Welk Spel Speel Je Momenteel?

[Indy]

GTA: Chinatown Wars

Het is ongelofelijk hoe Rockstar er in is geslaagd om de meeste features van GTA IV (!!) te vertalen naar de handheld van Nintendo. Bovendien slagen ze er ook nog eens in om een heleboel eentonige missies (A naar B enzoverder) op te frissen met wat leuke touch screen interacties maar er zijn ook heel wat innovatieve missies. Wat dacht je bijvoorbeeld van na het overvallen van een bank te ontsnappen door je te vermommen in een ceremoniële draak en zo in het feestgewoel in Chinatown te verdwijnen. Fantastisch. Tevens hebben de ontwikkelaars goed geluisterd naar de grootste kritiek op GTA IV i.e. dat er zo weinig te beleven viel in Liberty City. Niets daarvan in CW, waar de sidequests niet alleen leuk zijn om doen maar ook nodig zijn wil je wat geld bijeensparen om nieuwe safehouses en dergelijke te kopen. Wanneer je enkele lucratieve cocaïnedeals afsluit, kan je als een echte drugbaron de meest oogverblindende panden kopen en er de mooiste wagens in de garage parkeren. De prachtige cutscenes die kenmerkend zijn voor de serie gaan wel een beetje verloren omdat het spel geen voice-actors gebruikt en het verhaal is een stuk zwakker dan dat van de consoletegenhanger maar op gebied van gameplay zit CW recht in de roos en doet het soms wat denken aan de prachtige chaos van de eerste twee GTA's, met alle verbeteringen van de modernere iteraties eraan toegevoegd. Nu zo'n tien uurtjes gespeeld en voor mij al een van de beste DS-games op de markt!   

[Squall]

Resident Evil 5

Alhoewel ik de game niet zo sterk vind als Resident Evil 4 en wisselvallige gevoelens had over de laatste chapters, blijf ik de game nu spelen. (Beetje zoals MGS2 in der tijd. Ook geen geweldige game, die ik wel blééf bovenhalen om één of andere reden). Reden? Tonnen extraatjes en uitdagingen die met meer beloond worden dan een trophy/achievement (die ik ook nastreef. Ik wil die platinum trophy verdomme!) waardoor ik mijn voornemen om Killzone 2 op de hogere moeilijkheidsgraden te clearen even in de kast stop (die geven je enkel een trophy en niet van die coole 3D-poppetjes, laat staan speciale wapens en unlimited ammo en extra kostuums en en en...)
Dusja, ben nog even zoet met Resident Evil 5 :P

[Squall]

Gisteren met Persona 4 begonnen. Begint enorm traag, waardoor ik eigenlijk enkel de inleiding op de inleiding van het verhaal heb gehad (gespeeld tot de eerste save), maar de sfeer zit alvast spot on. Verademend om es een RPG te spelen die zich gewoon in deze wereld (en een tussenwereld) afspeelt met menselijke personages.

[Indy]

Braid

Mensen met een pc of een 360 moeten dit spel gewoon kopen. Je bent het aan jezelf verschuldigd. Veel meer kan ik er ook niet over zeggen, Braid is een spel dat je moet ontdekken.

[Indy]

World of Warcraft (part two)

Ik ga mij (samen met BM) deze zomer weer in de vergeetput die World of Warcraft heet, storten. Vergeef me, de wil is goed maar het vlees is zwak :p

[Indy]

Brütal Legend (demo)

Beste demo die ik in tijden heb gespeeld. Kort, krachtig en hilarisch. Ik vond het concept al briljant maar na de demo ben ik overtuigd: deze ga ik op release halen.

[Squall]

Hier is ie aan het downloaden. Ik haal hem sowieso niet op release. Dan staat Uncharted 2 op het programma en ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat ik daarmee de beste game van het eindejaar in huis ga halen (afgaande op hoe goed deel 1 is en hoe lyrisch alle recensies zijn)

EDIT: Maar ik ga BL zeker kopen :P Ik hoop een beetje dat ie als abbogeschenk bij OPM zit volgende maand, want ik moet mijn abbo net verlengen. Anders waarschijnlijk van play.com halen. Me enorm goed geamuseerd met de demo, al vind ik het vechtsysteem iets te 'zwaar' en houterig aanvoelen (maar ik ben nu Trine gewoon) en fuck, als dat niet het beste menuscherm ooit is dan weet ik het ook niet

[Indy]

Dragon Age: Origins

Veel mag ik er uiteraard niet over zeggen. Review in het novembernummer van PCGP!

