Game of the Decade

Waarschijnlijk zal hier maar twee man en een paardenkop (moi) op reageren, maar ik vind het toch es interessant om te proberen om de beste 20 games van de voorbije tien jaar op een rijtje te zetten. Ik heb het alvast erg moeilijk gehad met het samenstellen van volgende lijst. Een game per serie! Een woordje uitleg waarom je het spel voor altijd in de geschiedenis van de videogames hebt gestemd, mag ook altijd!

20. Tales of Monkey Island (Telltale Games, 2009)
Het seizoen is eigenlijk nog niet afgerond maar toch verdient deze voor mij nu al een plaatsje in deze top omdat het, in tegenstelling tot Escape From Monkey Island, wél die perfecte feel van de oude LucasArts klassiekers kon vastleggen. Humor van de bovenste plank, sterk uitgekiende puzzels en geschifte personages en dialogen. En Murray, de pratende duivelse schedel.

19. Elder Scrolls III: Morrowind (Bethesda, 2002)
Hoewel de massa Oblivion eerder de beste uit de reeks vindt, was Morrowind een veel betere game. Het had veel minder polish, zag er tienduizend keer lelijker uit maar had die ongelooflijke diepgang en uitdaging die de meeste spelers kwijt waren gespeeld in Oblivion. Voor veel spelers was de ongekende vrijheid een drempel doordat ze niet wisten wat eerst te doen of waarheen eerst te reizen, voor mij net de redenen om Morrowind en niet Oblivion op te nemen in deze top.

18. God of War (Sony Computer Entertainment Santa Monica Studios, 2005)
Als er één iets is wat een ongelofelijke doorbraak heeft gekend in de jaren '00, dan zijn het wel quicktime events (akkoord, Shen Mue is de uitvinder ervan maar veel games gingen het pas dit decennium gaan populariseren). Een van de games die dit het meest meesterlijke toepaste was toch wel God of War. Of heb jij in één en dezelfde game met quasi dezelfde knoppencombinaties een Hydra kunnen spiesen op een zeilmast alsook twee antieke schoonheden tot de ultieme extase kunnen brengen. Ik dacht het niet!

17. Gran Turismo 3 (Polyphony Digital, 2001)
"He's got a brand new car..." Gran Turismo is de reeks die mij kennis heeft laten maken met wat nog steeds in één van mijn favoriete bands is: Feeder. Maar niet alleen daarvoor zijn ze in deze top opgenomen. De game was gewoon de ultieme droom van iedere autoverzamelaar. Een BMW Z-3, Mercedes SLK2000 of Subaru Impreza, het spel had voor iedereen wel wat wils en het enorme aantal events zorgden ervoor dat ik vaak tot in de vroege uurtjes heb doorgeracet om mijn volgende droomwagen te kunnen kopen.

16. Kingdom Hearts (Squaresoft, 2002)
Twee van de beste dingen ter wereld, (oude) Disney en Final Fantasy, in de mix. Hoe kan je daar niet ogenblikkelijk verliefd op worden? Kingdom Hearts deed het voor veel gamers niet maar ik was wél op slag verliefd op dit spel. Spijtig dat ze met de vele vervolgen en sequels (evenals het teloorgaan van de kwaliteit van Disney) op allerhande platformen de verhaaldraad een beetje zijn kwijtgeraakt (lees: de enige Vlaming die al deze games heeft gespeeld, is Riki). Maar de eerste telg, chapeau. En damn you, Ursula! En Sephiroth!

15. Batman Arkham Asylum (Rocksteady Interactive, 2009)
Beste spel van 2009. Dat wil niet echt veel zeggen want 2009 was een uitzonderlijk mak jaar. Misschien is het net daarom dat Arkham Asylum mij zo is opgevallen. Het was een spel waar ik gemakkelijk uren aan een stuk kon doorspelen zonder mij geen enkele keer aan iets te scoren. Bovendien zag de pc-versie er zo verdomd lekker uit (spandex, rrr) en waren de mindfucks die de ontwikkelaars voor je in petto hadden van een kwaliteit die ik sinds Bioshock (die deze lijst overigens net niet haalde) niet meer gezien heb. Rasechte klassebak.

