Welke Game Heb Je Uitgespeeld?

[Rikimaru]

Al enige tijd geleden The Maw (XBLA) en Pokémon XD: Gale of Darkness (GC, jawel). Iets recenter: Deadly Premonition. Ondanks een afschuwelijke eerste indruk, met controls die nog lomper zijn dan Resident Evil 4 en graphics die zich met een beetje goede wil naast de vroegste 360-games mogen plaatsen, is dit zonder twijfel één van de meest sfeervolle en intrigerende spellen dat ik in jaren gespeeld heb. Survival/horror op zijn best, maar met daarnaast nog een zeer sterk verhaal, een dorpje dat echt leeft en een hoop interessante personages. En ge kunt een baard laten groeien. Zeer lange speelduur ook voor een SP-game dezer dagen: met amper sidequests gedaan zat ik aan een uur of achttien. Enkel in het einde was ik een beetje teleurgesteld. Heel het spel heeft eigenlijk een redelijk absurde sfeer, maar helemaal op het einde gaat het daar een beetje de foute richting mee uit. Als ge de kans hebt om deze te vinden (werd geruisloos aan budgetprijs in de rekken gedropt), zeker doen, het is een aparte ervaring, maar zeker één die de moeite waard is. Dus Indy, begint er maar eens aan =p.

[Rikimaru]

Batman: Arkham City (Xbox 360)

Net als met Arkham Asylum had ik wat moeite om erin te komen, maar eens ge een beetje vertrouwd zijt met alles, is dit wel een zeer stevige game, met schitterende locaties, een grote spelwereld waarin ge vrij kunt rondfladderen, een hele hoop coole personages die in een coherent en aangenaam verhaal verweven zijn en voldoende zijmissies om aan een veelvoud van de normale speelduur te komen. Kleine puntjes van kritiek: op de eerste episode na, voelde de Catwoman DLC wat geforceerd aan, kleine overdaad aan gadgets, menu's die net iets te onhandig en verwarrend zijn, het cheape trucje uit AA waarbij ze een miljoen vijanden op u afsturen is hier ook aanwezig en een absurde hoeveelheid riddles. Op zich is dat laatste niet zo'n euvel, ge kiest uiteindelijk zelf of ge dat doet of niet, maar dat ge ze alle 400 moet halen om de sidequest van Riddler af te werken, is er wel over. Het vechten vond ik om paradoxale redenen ook beter in AA, aangezien het daar net dat tikkeltje stroever was, kon ge daar gemakkelijker combo's behalen. Dat alles in overweging nemend, vind ik dat er nét iets te veel aan schort om het een echte klassieker te noemen, maar uiteindelijk is het wel één van de beste games die ik dit jaar gespeeld heb. Het gebeurt niet vaak meer dat ik een uur of drie, vier aan één stuk aan een game speel, zonder daarna de indruk te hebben dat ge echt lang hebt zitten spelen. Of het moeten FIFA-wedstrijdjes met Indy zijn.

[Squall]

Super Mario 3D Land

Of dat dacht ik toch, want nadat je Peach uit de klauwen van Bowser hebt geplukt en de credits rolden openen zich plots portalen naar nog eens 8 werelden en een veelvoud aan levels. Maar soit, toch een woordje over de eerste helft van de game want als niet-zo-grote-Mario-fan ben ik toch erg onder de indruk van SM3DL. Nintendo is er namelijk in geslaagd om oud en nieuw op knappe wijze te verenigen en vooral om het 3D effect van de 3DS werkelijk te laten schitteren. Het level design verliest het effect namelijk nooit uit het oog en speelt constant met de letterlijke diepte. Zeker in de sidescroll levels (die afgewisseld worden met levels in een ruimer 3D veld) levert het mooie momenten op als sterren, munten en power ups à la LittleBigPlanet achter of dieper in het decor worden verborgen. Tijdens andere levels zorgt een hoge camera dan weer voor een gevoel van hoogtevrees door de te overbruggen afgronden ook écht eindeloos diep te maken terwijl op andere momenten vuurballen en lavastromen uit het scherm spatten. Ik ben altijd een voorstander van 3D geweest en ik moet eerlijk toegeven dat mensen die sceptisch tegenover het effect staan waarschijnlijk niet overtuigd zullen worden, maar Nintendo bewijst hier in mijn ogen toch dat je wanneer je je games rond het effect bouwt erg mooie resultaten bekomt. Maar ook met het 3D effect af is SM3DL gewoon een uitstekende en bij wijlen erg inventieve platformtitel die onmisbaar is voor iedereen met een 3DS in huis. De game is, zeker in de eerste 8 werelden, wat aan de makkelijke kant (zeker omdat jij bij regelmatig falen een tanooki suit krijgt die je onsterfelijk maakt. Jammer dat je die optie nergens kan uitschakelen want zelfs al hoef je de power op niet op te rapen, het is op den duur erg verleidelijk om het wél te doen en je wordt er niet voor gestraft), maar de leveltjes die ik al in de Special Worlds speelde waren een pak pittiger dus de tweede helft van de game lost dat euvel waarschijnlijk op.