[Squall]

Uncharted 2

Zit nog niet zo heel ver (2 uurtjes gespeeld) en net als het origineel lijkt dit nogal traag op gang te komen (al is het openingslevel al meteen om in te kaderen. Freakin' impressive. En die sneeuweffecten zijn gewoon jawdropping). Maar fuck dit spel is mooi en speelt goed!

[Indy]

Alan Wake

120 dagen geleden dat hier eens iets gepost is. Aangezien ik hier enkel post als een game mij serieus is bevallen (of om reclame te maken voor reviews in de PCGP), wil dat toch wat zeggen over de kwaliteit van Alan Wake. Ook al heb ik nog maar 1 episode doorgespeeld, dit spel ademt sfeer uit als geen ander en is pure fan service voor mensen die houden van het magisch realisme à la David Lynch (inclusief achronologische vertelwijze waardoor je erg verward wordt maar tegelijkertijd wil weten wat er in de volgende episode gaat gebeuren). Het is niet zo psychologisch tergend als de Silent Hill reeks Silent Hill 2 en misschien zullen echte survival-horror fans niet eens schrik hebben of zich opgejaagd voelen. Maar voor een survival-horror pussy als mezelf is dit puur genieten. Een perfecte mix van schrikmomenten, je opgejaagd voelen en toch de controle kunnen behouden doordat Wake niet 100% hulpeloos is. Het is wel aan te raden om de game 's avonds of bij donker weer te spelen want ik probeerde daarnet episode 2 aan te vatten terwijl het zonnetje buiten van jetje aan het geven was... Onnodig van zeggen dat je er niet in slaagt om dezelfde sfeer te creëren. Ik kan al niet wachten tot het weer donker wordt...   

[Squall]

Om dezelfde redenen als Indy hierboven es bumpen.

Niet van mijn gewoonte, maar ik speel momenteel veel door elkaar:

Lego Star Wars III: The Clone Wars

Ik hou enorm van de Lego-games en ik ben weer helemaal hooked aan deze zoveelste iteratie. Die games zijn zoals ware Lego. De individuele bouwsteentjes stellen weinig voor, maar klik ze samen tot een geheel en je hebt vaak iets awesome. Hier ga ik nog uren in verliezen.

Crysis 2

Ja hallo, dacht ik even een gewoon goede shooter te kopen (aangezien Homefront zo kort is zocht ik een andere uit) blijkt Crysis me zowel in singleplayer als multiplayer stevig bij de lurven te hebben. Lange en uitdagende campaign (speel op veteran) met een aantal WAZOMG-momenten om U tegen te zeggen zonder dat je een ik-zit-in-een-leuke-rollercoaster-maar-zit-helemaal-vast als call of duty belandt, en een multiplayer die snel, tactisch en goed gebalanceerd is (de mannen van Free Radical hebben het nog in zich dus). Misschien iets te veel camper-fest door de cloak ability (nothing a good grenade can't fix) en in de singleplayer durven de frameratedrops en de hier en daar wankele AI wat roet in het eten strooien, maar echt storen doet het mij niet. (Al denk ik wel dat veel PC-spelers ontgoocheld zullen zijn omdat Crysis 2 veel meer 'consolified' is)

Okamiden

Vanaf dat je in het beginmenu Start duwt, een kinderstemmetje 'OKAMIDEEEEEEN' hoort schreeuwen en je naar Okamidens feeërieke interpretatie van feodaal Japan gekatapulteerd wordt, is het moeilijk om niét opgeslorpt te worden. Weinig (of zelfs gewoonweg niets) nieuws ten opzichte van het origineel, wat een been-there-done-that-gevoel soms ononderdrukbaar maakt, maar zo guitig, sfeervol en feel good dat het onweerstaanbaar is.

geen enkele van die titels mag dan een ware classic zijn of is geheel foutloos, maar het zijn wel drie titels die kort na elkaar verschenen zijn en me eraan doen herinneren waarom ik graag game: omdat sommige games een bepaalde magie hebben waardoor ze, ondanks hun fouten, hun klauwen in je slaan.