14. Mario & Luigi: Superstar Saga (AlphaDream, 2003)
Het was een vakantie ergens in Spanje en ik herinner me dat ik de review voor de game gepend hebt op de terugvlucht naar huis. Superstar Saga heeft mij doen lachen naar mijn GBA zoals ik nog nooit gelachen had. De zelfspot waarmee Nintendo zijn twee mascottes in beeld brengt, is gewoonweg fantastisch. Partners in Time introduceerde dan wel de baby's (MET HAMERS - giel) maar haalde bijlange na niet dezelfde kwaliteit als Superstar Saga. Als je deze nog ergens op de kop kan tikken, aarzel dan geen seconde om het te doen.

13. Pokémon Yellow (GameFreak, 2000)
Ik viel eerlijk gezegd bijna van mijn stoel van verbazing toen ik zag dat deze ook nog net geen tien jaar oud is. Het lijkt al een eeuwigheid dat ik met Pikachu en co door het hoge gras liep om mijn pokémon te trainen, en dat trainers met een uitroepteken boven hun hoofd naar mij toe kwamen gelopen, een vreemde random zin brabbelden en dan tegen mij begonnen te vechten. Spijtig dat Nintendo de reeks enorm is beginnen melken waardoor ik mijn interesse heel snel verloor. Maar voor wat dit deel betreft: it's super-effective!

12. Final Fantasy Tactics Advance (Squaresoft, 2003)
Dit is het GBA-spel waar ik het meeste tijd in heb gestopt. We spreken hier over meer dan 200 uren gameplay. Ik had met die tijd waarschijnlijk veel nuttiger dingen kunnen doen, zoals een macramécursus volgen (or whatever chicks dig these days), maar ik heb het mij geen nanoseconde beklaagd. Er komt serieus wat micromanagement aan te pas en de zone wars zorgden er vaak voor dat je algauw een goeie drie kwartier kwijt was om een nutteloos stukje grond terug in te palmen (dat je nota bene drie beurten nadien opnieuw kwijt was) maar eenmaal je een team op poten hebt staan dat ass kan kicken, dan is het puur genieten. Ik werd van mijn sokken geblazen door de coole specialisaties die je personages konden leren en de enorme diepgang evenals perfecte balans. Op het krankzinnig moeilijke eindgevecht na dan...

11. Soul Calibur II (Namco, 2003)
RING OUT! Alleen al om de mogelijkheid om je tegenstander met full health uit de arena te kegelen, verdient dit spel een onderscheiding. Nog opmerkelijk: de heerlijke character line-up, de fantastische Weapon Master Mode die urenlang speelplezier verzekerden door uitdagende challenges te combineren met coole rewards zoals extra kostuums. Kortom Soul Calibur II was alles wat Soul Calibur: Broken Destiny niet was. Mijden als de pest, dat onding. Also, boobs. Huge ones.

10. Baldur's Gate II: Throne of Bhaal (BioWare, 2000)
Het nerdgehalte van deze top (dat sowieso al de pan uitswingde, wie spendeert er nu twee avonden op rij met belachelijke listings op te stellen?) schiet naar ongekende hoogten met de intrede van een game gebaseerd op het ene wat nog nerdier is dan gamen: pen & paper RPG's! Het was enorm moeilijk om een RPG van BioWare uit te kiezen om in deze top op te nemen maar uiteindelijk kan je gewoon niet anders dan teruggrijpen naar Baldur's Gate II omdat het de basis is van alles wat ze de volgende tien jaar verwezenlijkt hebben in RPG-land. Tot op heden hebben ze wat mij betreft enkel met Mass Effect (oops, spoilerzz) een knappere game afgeleverd.