(voorlopig) 8/10, maar ik kom terug als ik ook de nieuwe 8 werelden heb uitgespeeld.

[Rikimaru]

Magic 2012: Duels of the Planeswalkers (XBLA)

Ik heb vroeger nog Magic gespeeld, en de tutorial was zeker niet toereikend genoeg om het weer op te pikken (wat moet dat dan niet voor complete leken zijn), maar gaandeweg krijgt ge het toch weer onder de knie en ge kunt bij iedere kaart extra info opvragen. En eenmaal ge vertrokken zijt, blijkt toch maar weer wat voor een geweldig spel Magic toch blijft. Het is een beetje jammer dat het opbouwen van decks vrij beperkt gehouden is (ge kunt enkel nieuw vrijgespeelde kaarten toevoegen/andere verwijderen), maar daar staat tegenover dat er een zeer ruime en uitgebalanceerde selectie aan pre made decks inzitten, waar er voor iedere strategie wel een geschikt deck is. Ook de archenemy campaign, waarin ge met twee AI teammates tegen één zeer sterke tegenstander vecht, is een leuke toevoeging. Met in totaal 33 battles (11 voor de campaign, 11 voor de archenemy en 11 voor de revenge campaign) en wat nutteloze challenges gaat Magic u geen tientallen uren bezighouden, maar er zijn nog custom matches, ge kunt iedere opponent nog vele malen opnieuw verslaan om extra kaarten vrij te spelen en dit lijkt mij nog wel iets dat ik met mensen uit de friends list zal spelen. Nu nog de DLC waarmee ge zelf als archenemy moogt spelen afwerken. 't Zal mij niet aanmoedigen om terug echte Magic te gaan spelen, maar ik ben toch tevreden dat ik het op deze manier weer eens kunnen ervaren heb.

Kirby: Mass Attack (NDS)

Het concept om met tien Kirbys al platformend vijf themawerelden af te werken is geslaagd en vrij verfrissend (al deed het soms wel een klein beetje aan Pikmin denken). Het enige minpunt hierop, is dat het gameplaygewijs zeker niet 100% waterdicht is. Ik heb mij te vaak geërgerd aan Kirbys die achter hoeken en muren bleven steken of die niet snel genoeg de rest van de hoop volgden en vervolgens verpletterd werden. Mass Attack is wel zeer vergevingsgezind, want een geraakte Kirby krijgt eerst een blauw kleurtje en vliegt pas bij een volgend vijandig contact ten hemel, en zelfs dan kunt ge ze nog redden door er gewoon een andere Kirby naartoe te gooien. Over het algemeen ben ik redelijk tevreden over de kwaliteit van de platformlevels, al bleven ze in de tweede wereld té lang op het woestijnthema leunen.  Ook de bossfights waren leuk uitgewerkt. Naar het einde toe toont de moeilijkheidsgraad toch zijn aanwezigheid in het spel, al wordt het nergens frustrerend. De verzamelaars kunnen nog eens Nintendogewijs alle medailles in ieder level verzamelen voor 100% completion én voor extra minigames, waar er een paar zeer geslaagde bijzitten. Kirby: Mass Attack staat garant voor toegankelijk 2D-platformwerk, al blijft het jammer van die haperingen die inherent zijn aan het idee om tien Kirbys tezelfdertijd te controleren.

[Squall]

Lego Harry Potter Years 5 - 7

[Rikimaru]

Beyond Good & Evil HD (XBLA)

Hoewel ik totaal geen fan ben van het heraankopen van games die ik reeds bezit, kon ik die voor 2,5 euro nu toch niet laten liggen. Ik wist verrassend genoeg nog zeer veel van Beyond Good & Evil, wat toch een teken is dat die acht jaar geleden redelijk wat indruk heeft gemaakt, maar helaas heeft hij de tand des tijds niet zo schitterend doorstaan. Ik kan nog perfect inzien vanwaar de verdiende status komt, maar sommige games moet ge toch waardig oud laten worden. Doordat ik het merendeel van het verhaal en de omgevingen nog kende, heb ik misschien iets te veel oog gehad voor de negatieve punten (crappy controls en irritante camera bij momenten), want BG&E heeft zeker mooie personages, een degelijke plot, een universum dat een beetje het midden houdt tussen open world en lineariteit, een zeer geslaagde foto-sidequest... maar als ik dit vandaag als nieuw uitgebrachte game zou spelen (zelfs al zijn de graphics dan op hedendaags niveau), dan zou dit maar middelmatig zijn. Jammer genoeg verliest BG&E voor mij een beetje van zijn aura met deze HD-remake...

