nooit te vervelen (en er is de destructie die zoals gezegd geniaal blijft). Alleen de vele zijmissies die je her en der kan aanvangen komen in iets te weinig varianten om goed te zijn. Dat de vijanden nogal dom zijn en vooral in érg grote getale opduiken is dan ook geen pluspunt. Dat de moeilijkheidsgraad door de overbevolking aan 'drones' soms érg hoog ligt zorgt soms voor frustrerende momenten (ik heb grote delen van de game gewoon op easy gespeeld omdat ik geen zin had in nog 15 pogingen om een missie te halen)
Voor de rest is RF:G eigenlijk gewoon een degelijke free roaming shooter met een GTA-achtige structuur die zonder zijn GeoMod in de middenmoot zou blijven haken. De controls en wapens volstaan, de voertuigen zijn leuk maar komen in te weinig variatie en de wereld barst van de sfeer, maar heeft op veel plaatsen weinig meer te bieden dan rotspartijen en woestenijen (het is after all, nog steedd Mars). Grafisch ziet het er vooral dankzij de belichting best goed uit, zonder dat de GeoMod veel aan de framerate prutst (slechts één keer had ik echt een zware drop), maar kent soms verschrikkelijk veel screentear en gaat gebukt onder een zwak vijandendesign.

Naast de bijzonder leuke singleplayer (die me 18 uurtjes bezig hield) is er trouwens ook nog de geniale wrecking crew multiplayer waar je de controller moet doorgeven om zoveel mogelijk schade aan te brengen (zelfs in je eentje bijzonder leuk) en een uitstekend onlineleuk, dat een klassieke multiplayeraanpak (wapens verzamelen op de map, backpacks) aan de GeoMod koppelt, wat heel wat geniale taferelen oplevert (vooral als er met rocketlaunchers gestreden wordt). Alleen  moet de matchmaking daar nog wat getweakt worden, want nu heb je amper controle over de spelmode van de komende match, laat staan over de map en moet je na élke match weer een nieuwe game zoeken... Maar Volition zou al bezig zijn aan een update...

8/10

[Rikimaru]

Kung Fu Panda (Xbox 360)

Hoezo, goedkope achievements!?

Was nog wel een degelijke platformer/beat 'em all/action/adventure (onder welke categorie hij ook moge vallen), maar een beetje gemakkelijk, kort en eenvoudig.

[Rikimaru]

Jeanne d'Arc (PSP)

Heerlijke tactische RPG. Goed, hij blijft misschien wel veilig binnen de lijntjes van het genre en is op geen enkel punt vernieuwend, maar de combinatie van een vlotte gameplay, die diepgaand genoeg is om u een veertigtal uur bezig te houden, maar ook weer niet zó ver gaat dat ge er op de duur niet meer wijs uit raakt (zoals ik bij bijvoorbeeld La Pucelle Tactics wel voorhad) en het verhaal, dat een knappe mix is van waarheidsgetrouwe elementen uit de legende (echte personages, veldslagen en verwikkelingen) en verzonnen feiten, brengen een game voort die ge zonder problemen uren na elkaar kunt spelen (of toch tot de batterij van uw PSP na 3,5 uur leeg is). Naarmate ge verder gaat, neemt de fantasie de bovenhand op de legende, maar het zorgt wel voor een verhaal dat bijzonder aangenaam om volgen is. Aanrader voor fans van SRPG's.

[Rikimaru]

Overlord: Dark Legend (Wii)

Nog maar weinig games gespeeld die zo simpel waren als deze. Geen enkele keer game over gezien, de puzzels en bosses waren die naam niet waardig en over uw voorraad minions en goud moest ge u ook nooit druk maken. Alle vijanden konden gemakkelijk verslagen worden door gewoon al uw minions er op af te sturen. Het bestuurt wel vlotjes met de Wiimote en de humor en charme van Overlord zitten er goed in verwerkt. Al bij al een vrij middelmatige game.

't Was een reviewexemplaar overigens, voor alle duidelijkheid =p.

[Rikimaru]

LEGO Indiana Jones: The Original Adventures (Xbox 360)

Volledig in co-op uitgespeeld met een vriend. Luchtig en amusant, maar toch te vaak frustrerend omdat het te veel voorkomt dat ge niet weet wat ge precies moet doen, terwijl de oplossing ofwel zo voor de hand ligt dat ge er overkijkt ofwel zo goed verborgen is dat ge veel te lang moet zoeken om het te vinden.

[Rikimaru]

Tales of Vesperia (Xbox 360)

In zijn geheel van hetzelfde niveau als Symphonia en Legendia (misschien zelfs iets beter), maar Vesperia speelt wel het meest vlot van allemaal en kent vrijwel geen dode momenten meer (of het moet een uurtje of twee voor het einde zijn) eenmaal hij goed van start gaat. Dat laatste gebeurt, naar JRPG-normen, weer vrij traag (eerste tien uur gebeurt er maar weinig), maar eenmaal dan worden de achtergronden van de personages stevig uitgediept, kent het verhaal een aangename voortgang en volgen er een aantal goede plottwists. De meeste gevechten kunt ge helaas winnen door gewoon de B-knop te rammen, maar in de boss fights (en in de andere, met een beetje goeie wil) komt er wel wat strategie aan te pas. In dezelfde lijn kunt ge ook de gevechten naar uw hand zetten door zelf de abilities in te stellen (en er rekening mee te houden dat andere wapens andere abilities inhouden), ge kunt de recepten verzamelen en koken (handig voor stat boosts), ge kunt veel wapens synthesizen... maar dat is allemaal niet nodig om de credits te zien, ge bepaalt als het ware zelf hoe diepgaand ge de ervaring wilt maken. Heb er 61 uur over gedaan om hem uit te spelen, waarvan pakweg een tiental uur sidequesten, en dan heb ik er nog een hele hoop overgeslaan. Soit, lang geleden dat een RPG mij echt nog eens tot vijf uur per dag geboeid kon houden. Zeker een aanrader.

[Squall]

Denk dat ik de PS3 versie bij release wel haal, als hij niet nog een jaar op zich laat wachten (want dan zit ie dicht op FFXIII, White Knight Chronicles, ...)