9. Mass Effect (BioWare, 2008)
Wat ons naadloos bij nummer 9 brengt. Mass Effect. Lesbische intergalactische seksscènes en de beste storytelling ooit. Top tien materiaal, indeed. En doe uzelf een plezier en speel deze op de pc als ge kunt. Niet alleen ziet lesbische seks er in hoge resoluties nog heter uit, de controls zijn ook lichtjaren voor op die van de 360-tegenhanger. Mijn verwachtingen voor de opvolger zijn zo hooggespannen. How will they top lesbian aliensex?!

8. ~~Lesbian Aliensex~~ Guitar Hero (Harmonix, 2006)
Mijn gedachten driften even weg. Mijn excuses. Rock Band 2 is de beste rhytmgame ooit maar toch vind ik dat Guitar Hero meer praise verdient. Net als bij Baldur's Gate II is het de game die alles in gang stak. De gameplay was sloppy, de controller was duur en het waren fucking covers. Maar het was zooo fun. De eerste keer dat ik Smoke on the Water uit mijn zwarte SG toverde zal mij altijd bijblijven. Temeer daar ik twee seconden later failde. Op easy. Het is ook met het spelen deze game dat ik de moeilijke leercurve richting expert heb beklommen. Oh hoeveel keer ik Stellar niet gefaild heb op hard omdat er een fucking ORANJE noot in voor kwam. Fuck off Incubus. Of band die voor Incubus moest doorgaan. U ziet het, emoties zijn verbonden met deze game. Muziekrevolutie die tot 11 gaat op 8.

7. Grand Theft Auto: Vice City (Rockstar North, 2002)
Jaja, GTA III innoveerde het meest en was veel beter bla bla bla. Maar had GTA III Danzig? Had GTA III Judas Priest? Had GTA III fucking Cannibal Corpse!!!? Neen. Die laatste Vice City ook niet, trouwens. Punt is: Vice City rockte gewoon veel harder. De kleurrijke setting, het Hawaïhemdje van je personage, de bedrijvenmissies die je kon doen nadat je een groot stuk in het verhaal zat. Alles zat gewoon a-ok. Het introduceerde ook motorfietsen en veel te zalige over-the-top wapens zoals de kettingzaag. GTA III had misschien de ideeën, Vice City had de cojones!

6. Deus Ex (Ion Storm, 2000)
Onze wereld. In een niet zo verre toekomst. Een overkoepelend regeringsorgaan. Een terroristische groepering. Een virus. Een plotwending die ge van tienduizend mijlen onder de zee ziet aankomen. Het zou zo om de samenvatting van één van de boeken (tenminste, mensen noemen het boeken) van Tom Clancy kunnen gaan en zodoende ook over de plotlijn van een Rainbow Six of Splinter Cell-spel. Het zou dus in principe erg onorigineel kunnen zijn. Niet zo, want Deus Ex was één van de eerste games die de materie opvoerde en het op zo'n manier bracht dat alle anderen het maar wat graag wilden kopiëren. Voor mij nog steeds de perfecte mix tussen shooter en RPG die op quasi elk moment nog es uit de kast kan gehaald worden. Ze verknalden Deus Ex 2, benieuwd wat ze van het derde deel gaan bakken zonder Warren Specter aan het roer...

5. Final Fantasy IX (Squaresoft, 2001)
Ja zwijg. Tweede Final Fantasy game in de lijst. Niet alleen is Final Fantasy zo verdomd goed dat het geen ene moet zou mogen uitmaken dat ze tweemaal in de lijst voorkomen, Tactics beschouw ik als spin-off en zo kan Final Fantasy IX dus probleemloos genomineerd worden. FFIX was de laatste grote FF. De laatste echt goeie FF ook (met uitzondering van FFX-2 dan misschien - so sue me -). De laatste FF waar het typische FF-syndroom (zijnde de game in één ruk doorspelen en zonder enige aanwijsbare reden plots stoppen op de laatste of voorlaatste disc) nog kon toeslaan. De laatste FF met een zelf bewandelbare wereldmap. De laatste FF met deftige summons, en zo kan ik wel nog even doorgaan. Als Final Fantasy IX beter is dan alle games van de serie die sindsdien zijn verschenen, dan wil dat toch wat zeggen. Also, fuck off Enix.