[Rikimaru]

Super Meat Boy (XBLA)

Met minder dan 1000 deaths, dus zo gigantisch slecht zal het nog wel niet geweest zijn.

[Squall]

Ace Combat: Assault Horizon

Sterke, uiterst gestroomlijnde flight combat game die met zijn prachtige graphics en stevige soundtrack meermaals een stevige adrenalineboost teweeg brengt. De besturing zit strak (al is het erg lastig om te tollen of loopings te maken omdat de game vaak bijstuurt als je capriolen uithaalt, of zo ervoer ik het toch) en het idee om dogfights in een soort close up te laten afspelen is briljant. Door dicht een vijand achterna te zitten kan je een speciale vuurmodus activeren die de camera op de vijand inzoomt. Je hoeft je dan niet meer echt te bekommeren om je stuurkunsten (enkel scherpe bochten moet je nog nemen om te vermijden dat de vijand uit je visier geraakt) en moet vooral maken dat de tegenstander binnen schootsafstand blijft. Vaak neemt de game je op zo'n moment mee in scripted spektakel waarbij je tussen flatgebouwen en onder kranen door scheert, tot groot succes. Ook de helikoptermissies wist ik best te smaken omdat ze een change of pace betekenden. Het grootste minpunt, naast het te vergeten verhaal, is dan weer dat de missies soms te lang duren. Maar al te vaak blijven de vijanden maar komen en heb je het ene groepje uitgedund dan verschijnt het volgende al op je radar. Soms is het echt van het goede te veel en lijkt de game zich in de vijanden te vergalloperen om toch maar de levensduur te rekken. Storend is het zelden, maar afwisselender missiedesign was welkom geweest. Toch, potige game!

8/10

[Rikimaru]

PlayStage is terug!

Over tot de orde van de dag: Final Fantasy V Advance (GBA)

Onlangs eindelijk weten te vinden en vrijwel meteen aan begonnen, hoewel ik de laatste... jaren toch veel minder RPG-minded ben, maar ik heb het mij niet beklaagd. Oerklassieke SNES RPG gameplay, dat kan er altijd wel in. Ik ben nooit een echte fan geweest van het jobsysteem, maar in FFV is het wel redelijk elegant opgelost, doordat ge aangeleerde abilities van bvb. een white mage perfect op een samurai kunt toepassen en daardoor toch toffe combinaties kunt maken. Nog een vrij deftig verhaal (al was FF IV natuurlijk ook al zeer goed) met leuke personages. En ik heb natuurlijk een zwak voor die platte overworld, sprites en 2D-graphics uit die periode. Uitgespeeld op iets van een 25-30 uur met zowat alle sidequests gedaan (wat best wel nodig was, zonder Bahamut gaat de laatste boss u nog serieuzer laten zweten).

Bon, nu enkel nog eens dat onding van een FF XIII gespeeld krijgen en we kunnen pretenderen alle delen in de main reeks gespeeld te hebben. Of toch op XI na, maar die telt uiteraard niet mee.

[Rikimaru]

The Legend of Zelda: The Wind Waker (GC)

Wat, Riki speelt een 3D Zelda!? That's it, we're all doomed. Of misschien ook niet. TWW heeft mij altijd wel aangesproken en de voorbije maanden effectief eens een beetje moeite gedaan om die goedkoop te scoren. Het heeft mij niet tot de Zelda-sekte bekeerd (2D Zelda's kan ik overigens wel appreciëren) en ik ga OoT, waar ik gruwelijk slechte herinneringen aan heb, er niet opnieuw door oppikken, maar puur op zich was TWW wel een zeer goeie game. Ongetwijfeld zitten de cel-shaded stijl (man, in 2003 was dat nog revolutionair) en het gegeven van het varen op zee daar voor een heel groot stuk tussen. Al die commentaar op eindeloze uren over een lege zee dobberen bleken niet echt heel veel waarheid te bevatten en er was wel voldoende om te ontdekken, zonder dat ge al te veel afgeleid werd van uw queeste. Voorts waren de dungeons ook vrij toegankelijk, ook qua lengte ongeveer net wat het moest zijn, met een selectie toffe bosses. Eigenlijk had ik de indruk dat TWW in het algemeen wel vrij toegankelijk was, want combat werd ook nooit heel uitdagend en extra heart containers verzamelen was vrij nutteloos. Aan het einde heb ik mij wel zitten ergeren, met een nodeloos verwarrende dungeon, een rerun van alle bossfights (ook dat was in 2003 waarschijnlijk nog wel origineel) en een flauwe apotheose met een ongeïnspireerde, irritante Ganondorf in alle elvendertig vormen. Na een paar herhaalde en frustrerende pogingen om zijn laatste versie neer te krijgen, heb ik de laatste tien minuten uiteindelijk maar op Youtube bekeken, want dat gevecht was de moeite niet waard om te blijven proberen (dat dodge & parry heb ik nooit echt onder de knie gekregen). Maar goed, afgezien van het teleurstellende einde ben ik best wel tevreden dat ik TWW uiteindelijk toch nog heb gespeeld. OoT of TP (die lijkt mij teveel op OoT) ga ik er niet door spelen, maar van SS hoor ik - voor mijn smaak - toch wel goeie dingen, dus wie weet post ik in 2021 wel eens hoe die was.