4. World of Warcraft (Blizzard, 2005)
ROFLMAO! Deze en andere kleurrijke uitspraken hadden onze interwebz nooit bereikt ware het niet voor WoW. Toegegeven: 13 biljoen gamers kunnen zich niet vergissen. Ook al gaan de servers in China misschien dicht en blijven er slechts een kleine 6 biljoen over. En ook al is het merendeel van die 6 biljoen idioot, minderjarig, Brits en in de meeste gevallen alle vier, toch blijven er nog 0,0000002 biljoen spelers over. Veel kans dat die overstappen naar The Secret World of Star Wars: The Old Republic wanneer het uitkomt maar so be it. Punt is: niemand weet exact waarom WoW zo'n aantrekkingskracht heeft. Ikzelf had gezworen nooit meer terug te keren nadat ik eenmaal gestopt was en hoewel ik doorgaans een man van mijn woord ben, is het ditmaal niet gelukt. Als een spel je kan doen terugkeren zonder dat je zelf weet waarom, dan moet je toch met iets ongelooflijk magisch te maken hebben?

3. Half-Life 2 (Valve, 2004)
Oh Valve. Ze brengen maar eenmaal om de 35 jaar een game uit maar als ze er eentje uitbrengen... wow! Hoewel ik geen fan was van het origineel (11 regels naar boven, dank u) werd ik weggeblazen door Half-Life 2. Leveldesign dat nog steeds zijn gelijke niet kent, een zotte innovatie op het gebied van de physics evenals op het gebied van immersie. Bovendien waren beide Episodes ook van zo'n torenhoog niveau dat je je terecht moet afvragen hoe ze dat in godsnaam nog gaan verbeteren als ze in 2084 ooit beslissen om een Half-Life 3 uit te brengen. Een hint, Valve, 3D is NOT the way to go. Sorry, James Cameron.

2. Mafia (Illusion Softworks, 2002)
Over volgende twee titels kan ik perfect blijven schrijven tot Valve Half-Life 3 in een GOTY-edition op de markt brengt. Je zou niet denken dat een spel waar je beboet wordt voor verkeersovertredingen zo hoog zou kunnen eindigen. Maar het jaren '30 maffiasfeertje (de soundtrack, de dialogen, de stemacteurs!) was ongezien in gameland. Vermakelijke missies, binding met de andere personages in het verhaal zoals ik nog nooit had gezien en waarschijnlijk het beste einde ooit in een videogame. Ik kijk ook reikhalzend uit naar de opvolger maar ben bang, ondanks de schitterende dingen die ik al gezien heb, dat deze het origineel toch niet zal kunnen overstijgen.

1. Max Payne (Remedy, 2001)
Een van de twee games (Super Mario Bros. 3 is de andere) die ik meer dan tienmaal heb uitgespeeld. Max Payne is de beste (third-person)shooter aller tijden. Payne schiet met flair, Payne schiet met stijl en Payne doet meer dan alleen schieten want er is ook nog een meer dan vermakelijk film noir verhaal aan verbonden. De donkere sfeer van het spel is legendarisch en ook de grimmige comicbook scènes (met fantastische dialogen en zo mogelijk nog betere stemacteurs) waarin het verhaal uit de doeken gedaan wordt, is van lektmeleptje. Opmerkelijk dat andere ontwikkelaars zoveel respect hebben voor deze titel dat ze dit stijlkenmerk nooit hebben durven kopiëren (iets wat jammer genoeg niet van de even revolutionaire slow motion bullet-time kan gezegd worden). Max Payne is één van de beste games aller tijden, en het is dan ook niet onlogisch dat het spel makkelijk met de titel beste game van de 00's gaat lopen.

The final gunshot was an exclamation mark to everything that had led to this point. I released my finger from the trigger. And then it was over...