[Rikimaru]

Rayman Origins (Xbox 360)

Na één demolevel wist ik al meteen dat dit een game van uitzonderlijke kwaliteit was, maar met de aanvankelijk slechte verkoopscijfers even gewacht tot ik die goedkoop kon oppikken. Het enige minpuntje in de hele game is dat het vrij duidelijk is op welk punt ze beslist hebben om van download naar retail te gaan, zowat halverwege. Voor de rest: pure 2D platformmagie. Geniale stijl en animaties, supervlotte besturing, uitmuntend leveldesign, schitterende muziek, electoons verzamelen, wat geheimen per level die altijd wat weggestopt zitten maar die ge er met een beetje platformervaring zo uithaalt, moeilijke extra's (time trials laten soms zeer weinig ruimte voor uitschuivers)... Briljant. Had ik hem niet in 2012 gespeeld, het had zomaar mijn GOTY van 2011 kunnen zijn (ware het niet voor Portal 2). Maar ik speel dan ook geen Skyrim, Gears of War of Uncharted.

[Squall]

Crysis (PS3)

Crysis is een game van twee helften. De eerste helft is schitterend. De prachtige graphics (ook op console, al haalt iemand met een NASA PC natuurlijk mooiere graphics op PC) en heerlijke physics, open spelwereld, sterke AI en de functies van je nano suit zorgen voor erg indrukwekkende momenten. Crysis moedigt creatief spelen aan, en daar hou ik van. Zeker de cloak functie gecombineerd met een sniper geeft je een enorm gevoel van macht als je plannetje lukt en de vijand in paniek slaat zonder dat ze weten waar je zit. Iets over de helft van de game stort die fun echter volledig in. Een plottwist zet je tegenover een ander type vijanden waar je gewoon op knallen moet, waardoor Crysis een veel 'normalere' shooter wordt. Eén bepaalde missie in een futuristisch gangenstelsel zonder zwaartekracht is zelfs zo warrig en slecht te noemen dat het een wonder mag heten dat ik toch heb doorgezet. Desalniettemin draag ik de eerste helft in mijn hart.

8/10

[Rikimaru]

L.A. Noire (Xbox 360)

Ik heb er een beetje een dubbel gevoel bij. L.A. Noire vertelt een meeslepend verhaal in een schitterend decor en met enorm realistische gezichtsanimaties en probeert het sandbox-genre op zijn eigen manier te benaderen, maar botst daarbij al te vaak op een hele reeks beperkingen. Het gevoel een volleerde detective te zijn heb ik nooit echt gehad. De ondervragingen waren te vaak gewoon giswerk - echt 3/4 van de keren was het toch doubt - en na een tijdje had ge dat trucje waarbij ze even met de ogen wegkijken wel door. De ondervragingen waren voorts ook te verkapt, ik had het leuker gevonden als ge een vraag zou stellen en de verdachte Phoenix Wright-gewijs een veel langere repliek gaf, waarbij gij zelf op elk moment kunt onderbreken, om verduidelijking vragen, of hun leugens weerleggen met bewijs. Op die manier zou ge ook interne tegenstrijdigheden in hun verklaringen kunnen vinden, want dat miste ik nu wel een beetje. Speurwerk mocht ook uitgebreider, al begrijp ik daar wel dat ge niet elk laatje en elk object 'onderzoekbaar' kunt maken. Dat alles maakt dat het vrij vervelend is dat er maar één zeer nauw te volgen pad is en dat er niet meer mogelijkheden zijn om uw zaken op te lossen en, wie weet, zelfs fouten te maken, de verkeerde verdachte op te sluiten en dat later te moeten rechtzetten, maar nu ben ik waarschijnlijk weer te veeleisend. Hopelijk kan de volgende generatie consoles ook wat meer rekenkracht benutten, want het gebeurde hier al te vaak dat ge bvb. tien krak dezelfde Chevrolets, met alleen een verschillend kleurtje, achter elkaar zag rijden. Dat was toch een miniem minpuntje op een voor de rest zeer gedetailleerde spelomgeving.